Ξέρουμε πως προσβάλλουμε τα πνευματικά δικαιώματα με την κάθε δημοσίευση στο blog και ότι με ένα νεύμα του νόμου και του δημιουργού και του κληρονόμου και του εκδοτικού και του θιγμένου θα μπορούσαμε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να βρεθούμε είτε πίσω από τα κάγκελα, είτε πάνω σ'αυτά. Όμως ό,τι ανεβαίνει, ανεβαίνει από την φυσική διάθεση να μοιραστούμε, να θυμίσουμε, να μονολογήσουμε όπως θα το κάναμε ούτως ή άλλως.

Σάββατο 6 Ιουνίου 2015

Ν. Εγγονόπουλος - Το γλωσσάριο των ανθέων



την ποίησιν ή την δόξα;
την ποίηση
το βαλάντιο ή την ζωή;
τη ζωή
Χριστόν ή Βαραββάν;
Χριστόν
την Γαλάτειαν ή μιαν καλύβην;
την Γαλάτεια
την Τέχνη ή τον θάνατο;
την Τέχνη
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη

την Ηρώ ή τον Λέανδρο;
την Ηρώ
την σάρκα ή τα οστά;
την σάρκα
τη γυναίκα ή τον άνδρα;
τη γυναίκα
το σχέδιον ή το χρώμα;
το χρώμα
την αγάπη ή την αδιαφορία;
την αγάπη
το μίσος ή την αδιαφορία;
το μίσος
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
τον πόλεμο

νυν ή αεί;
αεί
αυτόν ή άλλον;
αυτόν
εσένα ή άλλον;
εσένα
το άλφα ή το ω μέγα;
το άλφα
την εκκίνηση ή την άφιξη;
την εκκίνηση
την χαράν ή την λύπην;
την χαρά
την λύπην ή την ανίαν;
την λύπη
τον άνθρωπο ή τον πόθο;
τον πόθο
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη

ν΄ αγαπιέσαι ή ν΄ αγαπάς;
ν΄ αγαπώ

Από τη συλλογή Έλευσις (1948)

[Ποιήματα Β΄, Ίκαρος, Αθήνα 1985, σ. 140-141]


Τρίτη 12 Μαΐου 2015

Νέοι συνθέτες μελοποιούν Έλληνες ποιητές





Την Τρίτη 19 Μαΐου  θα παρουσιαστούν οι μελοποιήσεις νέων συνθετών, που διακρίθηκαν από τους Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού. Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών σε μία βραδιά - γιορτή για την ελληνική δημιουργία. Η δημιουργία και παρουσίαση νέων τραγουδιών για μια ακόμα φορά είναι στην καρδιά των στόχων του Ελληνικού Σχεδίου. Το ίδιο και η επιθυμία να αποκαλυφθούν ο πλούτος και η εκφραστική δύναμη της ελληνικής ποίησης με ένα είδος που απευθύνεται εξ ορισμού σε μεγαλύτερο κοινό, το τραγούδι.   Οι συνθέτες εμπνεύστηκαν το υλικό τους είτε από ποιητές λιγότερο γνωστούς στο ευρύ κοινό είτε από λιγότερο γνωστά ποιήματα καταξιωμένων δημιουργών.   Οι Νεφέλη Λιούτα, Γιάννης Μαθές, Κώστας Μάκρας, Δημήτρης Μαραμής, Ηλίας Μαυροσκούφης, Νίκος Παπαδογιώργος, Απόλλων Ρέτσος, Φένια Χρήστου και Χρυσοβαλάντης Σωτηρίου θα παρουσιάσουν 18 νέα τραγούδια σε πρώτη εκτέλεση, σε ποίηση των Γ. Αηδονόπουλου, Μ. Ελευθερίου , Ρ. Μπούμη-Παπά, Μ. Αναγνωστάκη, Ν. Βρεττάκου , Ν. Γρηγοριάδη, Κων. Καβάφη, Β. Κάσσου, Ν. Λαπαθιώτη, Ε. Παναγιώτου, Μ. Περ. Ράλλη , Μ. Μ. Ρούσσου, Γ. Σαραντάρη, Μ. Σαχτούρη, Α. Σταθοπούλου-Βαφοπούλου.


