Ξέρουμε πως προσβάλλουμε τα πνευματικά δικαιώματα με την κάθε δημοσίευση στο blog και ότι με ένα νεύμα του νόμου και του δημιουργού και του κληρονόμου και του εκδοτικού και του θιγμένου θα μπορούσαμε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να βρεθούμε είτε πίσω από τα κάγκελα, είτε πάνω σ'αυτά. Όμως ό,τι ανεβαίνει, ανεβαίνει από την φυσική διάθεση να μοιραστούμε, να θυμίσουμε, να μονολογήσουμε όπως θα το κάναμε ούτως ή άλλως.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νικόλας Άσιμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νικόλας Άσιμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012

Ν. Άσιμος - Αναζητώντας Κροκανθρώπους (ΙΙΙ)




[...]

Ιστορίες με γιατρούς Ξανά


Με πρωταγωνιστή στον Έτσι που δεν ξέρουμε αν παραμένει Έτσι ή είναι ο ίδιος ο Έτσι ή ενεργεί σαν Έτσι. Αλλά θα τον ονοματίσουμε "Έτσι", κι ας διαπιστώσει ο καθ'ένας που θα τα διαβάσει αν ο Έτσι είναι ο Έτσι με τη δύναμη του Έτσι, ή είναι άλλος σαν τον Έτσι με τη δύναμη του Έτσι ή χωρίς αυτή. Ή ο ίδιος. Έτσι αποδυναμωμένος. Ο Έτσι ήτανε να πάει στο στρατό. Δεν μπορούσε πια να τ'αποφύγει. Του ανέφεραν πως είναι ανυπόταχτος γιατί διέκοψε σπουδάς. Η αναβολή του έπαψε να ισχύει. 
Η αναβολή που κανονικά είχε, τελείωσε κι αυτή και τέλος πάντων τώρα που τον ψάχναν με μανία να τον βρουν τον Έτσι και τον κυνήγαγαν τον Έτσι και θα το έσερναν τον Έτσι με τη βία. Και δεν τόθελε ο Έτσι έτσι να γένει. Και βαρέθηκε ν'αλλάζει διευθύνσεις. Και έτσι ο Έτσι πήγε μοναχός του να παρουσιαστεί κάπου στην Πελοπόννησο. Ο Έτσι δεν είχε πάνω του χαρτιά. Παρά που του τόλεγαν οι γνωστοί. Να έχει τα χαρτιά σπουδών, αναβολών, στρατολογίας και γιατρών, για νάχει να δικαιολογηθεί γιατί κινδύνευε να μείνει φανταράκι πέντε χρόνια  Ο Έτσι δεν άκουσε κανένα. Και έκανε πολύ καλά. Διότι τι να πεις για δικαιολογηθείς για 5, 6, 7, 8 χρόνια πούχε να πατήσει στη σχολή του. 
Εκτός κι αν έγλυφε λιγάκι τους αντιστασιακούς και του δίνανε χαρτιά για τις διώξεις πούχε υποστεί. Κι όπως θα έχετε ακούσει οι αντιστασιακοί υπηρετούν στο στρατό μονάχα για 6 μήνες. Αλλά ο Έτσι δε γουστάριζε ούτε μια ώρα να μείνει στο στρατό. Ούτε ένοιωσε ποτέ του αντιστασιακούς και όσο για τους περισσότερους αντιστασιακούς τους είχε σιχαθεί απ'τη γλοιώδικη τους στάση όταν βγήκαν απ'τη φυλακή. Έτσι ο Έτσι άκουσε τον Έτσι και δεν έψαξε καθόλου. 
Ούτε χαρτί από τρελλογιατρό, ούτε ταυτότητα δεν είχε καν. (Του την είχανε κρατήσει τότε που τον χώσαν μέσα, και δεν του τη δίναν πίσω για να τον μαζεύουνε συνέχεια για εξακρίβωση και να τον κάνουνε να σπάσει). Μόνο κάτι χάπια κατάφερε να βρει από κάποια φιλική πηγή κάπου πέντε μπουκάλια και ήταν χάπια ισχυρά των 50, 100 και ίσως και 150 mg. Αλλά ξέχασα, πήρε μαζί του κάποιο εκλογικό βιβλιάριο που του τόχαν βγάλει επί χούντας και είχε τότε φοβηθεί και τόβγαλε, γιατί ήταν αδύναμος. Αλλά εξόν απόνα. Όχι πούχε ρίξει τότε, ευτυχώς, δεν τόχε χρησιμοποιήσει ξανά ποτές του. Παρά που τα γράμματα ι οι σφραγίδες είχαν σχεδόν σβήσει, φαινόταν τ'όνομά του και θα τον έβρισκαν ποιός ήταν, χωρίς να κάθεται να τους μιλά. 
Ξεκίνησε. Φορούσε ένα βρώμικο μπαλωμένο παντελόνι, ένα τρύπιο μπουφάν και στο κεφάλι ένα πλεχτό καπελάκι (όχι σκουφί) γιατί είχε και γείσο μπροστά, πολύχρωμο που του τόχε πλέξει κάποιος στη φυλακή. 
