Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Jorge Luis Borges - Autobiographical Essay [p.240-242]





Υπέμεινα αυτή τη δουλειά για περίπου εννιά χρόνια. Ήταν εννιά χρόνια αδιάκοπης δυστυχίας. Οι άντρες συνάδελφοί μου δεν ενδιαφέρονταν παρά μόνο για ιπποδρομίες, το ποδόσφαιρο και τις άσεμνες ιστορίες. Κάποτε, μια γυναίκα, αναγνώστρια, έπεσε θύμα βιασμού ενώ πήγαινε στην τουαλέτα. Οι περισσότεροι θεώρησαν το γεγονός αναμενόμενο, αφού οι ανδρικές τουαλέτες ήταν δίπλα στις γυναικείες. Μια μέρα ήρθαν να με δουν δύο φίλες μου, αρκετά αριστοκρατικές και καλοπροαίρετες – κυρίες της καλής κοινωνίας. Μια-δυο μέρες αργότερα μου τηλεφώνησαν και μου είπαν: «Μπορεί να το βρίσκεις διασκεδαστικό να δουλεύεις σε ένα τέτοιο μέρος, αλλά υποσχέσου μας ότι, πριν βγει ο μήνας, θα έχεις βρει μια δουλειά με μισθό τουλάχιστον εννιακόσια πέσος». Τους έδωσα τον λόγο μου ότι θα το έκανα. Η ειρωνεία ήταν ότι εκείνη την εποχή ήμουν ένας πολύ γνωστός συγγραφέας, παντού αλλού εκτός από αυτή τη βιβλιοθήκη. Θυμάμαι ότι ένας συνάδελφος μου πρόσεξε σε μια εγκυκλοπαίδεια το όνομα κάποιου Χόρχε Λουίς Μπόρχες, πράγμα που τον έκανε να αναρωτιέται για τη σύμπτωση των ονομάτων και της ημερομηνίας γέννησης. Εκείνα τα χρόνια, αλλά ακόμη και σήμερα, έκαναν δώρο στους δημοτικούς υπαλλήλους ματέ σε συσκευασία τους ενός λίτρου, για να έχουν να πίνουν στο σπίτι. Μερικές φορές, τα βράδια, καθώς περπατούσα τα δέκα τετράγωνα μέχρι τις γραμμές του τραμ, τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα. Αυτά τα μικροδωράκια από τους προϊσταμένους μου υπογράμμιζαν πάντα τη δουλική και μίζερη ύπαρξή μου.

Γούνταλ, Τ., 2003. Jorge Luis Borges. Ο Άνθρωπος στον Καθρέφτη του Βιβλίου, [εκδ.] Νεφέλη, Αθήνα


Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Η μεγάλη κληρονομιά του William Zaranka


Πολλές φορές η ποίηση αντιμετωπίζεται ως κάτι σοβαρό, αγέλαστο, σκοτεινό ίσως, ο αλλόκοτος δρόμος του ποιητή που κατά τύχη βρέθηκες κι εσύ να τον περπατάς - και αυτό πρέπει να γίνεται όσο πιο σιωπηλά, σοβαρά, πιο σοβαρά. Ωστόσο. Σε πολλές περιπτώσεις, η παρώδηση ενός ποιήματος μπορεί να οδηγήσει το υποκείμενο σε βαθύτερη ανάλυση και κατανόηση, έχοντας ως μοναδικό του εργαλείο το ειρωνικό χαμόγελο ενός κρετίνου. 



Η Marsha Bryant το δοκίμασε στην τάξη της και έβαλε τις μαθήτριες και τους μαθητές να παρωδήσουν την ποιήτρια  Sylvia Plath. Όπως είχε γράψει και ο William Zaranka  στο βιβλίο του Brand-X Anthology of Poetry (1981), η Plath είναι το όνειρο του κάθε παρωδού - στο πλαίσιο της εξομολογητικής ποίησης, η Plath έχει δημιουργήσει ένα μοναδικό στυλ γραφής μέσα από την φανταχτερή και ενεργητική περσόνα της, με το στρεβλό ρομαντισμό της, την αίσθηση του οικείου που δημιουργεί, το υπόκωφο χιούμορ που έχει, το μεγαλειώδη ρυθμό στα ποιήματά της. 

Επέλεξα το πιο απολαυστικό: η μαθήτρια Emma Wolf παρωδεί το Daddy και γράφει για τον σκύλο της, που ό,τι και να λένε... δεν είναι πάντα ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. 



Doggy

You cannot poo, you cannot poo
Anymore in my black shoes
Which I only got to wear one time,
A whole week’s allowance in the trash.
And don’t get me started on that dress you chewed.

Doggy, I must scold you.
But you turn and run, too,
Crashing like a bag of bricks into Mother
And stomping on her pink-nailed toe
Her fresh-baked pie splattering on the kitchen floor.

And you head toward the China cabinet
Full of fragile saucers, green and blue
Straight into the side you flew.
From the remains of dishes I recovered you
Swearing all the while at you.

I have always adored you,
With your puppy eyes, soft fur, too.
But you eat cat crap
And the garbage when we leave for an hour or two.
Hellhound, Devil Dog, all names for You.

Not Cujo but maybe worse,
So rancid your breath wheezing through
Drool-draped lips.
Every child adores a pet,
But curse the day I begged for you.

There’s a hole in our big fenced yard
And the neighbors never did like you
When you bark and howl the whole night through.
Mother always swore you’d be trouble when you grew.
Doggy, Doggy, you mutt, I’m through.

I’ll get a fish, that’s what I’ll do




Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018



Θράσος Καστανάκης (1901 - 1967)


Ξέρω πως τα γράμματα δε δίνουνε ψωμί. Για καλή μου τύχη ποτέ το ψωμί δε μου άρεζε.    



Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Θάνατοι μικρής έκτασης [ποιήματα της Αθανασίου Μ.]





ΣΦΗΝΑΚΙ 

πέθανες
κι έτσι
είμαστε πάντα δυο



ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ 
στη Δ.Χ.

ακούστηκε το πρώτο τέλος
κι έριξε τρεις
και τρεις σκοτώθηκες
από τότε ψάχνω περίστροφο
που να χωράει μονάχα μία σφαίρα
τρία δύο μόνη μου



ΚΙ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ 

ξανάγραψα το καρδιογράφημά σου
ηλέκτρισα ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι
σε τίποτα δεν ωφέλησα
εσύ πέθανες
εγώ δεν έζησα



ΣΤΙΓΜΑ

η ερωμένη τυλίγεται
σ' ένα αυτοσχέδιο σκοινί από κορδόνια
φεύγει
για να γυρνά του σκοτωμού



ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ

φτιάχνω έναν κήπο 
χωρίς πολλή φροντίδα
να τρυπήσει η ρίζα το τσιμέντο
να' ρθει ο αδέσποτος σπουργίτης
να' χω να κόψω ένα κλωνάρι όταν φεύγω



ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ένα περίστροφο
κρυμμένο
μέσα στην άχνη

τα Χριστούγεννα 




~ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΗΤΑ, Εκδόσεις Υποκείμενο, 2018