19 Μαΐου 2015 
Κεντρική Σκηνή στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών 
Ώρα έναρξης - 20.30 
Εισιτήρια: 7 - 10 € | Μειωμένα & Άνεργοι: 5 €****


**** Είμαι αντίθετη σε τέτοιες ανάλογες υπερβολές του ελληνικού ιδιωτικού τομέα, που θέλει ανέργους, ηλικιωμένους κτλ να πληρώνουν εισιτήριο. Ανεβάζω όμως τέτοιου είδους εκδηλώσεις μόνο και μόνο για την προσπάθεια των ατόμων αυτών. 


Τρίτη 5 Μαΐου 2015

... δια... λόγου έκφραση


Η έκθεση είναι αφιερωμένη στην Ελευθερία του Λόγου και του Τύπου. Περιλαμβάνονται αποσπάσματα, χαρακτηριστικά κείμενα και γελοιογραφίες που κυκλοφόρησαν την εποχή της Χούντας κυρίως στον ξένο Τύπο, αλλά και ελληνικά έντυπα του εξωτερικού. 

Στοιχεία: 1η έως 17η Μαΐου
Στάση Μετρό Αγ. Δημητρίου- Αλ. Παναγούλη

Κυριακή 26 Απριλίου 2015



Πλησιάζοντας ο λύκος μια σκηνή βοσκών τους βλέπει να τρώνε 
όλοι μαζί ένα αρνί. Έρχεται πιο κοντά λοιπόν και τους λέει:
Πόσο θόρυβο θα κάνατε άραγε αν αυτό το είχα κάνει εγώ;

~Αίσωπος



Παρασκευή 10 Απριλίου 2015

Κ. Βάρναλης - Η μάνα του Χριστού


Μέσα από την απρόσωπη, παγκόσμια και καθ'όλα ανθρώπινη λέξη μάνα, ο Βάρναλης δημιουργεί μία Παναγία που γίνεται η μάνα του λαού και προσεύχεται για έναν Χριστό του λαού. 


Πως οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι 
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες! 
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει 
και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει. 

Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα, 
των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν 
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα, 
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα! 

Α! πώς είχα σα μάνα κ΄εγώ λαχταρήσει 
(ήταν όνειρο κ’ εμεινεν, άχνα και πάει) 
σαν και τ’ άλλα σου αδέρφια να σ’ είχα γεννήσει 
κι από δόξες αλάργα κι αλάργ΄από μίση! 

Ένα κόκκινο σπίτι σ΄αυλή με πηγάδι... 
και μιά δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι... 
νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ, 
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι. 

Κι άμ΄ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι, 
με τα ρούχα γεματα ψιλό ροκανίδι, 
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι 
ν’ ανασαίνει βαθιά τ’ όλο κέδρον αγέρι. 

Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει 
τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη, 
η ακριβή σου να βγαίνει νερό να σου χύσει, 
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν’ αρχίσει. 

Κι ο κακόχρονος θάνατος θα ’φτανε μέλι 
και πολλή φύτρα θ’ άφηνες τέκνα κι αγγόνια 
καθενού και κοπάδι, χωράφι κι αμπέλι, 
τ’ αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει. 

Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρη ομπόλια, 
για να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει... 
Ξεφαντώνουν τ΄αηδόνια στα γύρω περβόλια, 
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβόλια. 

Φεύγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου καλέ μου, 
Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν εχεις. 
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη γιέ μου, 
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου! 

Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα, 
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια. 
Στύλωσέ μου τα δυό σου τα μάτια μεγάλα: 
τρέχουν αίμα τα στήθια, που βύζαξες γάλα. 

Πως αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου 
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας να ’μπεις! 
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!) 
δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιό τ΄όνομά σου! 

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη... 
Δολερά ξεσηκώσανε τ’ άγνωμα πλήθη, 
κι όσο ο γήλιος να πέσει και να’ ρθει το δείλι, 
το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κ’ οι φίλοι. 

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι ακόμα, 
σα ρωτήσανε: «Ποίος ο Χριστός;»  τι’πες «Να με»! 
Αχ! δεν ξέρει, τι λέει το πικρό μου το στόμα! 
Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ’ έμαθ’ ακόμα!