Βρήκε κάπου μια τσάντα ταξιδιωτική που του κρέμονταν από τον δεξί του ώμο, τη γέμισε με διάφορα μπιχλιμπίδια, τις άπλυτες του κάλτσες, φανέλες και βρακιά, μες τις κάλτσες είχε έναν κατάλληλο σουγιά για να σφάξει το γιατρό ν χρειαζόταν. Και κει που η τσάντα πήγαινε να γεμίσει έχωσε στην άκρη της ένα ξύλινο ποδάρι από ένα σκαμνί που ήτανε χοντρό στη μέσα και έμοιαζε με αυτά τα ξύλινα μπουκάλια του μπόουλινγκ που τα ρίχνει κάτω εκείνη η μπάλα. Το ποδάρι αυτό δεν άφηνε να κλείσει ολότελα το φερμουάρ και κάπου το ένα τρίτο του εξείχε και τόσφιγγε με το χέρι του όπως περπάταγε και ήταν να στηρίζεται σ'αυτό. Κρέμασε με σπάγκο απ'το ποδάρι ένα καμμένο και φυσικά καταξεσκισμένο ψάθινο καπέλλο που τόχε μαζέψει πεταμένο απ'το δρόμο κείνες τις μέρες, καθώς κι ένα χαρτόνι σαν ακορντεόν που τόβγαλε απόνα μπουκάλι ούζο που κουβάλαγε μαζί. Το ξύλινο ποδάρι ήταν κόκκινο, το καπελάκι πράσινο, κόκκινο και μπλε, το μπουφάν του γκρίζο και λαδωμένο, το πανταλόνι ίδιο, η φανέλα του άσπρη, το πουκάμισο με κομμένα τα κουμπιά ριγέ, το καμμένο καπέλο μαύρο,η  τσάντα του ήτανε καφέ, το χαρτονάκι άσπρο και κάτι φανελένιες μπιτζάμες που κουβάλαγε μαζί του κόκκινες και μαύρος ο γιακάς τους. 
Και αυτά ήταν η δύναμη του. 
Κι έτσι ξεκίνησε ο Έτσι, την πρώτη φορά που πήγαινε φαντάρος. Δεν είχε μεταμφιεστεί. Για όσους τον ήξεραν δεν θα καταλαβαίναν  τη διαφορά, εκτός ίσως από τα μάτια του που θάχανε σκληρύνει αποφασιστικά, γιατί ο Έτσι έτσι κυκλοφορούσε. Μόνο που τώρα διάλεξε να κουβαλά μαζί του και μερικά πραγματάκια βοηθητικά που βρεθήκανε εκείνη την ώρα μπροστά του και δεν ήξερε ακόμα τι να τα κάνει, αλλά του δίναν δύναμη και σιγουριά, ιδίως το ποδάρι στο οποίο στηριζόταν με το δεξί του χέρι καθώς περπάταγε παραπατώντας, γιατί κείνο το απόγευμα είχε πιει κάμποσο ούζο απ'τη μπουκάλα. 
Και μπήκε στο λεωφορείο κι έφτασε το βράδυ αργά στον προορισμό του. 
Ρώτησε κάτι νυχτόβιους κατά που πέφτει το στρατόπεδο, αυτοί του είπαν έξω από την πόλη και ξεκίνησε κατά κει. Κι έκανε κρύο πολύ κρύο κείνο το βράδυ. Ώσπου τον κυνήγησε ένα μπατσάδικο τους ξέφυγε κι είχε ζεσταθεί. Αλλά το μπατσάδικο συνέχισε να φέρνει βόλτες, γιατί εκεί είναι επαρχία και η εμφάνιση του Έτσι δεν ταίριαζε με επαρχία και τέτοια ώρα νύχτα που ο λαός κοιμάται. 
Ο λαός βέβαια είναι λαός και κοιμάται όλες τις ώρες μα έλα όμως που οι κρατικές αποφάσεις λένε πως κοιμάται τη νύχτα. Τέλος πάντων. Ο Έτσι σε μια οικοδομή, οι άλλοι βαρεθήκανε να ψάχνουν. Ο Έτσι σκέφτηκε να τους αφήσει να τον πιάσουν. Θάχε πλάκα να τον πήγαιναν αυτοί στο στρατόπεδο, κι έκανε και κρύο, και πώς θάβγαζε τη νύχτα,... αλλά δεν είχε πάνω του χαρτιά... και τους άφησε και φύγαν. 
Ήπιε λίγο ούζο, έβγαλε τα ρούχα, φόρεσε κάνα δυο φανέλλες, έβαλε και κείνες τις κόκκινες μπιτζάμες με το μαύρο γιακαδάκι και ξανά από πάνω το παντελόνι και το γκρίζο το μπουφάν. Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει βρίσκει μπρος του κάτι δέντρα που τάχανε κλαδέψει. Τα κομμένα τα κλαδιά τους κατά γης. Βρίσκει τότε μια μαγκούρα πιο ψηλή από αυτόν να τελειώνει σε διχάλα. Την καθάρισε από τα φύλλα και συνέχισε μ'αυτήν. 


