Ξέρουμε πως προσβάλλουμε τα πνευματικά δικαιώματα με την κάθε δημοσίευση στο blog και ότι με ένα νεύμα του νόμου και του δημιουργού και του κληρονόμου και του εκδοτικού και του θιγμένου θα μπορούσαμε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να βρεθούμε είτε πίσω από τα κάγκελα, είτε πάνω σ'αυτά. Όμως ό,τι ανεβαίνει, ανεβαίνει από την φυσική διάθεση να μοιραστούμε, να θυμίσουμε, να μονολογήσουμε όπως θα το κάναμε ούτως ή άλλως.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Συντομογραφία : Υστερόγραφο








Στα έχω όλα μανδαλωμένα, στη σειρά
Έχω ξεκαρφώσει όλα μου
τα νεύρα

Μου’χει μείνει μιαν απελπισία
κι αυτή ανάνθρωπη –
έχει βλέμμα γάτας  που περιμένει
να της σκοτώσουν
τα μωρά  

κάποιο βράδυ
που εκείνη θα λείπει




Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2019

Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν: Το Τριακοστό Έτος [απόσπασμα]


Για την τελευταία μέρα. 







Αύγουστος! Να οι μέρες από ατσάλι που πυρακτώθηκαν μέσα σ’ένα καμίνι. Έτρεμε ο καιρός.
Οι ακρογιαλιές πιασμένες κι η θάλασσα δεν ύψωνε πια τις στρατιές τα κύματά της παρά ανάδινε μιαν εξάντληση, βαθιά, γαλάζια.
Στη σχάρα, πάνω στην άμμο, ψημένη, καμένη: η ανθρώπινη σάρκα που τόσο εύκολα φθείρεται. Μπροστά στη θάλασσα, πάνω στην ψιλή άμμο: η σάρκα.
Τον κυρίευε αγωνία που το καλοκαίρι ξοδεύονταν έτσι. Γιατί αυτό σήμαινε πως σε λίγο έφτανε το φθινόπωρο. Ο Αύγουστος ήταν όλο πανικό, πίεση, ν’ αδράξεις, να ζήσεις γρήγορα.
Πάνω στην ψιλή άμμο αγκαλιάζονταν οι γυναίκες, πίσω απ’ τα βράχια, στις καμπίνες μέσα, στ’ αυτοκίνητα που έστεκαν κάτω απ’ τη σκιά των πεύκων· και μες στην πόλη ακόμα, το απομεσήμερο, πίσω απ’ τα κατεβασμένα στόρια, δίνονταν μισοκοιμισμένες ή έμεναν, μιαν ώρα αργότερα, με τα ψηλά τακούνια κολλημένα πάνω στη μαλακωμένη άσφαλτο στους ήσυχους, απέραντους δρόμους, αρπάζοντας, σαν να ζητούσαν από κάπου να κρατηθούν, μιαν αγκαλιά που διάβαινε μπροστά τους.
Λέξη καμιά δεν ακούστηκε τούτο το καλοκαίρι.
Κανένα όνομα.


I. Bachmann, Το Τριακοστό Έτος. Η Undine Φεύγει., μτφ. Αθανάσιος Λάμπρου, εκδ. Ύψιλον, 1996 


Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Gentlemen, I just don’t belong here.





Το 1987, η πολυβραβευμένη συγγραφέας Ursula K. Le Guin κλήθηκε να γράψει έναν πρόλογο για τον πρώτο τόμο της σειράς Synergy: New Science Fiction, μια νέα σειρά τεσσάρων ανθολογιών που εκδόθηκαν από τον George Zebrowski και σκοπό είχε να παρουσιάσει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας από συγγραφείς τόσο καθιερωμένους όσο και ανερχόμενους. Για την Ursula K. Le Guin, ωστόσο, το βιβλίο ήταν αξιοσημείωτο όχι για τις ιστορίες του αλλά για την πλήρη απουσία γυναικείων φωνών. Αντέδρασε μέσω αυτής της σύντομης επιστολής.


Αγαπητέ Κύριε Radziewicz,

μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να προλογίζει ένα βιβλίο στο οποίο ο Brian Aldiss, όπως ανέμενα, εκφράζεται περιφρονητικά για το έργο μου, γιατί τότε θα μπορούσα να περηφανεύομαι για την μεγαλοψυχία μου. Εντούτοις δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να προλογίζει ένα βιβλίο, το πρώτο από τη σειρά, που όχι μόνο δεν περιλαμβάνει γυναίκες συγγραφείς, αλλά έχει κι έναν τόνο αυτό-ικανοποίησης, εξ ολοκλήρου αρσενικής σαν σε κλαμπ ή σε αποδυτήρια. Εδώ δεν θα είχα να κάνω με μεγαλοψυχία, αλλά με ανοησία. Δεν ανήκω εδώ, κύριοι.


