Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Ν. Χριστιανόπουλος - Επέτειος



[...]

Δὲν ξέρω τί τῆς ἔκανες αὐτῆς τῆς καρδιᾶς
καὶ ξημεροβραδιάζεται μὲ τ’ ὄνομά σου
ὅμως ἐγὼ εἶμαι ἀδύνατος ἄνθρωπος,
ἡ σάρκα μου πεινάει, θέλει νὰ φάει,
τὸ αἷμα μου κρυώνει, θέλει νὰ ζεσταθεῖ.

Νὰ φύγεις ἀπ’ τὴ μνήμη μου καὶ τὴν καρδιά μου



Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Ντίνος Χριστιανόπουλος



όταν μου λες πως μ' αγαπάς

μην ξεχνάς τα παζάρια που προηγήθηκαν

και μη θαρρείς πως είσαι τίποτα

επειδή σε προσκυνώ

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Αργύρης Χιόνης





Ι'

Το καρφί
Παρακαλούσε το σφυρί
Να μην το χτυπάει

Ο τοίχος
Παρακαλούσε το καρφί
Να μην το τρυπάει

Το σφυρί δεν παρακαλούσε κανέναν

Παράξενο..

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Μέλπω Αξιώτη - Κάδμω (θραύσμα)






"Τι θα μπορείς να γίνεις όταν δεν θα είσαι πια άνθρωπος; 
Τίποτα το εγκόσμιο. 
Ένα μικρό μαμουνάτο στην ακρογιαλιά, απολιθωμένο, που θα το βρει τυχαία κανένα παιδί..." 





Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Λόγια από ταινίες (The Verdict 1982)




"Τον πιο πολύ καιρό είμαστε απλά χαμένοι. Λέμε Θεέ μου, φώτισε με, δείξε μου το σωστό, την αλήθεια. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Οι πλούσιοι κερδίζουν, οι φτωχοί είναι ανήμποροι. Κουραζόμαστε από το πολύ ψέμα. Ύστερα από καιρό νεκρωνόμαστε. Πεθαίνουμε. Θεωρούμε τους εαυτούς μας θύματα. Και γινόμαστε θύματα. Γινόμαστε αδύναμοι. Αμφισβητούμε τον εαυτό μας, τα πιστεύω μας." 




Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Διονύσης Μενίδης - Μελέτη Θανάτου



Ποιος είδε ψάρι στο βουνό και θάλασσα σπαρμένη ;
Ένα κουπί ποιος φύτεψε σε θερισμένο κάμπο ;
Πουλιά το βλέπουν στεριανά και το περνούν για σκιάχτρο.
Πάνε δειλά ’πο πιο κοντά, το λένε λιχνιστήρι.
Κι ένας αετός που πέρναγε τον πιάσανε τα γέλια.
Καλά το είπατε πουλιά πως είναι λυχνιστήρι.
Λιχνίζει κύματ’ αρμυρά στ’ αλώνια του πελάγου.
Πίσω να πάει τ’ άχερο μπροστά ο καρπός να πέσει,
Πίσω να παν μέρες πικρές, μπροστά να δεις πατρίδα.
Τ’ ονοματίζουνε κι αλλιώς : του καραβιού φτερούγα.
Κι όσοι θαλασσοδέρνονται το λεν δεξί τους χέρι.
Μ’ αυτός που τό ’φερ’ ώς εδώ στον ώμο κουβαλώντας,
Όσο μπορούσε πιο μακριά ’π’ τη θάλασσα τη χέρσα,
Και τό ’μπηξε βαθιά σε γης π’ αδιάκοπα γεννάει,
Το λέει σταυρό στο μνήμα του : εκεί να τόνε θάψουν.



Τον ποιητή Διονύση Μενίδη (1956 - 2014) τον βρήκα σε ένα ελάχιστο αφιέρωμα του περιοδικού Το Δέντρο (τεύχος 212-213) με ελάχιστες πληροφορίες και καθώς έψαξα γι'αυτόν ελάχιστα εξίσου βρήκα. 



Πηγή