Σκηνή (Α): Πύλη στρατοπέδου. Τα πάντα είναι κοιμισμένα. Ακόμα και τα τριζόνια. 
Η πύλη είναι κλειστή. Και οι δυο φρουροί μ'αυτόματα αγρυπνούν νυσταγμένα. 
Ξαφνικά βγαίνει μέσα από τα σκοτάδια κι επιτίθεται το τέρας. Είναι ο Έτσι με τη μαγγούρα. Πέφτει πάνω στα κάγκελα της πύλης εκεί στο άπλετο φως από τους ηλεκτρικούς λαμπτήρες μ'όλη του τη φόρα και τα κοπανά ουρλιάζοντας. Ψιλοβρέχει...
Οι φρουροί τα χρειάζονται. 
-"Αλτ! Τις ει. Αλτ τις ει". Και του βγάζουνε τ'αυτόματα μέσα από το κιγκλίδωμα και του τα χώνουν στην κοιλιά. 
-Τι τις ει, τι τισί, τι θες εσύ, ε τις συ. Τισύ σε λένε; Και βουτά τ'αυτόματο απ'την κάνη και το στρέφει και του χώνει του φρουρού τη δική του τη μαγκούρα στην κοιλιά.
Ανοίξτε να μπω. Ήρθα για να μπω και θα μπω. Ανοίξτε τισίδες.

Τελικά δεν έχουμε νεκρούς. Απλώς μια μικροαναστάτωση στην κεντρική πύλη. Τρέξαν κι άλλοι. κάποιος σκέφτηκε μήπως το τέρας ήταν να καταταγεί. Αλλά η κατάταξη ήταν το πρωί και τούπαν να ξανάρθει το πρωί. 
Ο Έτσι τους έλεγε πως αυτός δεν κατατάσσεται και πως του είπε η γαγιά του να πάει εκεί, και για να το λέει αυτή ξέρει, κι έδωσε το λόγο του στη γιαγιά του και θα τον τηρήσει. Και δεν ξεκόλαγε από κει. 
Ώσπου ξαφνικά άνοιξαν τα μάτια του θηρίου που ήταν παρκαρισμένο εκεί μπροστά και πέταξαν φωτιές και το θηρίο μούγκρισε εντελώς στο ξαφνικά και χύμηξε να φύγει. Έτσι ο Έτσι παράτησε την πύλη και τους τισίδες τους φρουρούς και όρμηξε να συγκρατήσει το θηρίο κραδαίνοντας στ'αριστερό του χέρι τη μαγγούρα. Μα το θηρίο πρέπει νάτανε και κείνο δυνατό και εξαφανίστηκε μουγκρίζοντας. Έτσι ο Έτσι με τη φόρα πούχε έχασε την ισορροπία του (ούτε το ξύλινο  ποδάρι δεν μπορούσε πια να τον κρατήσει, τόση ήταν η μανία του ναρπάξει το θηρίο) κι έπεσε κει μες το χωράφι. 
Σημ. Συγγρ. Το θηρίο ήταν μαύρο και κοιμόταν φαίνεται όταν ο ΄Ετσι κρυβόταν από πίσω του πριν κάνει την επέλαση στην πύλη. Απ'ότι λέγαν οι στρατιώτες την επόμενη μέρα, πρέπει να ήταν ένα φορτηγό κι ο οδηγός του κοιμόταν μέσα. 
Και απ'τη φασαρία θα ξύπνησε και έβαλε μπροστά τις μηχανές και έφυγε. 
Αλλά κανένας δε μπορεί να πείσει περί αυτού τον Έτσι. Ο Έτσι είδε το θηρίο και πάλεψε μαζί του εκείνο το βράδυ, αλλά δεν ήθελε να το νικήσει, μόνο να το κρατήσει και να το κάνει φίλο. Αλλά εκείνο ήταν δυνατό και τα κατάφερε να του ξεφύγει. 


Σκηνή (Β): Ξημέρωμα. Βρέχει ακόμα.
Ο Έτσι κοιμάται στο χωράφι στηριγμένος στη μαγγούρα του και στο καρέκλι. 
Περνούν στρατιώτες και οχήματα στρατιωτικά και του ρίχνουνε βουβοί διάφορες ματιές. Σε λίγο έρχονται κι άλλοι πολλοί με πολιτικά όλοι αυτοί, και πάνε ως την πύλη που τώρα είναι ανοιχτή. Εκεί τους σταματάνε οι φρουροί και τους γυρνάνε πίσω λέγοντας τους να ξανάρθουνε το μεσημέρι, το μεσημέρι. 
Ο Έτσι κάθεται σαν τους γκουρού και κρατιέται απ'το ξύλινο ποδάρι, βλέπει όλο αυτό το συνοθύλεμα ανθρώπινων προβάτων. Τους κοιτά και τον κοιτάνε όλοι. 
Κάποιος σπάει τη σιωπή. "Ε, για κοιτάτε αυτόν εκεί. Βρε τον κανάγια. Πουλάει τρέλλα". Το καπελάκι στάζει, το μπουφάν του στάζει, κρύο, ψιλοβρέχει. ο Έτσι έχει ποτίσει ολόκληρος, νοιώθει σαν να αιωρείται. Δε δίνει σημασία ια. Δεν ακούει ούτε βλέπει. 