Ειλικρινά δική σας,
(υπογραφή)
Ursula K. Le Guin







Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Γράμμα σε μια νέα σεναριογράφο (της Anne Theriault)




Αγαπητή επίδοξη σεναριογράφε,

Σας ευχαριστούμε για την υποβολή του σεναρίου σας, Η Κοινή Ζωή της Βραχύρρυγχης Ζαργάνας [1]  .Το βρήκαμε οδυνηρό και χιουμοριστικό, βουτηγμένο στο πάθος όσο πρέπει και αισθανόμαστε ότι είναι απολύτως ταιριαστό για το στούντιο μας. Ωστόσο, έχουμε κάποιες σημειώσεις σχετικά με την πρωταγωνίστρια την Cate και θα θέλαμε να δείτε τις ακόλουθες τροποποιήσεις στο σενάριο:

- Το όνομα να αλλάξει σε κάτι πιο «ιδιότροπο», όπως Lula, Plum, Tulip ή Pippa.

- Η Tulip πρέπει να είναι φύση "πιο περίεργη" - ίσως να διαβάζει Σαλίντζερ; Να ακούει "εναλλακτική" μουσική; (Όχι πολύ εναλλακτική.)

- Περισσότερη έμφαση στο πόσο "διαφορετική" είναι η Tulip και σε αντίθεση με τα άλλα κορίτσια - θα πρέπει να έχει μια σκηνή όπου παρόλο που είναι ντυμένη με κομψά γυναικεία ρούχα, πίνει ασταμάτητα και μοιράζεται άσεμνα ανέκδοτα με τα αγόρια. Επίσης μήπως να οδηγεί Vespa;

- Δεν είμαστε πολύ σίγουροι ότι έχουμε καταλάβει, γιατί περιγράφετε την Tulip ως άχαρη και "χοντροκόκαλη";;;;; Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να είναι άχαρη, εκτός αν θέλουμε να μιλήσουμε για το κορίτσι της διπλανής πόρτας ή το κορίτσι πριν από την μεταμόρφωση. Δεν αρέσουν στο κοινό οι παχείς χαρακτήρες, εξαιρούνται οι κωμωδίες. Καλό είναι να μην είναι μεγαλύτερη από την Τζένιφερ Λόρενς, ίσως να 'χει κάτι από την φρέσκια όψη της. Οι θεατές ταυτίζονται με τη Jennifer Lawrence.

- Τουλάχιστον μια σκηνή με την Tulip να διαβάζει στον καναπέ της ένα βιβλίο, μόνο με τα εσώρουχα. Κάτι από David Foster Wallace για να δείξει το πνευματικό της επίπεδο;

- Τουλάχιστον μια σκηνή όπου η Tulip πέφτει σε καμιά λίμνη με τα ρούχα για να δείξουμε την αντισυμβατική της πλευρά.

- Τουλάχιστον μια σκηνή σεξ - και όχι, η "αμήχανη και άβολη πίπα" που δίνει στον μπάρμαν στο μπάνιο του μπαρ, δεν μετρά ως σκηνή σεξ. Γιατί η σκηνή τελειώνει με το να καπνίζουνε παρέα, λίγο πριν σηκωθεί να πάει να βρει τους φίλους της; Γιατί να μην τον καλέσει στο σπίτι της για να του φτιάξει πρωινό;

- Δεν είμαστε σίγουροι ότι μας πείθει η Tulip ως συντάκτρια. Ίσως βοηθός συντάκτη, καλύτερα; Φαίνεται πιθανότερο για ένα κορίτσι της ηλικίας της.

- Οπωσδήποτε μία vintage "αισθητική" στην εμφάνιση της Tulip - μακριές φούστες (όχι πολύ μακριές), κοσμήματα που θα τα βρίσκατε και στο ντουλάπι της γιαγιάς σας, "φυσικό" μακιγιάζ για να τονίσει την φρεσκοκομμένη ομορφιά της. Γυαλιά με χοντρό κοκάλινο σκελετό όταν θέλει να την παίρνουν στα "σοβαρά".