Σκηνή (Γ): Βρίσκουμε τον Έτσι μέσα σ'ένα χωριουδάκι. Περπατά σαν άλλος Μωυσής. Τον παίρνουν από πίσω κάτι πιτσιρίκια, αλλά χωρίς να κάνουν φασαρία, ούτε του πετάνε πέτρες. Που και που τον χαιρετάνε με το γκα τους οι Γαϊδάροι. 
Ησυχία βγαίνουν οι μανάδες και μαζεύουν τα πιτσιρίκια. Απ'όπιο σοκάκι κι αν περνά ακούς να μανταλώνουνε τις πόρτες. 
Βρίσκουμε τον Έτσι στα χωράφια. Το Έτσι κάτω από τα δέντρα. Τον Έτσι πάνω σ'ένα δέντρο, τον Έτσι σ'ένα ποταμάκι. Ν'ανεβαίνει και να κατεβαίνει. Να γίνεται ένα με τις ψιχάλες. Και ν'αγκαλιάζει όπως αυτές τα πάντα γύρω. Να μπαίνει και να βγαίνει. Δε νοιώθει κρύο, ούτε ζέστη. Μονάχα την ευφορία. Μια απέραντη ευφορία, όπου τα πάντα ήτανε γι αυτόν κι αυτός γι αυτά.  Εκατομμύρια τα πάντα χώρια, κι ένα του εκατομμυριοστού αυτός. Ο ουρανός, τα δέντρα, τα χωράφια, το νερό, ο ήχος του νερού, οι ήχοι, χιλιάδες ήχοι, χωριστοί, κι όλοι μαζί, η μαγγούρα, το ξύλινο ποδάρι, το καπελάκι, η ισορροπία, η κίνηση, η ακινησία. "Μα δεν υπάρχει ισορροπία". "Μπορείς παντού και πουθενά". Πάντα και ποτέ". Η ισορροπία!!! Η ανισόροπος ισοροπία. Η ισοροπία του ανισόροπου. Ώσπου άρχισε να σκέφτεται και θυμάται ξαφνικά το λόγο. Τι γύρευε αυτός εκεί. 

Σκηνή (Δ): Στρατόπεδο. Πύλη. Τη φράζει εκείνο το παλούκι με τροχαλία που το σηκώνουνε όταν περνάει αυτοκίνητο. Νεοσύλεκτοι, νεοσύλεκτοι, κόσμος, πολύς κόσμος. 
Ουρά!!! Ουρά!!! Ουρά!!! Περνάνε όλοι ένας ένας απ'το διπλανό πορτάκι. 
Ο Έτσι πλησιάζει με τη μαγγούρα. Φτάνει. Τον κυττάνε. Τους χαζεύει. Φεύγει. 
Πίσω πάλι στο σημείο που βρέθηκε τη νύχτα. 
Φρουρός: "Ε εσύ που πας έλα εδώ. Μα δεν ακούς! Θα κλείσουμε την πόρτα! Η ώρα πέρασε! Δε θα δεχτούμε άλλους!"
Ο Έτσι πάλι μπρος στην πύλη. Τους χαζεύει τον χαζεύουν. Η ουρά τελείωσε. 
Ψιλοβρέχει! Ξαναγυρνά πίσω στο σημείο. Στήνει τη μαγγούρα σ'ένα δέντρο.. Και! Αργό γύρισμα! Ο Έτσι βλέπει τον εαυτό του σε ταινία. Νοιώθει να κινείται μέσα σε ταινία σε αργό γύρισμα. Δε το νοιώθει, το κάνει κιόλας. Στηριγμένος στο ποδάρι. Δεν πηγαίνει στο πορτάκι. Ορμάει εκεί στο δέντρο και διασπά το κέντρο της αμύνης του στρατοπέδου. Βρίσκει το εμπόδιο και το υπερπηδά.  Όλα τούτα σε αργό γύρισμα. Αναστάτωση. Οι στρατιώτες, με διασπασμένο κέντρο, αρχίζουν να γυρίζουνε σα σβούρες, φωνές και πανικός. Όλοι σε γύρισμα γοργό. Μονάχα αυτός σ'αργό. Μα δεν μπορούν να τον αγγίξουν, δε μπορούνε να τον φτάσουν. 
Ώσπου σταματά ο ίδιος. 
"Ε! Τι θέλει αυτός εδώ". "Πώς τον αφήσατε και μπήκε". "Βρε! αυτός είναι ο..., αυτός ήρθε το βράδυ". Τα πνεύματα ηρεμούν σιγά- σιγά. 
Αξιωματικός: "Μη φοβάσαι παιδί μου. Πες μας τι θέλεις! Εδώ δεν τρώμε, πώς σε λένε; Μήπως κατατάσεσαι;"
Αυτός κουνά απλώς το κεφάλι του αριστερά, δεξιά.
"Ψάξτε τον, μήπως έχει απάνω του κάνα χαρτί". Αφτός τους αφήνει να τον ψάξουν.
Είχε βάλει στην εσωτερική του τσέπη το βιβλιάριο. Του το βρήκανε αμέσως. 
"Έλα παιδί μου, πάμε να σε βάλουμε να κάτσεις με τους άλλους. Και θα ψάξουμε εμείς για τα χαρτιά σου. Μη στεναχωριέσαι, όλα θα παν καλά."
Βρέχει... φτάνουνε τον Έτσι μπροστά σε μια τζαμαρία. Γύρω γύρω τζαμαρία και πίσω από τη τζαμαρία μια τεράστια αίθουσα όπου είχαν μαζεμένα όλα τα  ανθρώπινα πρόβατα. Ο Έτσι δε θέλει να μπερδευτεί μαζί τους. Κάνει έτσι και ξεφεύγει. 


Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Ν. Άσιμος - Αναζητώντας Κροκανθρώπους (ΙΙ)




Ένδειξις χαμαιτυπείο, παραπλεύρως πτυελοδοχείο, τίτλος θεατρικού έργου σκ... σκατά. Ενδεχομένως οι φίλοι σας απέθαναν, ενδεχομένως τους φίλους σας τους ξέκαναν. Ενδεχομένως δε θα τους ξαναδείτε πια. Προχτές συνάντησα μια πάπια με το φίλο της το Νιόνιο. Ο Νιόνιος είναι γουρουνάκι. Ήταν κοντά κι ένα παιδάκι κι αρχινά παραμυθάκι... 
Προχθές έδρασαν οι "προβοκάτορες". Το Προεδρείον - Αρχηγείον κηρύσσει γενική επιστράτευση. Εμπρός! Ως εις όλοι αγωνισθώμεν υπέρ;;; χούντες, φούντες και τσαρούχια. Ο κύριος Γενικός μαζεύει υπογραφές, η κυρία Προέδρου επισκέπτεται το μοδίστρο. Ο φαλακρός γόης διατηρεί επαφάς με τον σκύλο της ΓΣΑ . Ο σκύλος επισκέπτεται την Αδαμαντία Βενάρδου. 
Ο κέρβερος περιμένει μ'ένα ψαλίδι. Το ψαλίδι γίνεται σανίδι γι αυτούς που πάλεψαν υπέρ των εντοπίων. Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη- τι είναι αυτό που το λένε ομπρέλλα - τι είναι αυτό που το λένε μπρελόκ. 
Ο αστυνομικός διευθυντής μοιάζει με μπουλντόκ. Η ομπρέλλα γίνεται αλεξίπτωτο, ο κιμάς προελεύσεων Ροδεσίας. Ένας παπάς κάνει ισορροπία στον ιστό της αράχνης. Ο Δράκος του καράτε κόβει τα περισσότερα εισιτήρια. Η κυρία Κλεονίκη άδειασε το σούπερ-μάρκετ. Ο απόγονος του Λωτ αποχτά Νόμπελ Ειρήνης. 
Τι είναι αυτό που κάνει νιάου- νιάου στα κεραμίδια. 
Πες αλεύρι. Οι Τούρκοι μας πήραν την Κύπρο. 
Πες κιμάς προελεύσεως Κύπρου. 
Απεργία πείνας. Εδώ Πολυτεχνείο. Εδώ σταματήσαν τα τανκς. 
Η πάπια ήταν στρουμπουλή. Η πάπια είχε πάρτυ. Ο Νιόνιος ήθελες πολύ, πάρα πολύ να τον καλέσουν...
Είμαστε από την Διεύθυνσιν Ασφαλείας δι'υπόθεσιν σας. 
Ο Νιόνιος ήταν στρουμπουλός. Δεν του άρεσε το μπάνιο. 



Ο κύριος Μπάτς είχε χωρίστρα. "Γιατί δέρνετε τον κόσμος;"
-"Γιατί παραπονιέται η γυναίκα μου πως δε γυρίζω νωρίς στο σπίτι και με στήνεις εσύ. Γι'αυτό."
Κάποτε σταμάτησα τριάντα μανιασμένους. Με κύκλωσαν. Τους κοίταξα, τους είπα απλώς. Γιατί; Δεν έχω καιρό για ξύλο. Περάστε αύριο από τον Πύργο να τραγουδήσουμε μαζί. 
Τους γύρισα την πλάτη κι έφυγα. Τις έφαγα δυο μέρες μετά. 
"Νιόνιο, είπε η πάπια, μυρίζεις άσχημα πολύ. Δε σ'έπλυνε η μαμά σου! Όχι είπε ο Νιόνιος. Η μαμά μου θέλει να με πλύνει, αλλά δε θέλω εγώ. 
Α πα πα πα πα, είπε η πάπια, αν δεν κάνεις μπάνιο, μ'αυτά τα χάλια δε σε δέχομαι στο πάρτυ. Κι έφυγε κουνώντας τα φτερά της. "
Τα φτερά μας άνοιξαν την Πέμπτη και μας κόπηκαν την Παρασκευή. 
Ο λαός δεν ξεχνά, οργανώνεται, νικά. 
Την αλλαγή μας την φέραν οι Πινέζοι. Οι Πινέζοι δεν τρέφουν πτηνά. Χαμένο τίποτα δεν πάει είπα τα τσαπιά... Τα τσαπιά κουράστηκαν να σκάβουν. Σήμερα, τα τανκς χώνονται στο έδαφος και προεξέχει μόνο το κανόνι τους. 
"Θα τα ανατινάξουμε" είπαμε. Ξεχάσαμε ότι το τανκς ανατινάσσεται με την φωτιά. 
Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Οι δρόμοι μας γεμίσανε καπνούς. Ο καπνός έχει ηλικία. Η ηλικία για τον καπνό δεν έχει όρια. Όσο μεγαλώνει τόσο δυναμώνει κι ο καπνός. Την αλλαγή την ξαναφέρανε τα τανς. Ο λαός εφησυχάζει... Με τα χέρια... με τα δόντια... με το λαρύγγι...
με τις φωνές... με τα ρόπαλα. Όχι. Τα ρόπαλα τα παίρνουν οι προβοκάτορες. 
Οι προβοκάτορες; Ποιοί προβοκάτορες; ΠΡΟΣΟΧΗ μη φοβίζετε τον κοσμάκη με τους προβοκάτορες. Η κυβέρνηση μας εκπροσωπεί. Εχθές έβγαλε ανακοίνωση. Μας προασπίζεται. Και η Αστυνομία έβγαλε ανακοίνωση. Νάτο Σία και Αστυνομία. 
Η αντλία αυτή τη φορά έριξε νερό με μέση πίεση. Οι χωροφύλακες αυτή τη φορά μας έδειραν με τρόπο. 
Ο Υπουργός εδιώχθη με τις κλωτσιές από τον κ. Υπαστυνόμο Α'. Ο Α' παραμένει. Ο υπουργός συσπειρώνεται. Το πρωί ο υφιστάμενος του δήλωσε στους δημοσιογράφους τη γραμμή της κυβερνήσεως. Η Κύπρος φλέγεται. Το μαγαζί μου στην Πλάκα έκλεισε. Ο ιπποπόταμος Φόρντ πήρε το μπάνιο του στην πισίνα της βίλας του στη Νέα Υόρκη και γελαστός ο επιτετραμμένους του εδέχθη αντιπροσώπους των διαδηλωτών. Αυτοί οι αντιπρόσωποι! ο ιπποπόταμος έπαιζε γκολφ. Οι διαδηλωτές κουβαλούσαν ένα μεγάλο πανώ με τη λέξη ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Η λέξη "προδοσία" έγινε πολύ της μόδας. Η λέξη "εξουσία" επίσης. Οι Τούρκοι είναι ποτισμένοι με όπιο. Η "γιαγιά έσφαξε την εγγονή της για να μην πέσει στα χέρια (πέη) των Τούρκων." ...
Α.Ν.Ο.Σ.Ι.Α. 