- Ίσως στη σκηνή όπου η Tulip περπατάει στο πάρκο περιγράφοντας την έκτρωση της στις δύο πιο στενές της φίλες, κάποια παιδιά να παίζουν πιο κει ποδόσφαιρο και να ρίξουν τυχαία την μπάλα προς το μέρος της. Στη συνέχεια να δείξουμε ότι τρέχει καταπάνω της, να κάνει μία περίπλοκη τρίπλα με την μπάλα, να τρέξει για λίγο με τα παιδιά πριν την ρίξει στα δίχτυα. Να δείξουμε έτσι την εφήμερη φύση της ζωής αλλά και το πόσο ιδιόρρυθμη είναι σε αντίθεση με τους άλλους.

- Ίσως αντί να έχει κάνει έκτρωση να της συνέβη μία αποβολή; Ή αντί αυτού να υποφέρει από τον πρόσφατο θάνατο του κατοικίδιου της; Δεν είμαστε πολύ σίγουροι πώς θα δεχτεί το κοινό την άμβλωση, ειδικά όταν δεν συνοδεύεται από πένθος. Και με όλη μας την ειλικρίνεια, δεν μπορούμε να πούμε ότι καταλάβαμε το σημείο που λέει, "Ήταν η ευκολότερη απόφαση που έχω πάρει ποτέ". Οι γυναίκες δεν αισθάνονται ποτέ έτσι για την έκτρωση.

- Η Tulip φαίνεται να έχει μόνο φίλες; Θα θέλαμε να δούμε κι έναν άνδρα φίλο ανάμεσά τους, ίσως κάποιος που είναι ερωτευμένος μαζί της για χρόνια. Ίσως το όνομά του να είναι Jack και να είναι ο τύπος του ευαίσθητου, προσεκτικού συγγραφέα; Ειδάλλως πώς θα δείξουμε την Tulip να πίνει με τα αγόρια αν δεν υπάρχουν αγόρια;

- Δεν μπορούμε να πούμε με ευκολία ότι είναι αληθοφανές να δείξουμε την Tulip να χωρίζει με τον φίλο της για να ακολουθήσει την καριέρα της. Μην ξεχνάμε πως είναι μία απλή βοηθός συντάκτη. Από την άλλη, ίσως εκεί να συνειδητοποιήσει ότι έχει αισθήματα για τον Jack;

- Αντί για τη "βραχύρρυγχη ζαργάνα" ίσως να βάζαμε την Tulip να γοητεύεται από τις πεταλούδες. Αλλά τις παράξενες πεταλούδες.

- Δεν είμαστε σίγουροι ότι καταλάβαμε γιατί το σενάριο τελειώνει με την Tulip να ανεβαίνει σε ένα αεροπλάνο μόνη της για το Παρίσι. Δεν θα ήταν καλύτερα αν ο Jack πήγαινε μαζί της και να τον βοηθούσε εκεί με το βιβλίο του; Κανείς δεν πάει μόνος του στο Παρίσι.

Ανυπομονούμε πολύ να διαβάσουμε το επόμενο κείμενό σας! Με αυτές τις λίγες μικρές αλλαγές αισθανόμαστε πραγματικά ότι έχουμε μία επιτυχία στα χέρια μας. Αν και βέβαια μικρές ταινίες όπως αυτή δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι το ψωμί και το βούτυρο μας (ειδικά με έναν θηλυκό πρωταγωνιστή - που θα αποτρέψει τουλάχιστον το μισό του πληθυσμού από την επιθυμία να το δει), είναι παρόλα αυτά η δουλειά μας και την αγαπάμε και εκεί είναι που αισθανόμαστε πιο περήφανοι. Προσβλέπουμε πολύ στην παραγωγή της ταινίας Η Κοινή Ζωή της Ιδιόρρυθμης Πεταλούδας.

Θερμοί χαιρετισμοί,
Μεγάλη Εταιρεία Παραγωγής



[1] Είναι ενδιαφέρουσα η επιλογή του Garfish: έχοντας παραπάνω από μία μεταφραστικές σημάνσεις, το ταιριαστό «ζαργάνα», [φυσικά] παραπέμπει στο άκομψο φλερτ του δρόμου, αλλά και στο ότι η ζαργάνα είναι ένα ψάρι που του αρέσει να κινείται συνεχώς, πάντα όμως στον αφρό και κοντά στην παραλία. Όταν κινείται φαίνεται, όταν μένει όμως ακίνητη είναι σαν αόρατη. Επίσης, είναι τέλειο αρπακτικό. Αυτό το τελευταίο η συγγραφέας ενδεχομένως και να το είχε υπόψη της. Όσο για το πρώτο, είναι κυρίως αβέβαιο, ότι θα μπορούσε να γνωρίζει πώς φώναζαν κάποτε οι άνδρες μια γυναίκα στη χώρα μας. 


Μετάφραση: Ηλέκτρα Λαζάρ