[...]

Ο Νιόνιος τα'χει χαμένα. Ο φίλος του ο σκύλος του είπε πως έπρεπε ν κάνει μπάνιο. Η αγελάδα κούνησε δυο φορές την ουρά της και συμφώνησε κι αυτή. Έτρεξε στο γείτονα το γλάρο. Πάει στην πονηρή την αλεπού. Τρέχει στη σοφή την κουκουβάγια. Όλοι του είπαν: Άκουσε Νιόνιο, άμα θέλεις να πας στο πάρτυ να πας στη μαμά σου να της πεις να σου κάνει μπάνιο...
Ο Νιόνιος ήθελε πολύ να πάει στο πάρτυ. Όλες οι όμορφες γουρουνίτσες με τς κορδελίτσες τους και τα ψηλά τους τα γοβάκια θα βρίσκονταν εκεί. Ήθελε πολύ να δει τις γουρουνίτσες...
Δεν θα τον αφήσουμε αυτόν. Είναι ένας σατυροποιητής και τίποτα άλλο. Νομίζει πως κάποιος είναι. Τι θαρρεί πς μπορεί να κάνει, εμείς έχουμε τα πάντα. Άστον εκεί με το τρύπιο πανταλόνι να μαζεύει τα κατουρημένα καλαμάκια να μερέψει την πείνα του. Μόνος του μας αρνήθηκε, δεν τον αρνηθήκαμε εμείς. Μόνος του θα φάει το κεφάλι του. 
- Η είδηση δεν μπορεί να δημοσιευτεί. Η επιστολή σας δεν μπορεί να δημοσιευτεί. Το κείμενο πρέπει να το μαζέψετε, να το προσαρμόσετε, να το συμμορφώσετε. Βλέπετε... υπάρχουν και Νόμοι. 
- Μα δεν μπορώ. - Το ποτάμι ξεχειλίζει, είναι πολλά αυτά που καίνε, πολλά αυτά που λείπουν. Θέλω περισσότερο αέρα. Περισσότερο χώρο. Απσυντίθεμαι. Έχω κι εγώ ανάγκες, δεν μπορώ άλλο. Ο χώρος που ζητώ δεν έχει σχέση με οικόπεδο. Δεν το θέλω το οικόπεδο. Δεν το θέλω το ψυγείο, το αυτοκίνητο, τη γκόμενα, τον πράχτορά σας, την εταιρίας σας. Να ζήσω θέλω. Να ζήσω και να ζήσουμε μαζί λεύτεροι κι ανθρώπινοι. Τους νόμους σας τους άντεξα. Παλιότερα υπήρχε λόγος. Αλλά τώρα, τα ίδια Παντελάκι μου, τα ίδια Παντελή μου. 
Ο Νιόνιος δίστασε, σκέφτηκε. Άρχισε να το αποφασίζει. Το αποφάσισε. Έτρεξε στη μαμά του. 
-Μαμά, τέλω σαπούνι και ν...ό. Σέλω να κάνω μπάνιο...
... Τη φίλη μου την έχασα. Πήγε το πρωί για εξετάσεις στο γιατρό της. Είχε πόνους στην κοιλιά. Δε γύρισε ακόμα. 
Είμαι γεμάτος σχισμές. Σχισμές που διαφαίνονται στο δέρμα όταν αδυνατίζει απότομα. Όπως ακριβώς σε μια λεχώνα. 
Στην τσέπη μου έχω μια δραχμή. Γύρισα όλο το πρωί όλα τα υπουργεία και τις εφημερίδες. Υπάρχει μια πιθανότητα μεθαύριο να μας δώσουν την άδεια. Αν με δεχτεί ο υπουργός... Τι θέλω εγώ εδώ.
 Τι θέλω!

Ν. Άσιμος - Αναζητώντας Κροκανθρώπους (Ι)









Έμεινε στο Ελληνικό γίγνεσθαι με τις κασέτες του, τα αποκομμένα από την κοινωνία τραγούδια του, μια μαγκούρα που έσερνε, κανά- δυο βρισιές που ξαμόλαγε στους ρέμπελους μυστακοφόρους και μη. Κάτι παραπάνω; Δεν θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος- σκιά να μην αφήσει ασυγκίνητα τα γράμματα. 

Ο Ν. Άσιμος αποφασίζει να καταγράψει με στοιχειώδη χρονολογική σειρά, στίχους από τραγούδια και ποιήματα, προκηρύξεις, θεατρικά και αφίσες, συμβάντα και πολλές στιγμές, εκδίδοντας παράνομα και χωρίς εκδότη, το 150 (επιπρόσθετα περιλαμβάνονται 7 σελίδες με εξώφυλλα και αφίσες) σελίδων βιβλίο,  "Αναζητώντας Κροκανθρώπους". 
Η σπάνια αυτή έκδοση έγινε κατορθωτή το Φθινόπωρο του 1980, με την πολύτιμη βοήθεια του Λεωνίδα Χρηστάκη και κυκλοφόρησε σε άγνωστο αριθμό αντιτύπων (λιγότερα από 1500) σε δύο εξώφυλλα (ασπρόμαυρο και μαυρόασπρο). 
Όταν στο αφιέρωμα του "InRock", ο Δ. Παπαδημητρίου διατύπωσε το σχόλιο: "όποιος το διαβάσει απλώς δε θα είναι πια ο ίδιος άνθρωπος…" δεν υπερέβαλλε καθόλου!


Ιδού λοιπόν το βιβλίο του- πιότερο συλλογή κειμένων είναι, τύπου ημερολογίου- που αναζητά αυτούς τους κροκανθρώπους, που ανάθεμα αν υπάρχουν, ανάθεμα... γιατί είναι αυτοί. 

(Το ιστολόγιο αναρτεί μονάχα κάποια αποσπάσματα, όχι για την απόκρυψη και ετεροκατεύθυνση των αναγνωστών από το πραγματικό νόημα του βιβλίου, αλλά διότι είναι πολύ χρονοβόρο και κουραστικό προς τους αναγνώστες η παράθεση όλου του βιβλίου. Παρόλα αυτά, για τους φίλους του downloading διατίθεται στο διαδίκτυο...) 


Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία. Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά τον θάνατό μου και μαζί και την καταγραφή της πεθαμένης ζωής μπορώ να καταγράφω το θάνατο.
Ενώ οι πιο πολλοί που καταγράφουν τη ζωή στο θάνατο της δεν το ξέρουν και το νομίζουν αυτό ζωή. Χα; 
Ζωή και κίνηση. Με τον καθένα στο καβούκι του που δεν είναι καν προσωπικό, κλεισμένοι στον τάφο, χωρίς καν τη δύναμη του τυμβωρύχου, μ'ένα βιβλίο στο χέρι να κόβεις το φως. 
Ό,τι κι αν κατ'έγραψα ως τα τώρα (κασσέττες κτλ) έγιναν ύστερα απ'το θάνατο της ζωής και της λειτουργίας των κομματιών που κατάληξαν στραγάλια και πιπίλα άλλων πιο αδύναμων από μένα, που η βολεμένη τους απραξία τους οδηγεί στο να περνάν την ώρα και να εκτονώνονται και μέσα από μένα. 
Εκτονώ τονώ Δονήσεις. Εκτονούν τονούν Δονήσεις. Τσιμπιές. Δονήσεις. Τρύπες, τρυπάρες, τρυπίτσες... όλο αυτό με καταστέλλει. Θα γίνω ξανά το σουρωτήρι; 
Τώρα γράφω με τη μέθοδο του προτιμότερου που είναι θάνατος διπλός. Προκειμένου να πουλάω τα βιβλία του θανάτου του Rock, τη Μπέττυ και τη Γώγου, όπως έχω καταληξει. 
Ας κυκλοφορήσω στην πιάτσα το δικό μου θάνατο. 
Δεν πιστεύω ότι βοηθάω κανένα. Ούτε εμένα. 
Η προσπάθεια που καταβάλλω να καταγράψω επαναλαμβάνοντας αυτό που ήταν η ζωή είναι αφόρητη και δεν ισοβαρίζεται από τα λεφτά που θα χάσω ή θα βγάλω κι απ'τις πιθανές διώξεις που θα έχω. Όποιος αγοράζει βιβλία και μένει σ'αυτά είναι ηλίθιος, είναι πτώμα και χειρότερο. Δεν ξέρει ούτε υποψιάζεται τον θάνατό του. Εσύ που μ'αγοράζεις με σκοτώνεις. Αλλά πρώτα σκότωσες τον εαυτό σου. 
Πάντως μάθε. Δεν πρόκειται να βρεις και τίποτα ατόφιο εδώ μέσα. 
Οι πραγματικές μου ζωϊκές στιγμές δεν καταγράφονται. 
Όταν φτάνω στη ζωή είμαι μέσα ολόκληρος, νιώθω και γνωρίζω. Αλλά όταν ξέρω αυτά που ξέρω, δεν θυμάμαι. Ούτε ξέρω αν ή πώς θα ξαναφτάσω. Αυτή είναι η ασπίδα μου. Απλώς συμβαίνει να συμβαίνει. 
Τη ζωή μου δεν την κατέγραψα. Ό,τι υπάρχει εδώ είναι επιδερμίδα, άλλοτε χοντρόπετση, άλλοτε ψιλόπετση. 
Πιο δικιά μου η ψιλόπετση
πιο δικιά σου η χοντρόπετση. 

-------

Κρίμα που πήγε κι αυτό έτσι
κρίμα που δεν ήταν αλλοιώς
και σταματάω σε μια λέξη
π'αρροφάει ο θάνατος.

Στροφή από το τελευταίο μου σουξέ. 

-------

Το βιβλίο περιέχει πολλά 
Ακόμα και την λεκτουσία του ΚΡΟΚ
Την ουσία δεν την περιέχει 
Εγώ συχνά απουσιάζω
στην ουσία της απουσίας.

-------

Αν είσαι η ροή που τρέχει
ή το σταμάτημα του ήχου
χτύπα.
Αλλοιώς μην ενοχλήσεις. 
Μη διαταράξεις τη θεία αταραξία
του θνητού όντος που εμμένει.

Εσύ το παραβίασες κι αυτό το ίδιο εύκολα. 
Είπες. Πως γράφτηκε για σένα.
Ίσως. Μπορεί. Αλλά εσύ δεν είσαι συ. 
Βέβαια σε θαυμάζω που μπορείς και επεμβαίνεις. 

Όπως τότε που πέταξες την πίστη του Ηλία στον υπόνομο. 
Αλλά εσύ δεν είσαι συ. Δεν ξέρω αν θα δεχόσουν επεμβάσεις πάνω σου. 

---------

Νόμιζα πως μ'έπιασε ό,τι χειρότερο απεχθάνομαι. Ζήλια και κτητικότητα. Αλλά δεν ήταν αυτό. Ήθελα απλά να πειστώ πως μπορείς να ξεπεράσεις τα όριά σου. 
Έγινα απαίσιος, απαίσιος, πιο απαίσιος απ'ότι ήσουν κάποτε εσύ. 
Ήθελα να σε κάνω να ξεκολλήσεις. Ή να με σιχαθείς και να τελειώνει. 
Αυτό το σπίτι με πειράζει. Κι ό,τι περιέχει. Πρέπει να σούριξα πολύ- πολύ ξύλο κι άντεξες. Πρέπει να ήμουν αισχρός, αισχρός κι άντεξες. Πρέπει να ήμουνα αδύναμος, αδύναμος και με δέχτηκες. Πρέπει να είχα αποκοπεί κι ακολούθησες. Βρήκα τη δύναμη να δώσω τέλος και μου μίλησες. Πως. Δεν υπάρχει τέλος. Τέλος κι Αρχή τ'αυτό. Τώρα ξέρω πως είσαι ο πιο φανταστικός άνθρωπος. Έχεις τεράστια δύναμη. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Δε σε φοβάμαι μη κυλήσεις. Αφού μπόρεσες να ταπεινωθείς. Αφού μπόρεσες να κυλιστείς. Αφού χτύπησες κι εσύ στο μαχαίρι. 
Δεν με πειράζει πια το σπίτι. 
Ούτε το περιβάλλον σου. 
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Κι ό,τι ξέρεις είναι ιδιαίτερο. Είναι δικό σου. Δεν σε φοβάμαι πια. Αυτή τη νύχτα μ'έχεις ξεπεράσει. Δεν έχει σημασία που σ'αγαπάω. Δεν έχει σημασία που σου δόθηκα πρώτος εγώ. Δεν έχει σημασία που δεν μπορώ να πάω μ'άλλη γυναίκα πια. Δεν έχει σημασία τίποτα. 
Με βοήθησες πολύ χωρίς να το ξέρεις. Και δεν το'ξερα και'γω. Απελευθέρωσα όλα τα ζωϊκά ένστικτα και ήσουνα δίπλα απλή. Είναι φανταστικό. 
Αυτό σίγουρα δεν το'χω ξαναζήσει. Ή αν το έζησα δεν το θυμάμαι. 
Κι ήσουνα δίπλα. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Τώρα ξέρω πως ήταν ζήλεια. Ηταν απαραίτητο να γίνει. Ήθελα να πειστώ. 
Χαίρομαι που είσαι έτσι. Χαίρομαι που δεν έπεσα έξω. Ξαναβρίσκω τις δυνάμεις μου. Σ'ευχαριστώ. Νοιώθω σα να έχω συνδέσει τη μοίρα μου μαζί σου. 
Εσύ έχεις το Πιττ σου. Νοιώθω σαν κάτι να ξεκουνάει. Σα να αρχίζει κάτι που άρχισε από καιρό. Και δεν το κατάλαβα. 
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. 
Σου έχω εμπιστοσύνη. 
Αυτά.