Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Γ’ Διαγωνισμός Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας»


O Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια» προκηρύσσει τον Γ’ Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας». Στόχοι του διαγωνισμού είναι να προβληθεί το έργο του Καστελλιώτη δημιουργού και παράλληλα να δοθεί η δυνατότητα ανάδειξης νέων συγγραφέων μέσα από το διήγημα και το γραπτό λόγο. Ο διαγωνισμός, απευθύνεται σε όσους μετέχουν της ελληνικής παιδείας και γράφουν στην ελληνική γλώσσα, ανεξαρτήτως τόπου διαμονής και εθνικότητας χωρίς όριο ηλικίας. Οι υποψήφιοι μπορούν να συμμετέχουν με ένα μόνο διήγημα το οποίο να μην έχει ποτέ δημοσιευθεί. Το καθένα, δεν πρέπει να ξεπερνά τις 3.000 λέξεις.
Ως θέμα του Γ’ Διαγωνισμού επιλέγεται ο «Καπνός», θέλοντας να αναδείξουμε πτυχές που αφορούν σε αυτό το προϊόν που δέθηκε με την ιστορία του χωριού μας.
Διευκρινίζουμε πως το θέμα δεν είναι ο «καπνός» γενικά, αλλά το συγκεκριμένο προϊόν και τα παράγωγά του (τσιγάρα κ.α.).


Τα δώδεκα πρώτα διηγήματα που θα ξεχωρίσουν, θα δημοσιευτούν σε ειδική Ανθολογία. Για την συγκεκριμένη έκδοση οι συγγραφείς παραχωρούν αυτοδίκαια στους οργανωτές τα πνευματικά τους δικαιώματα. Πέρα από τα τρία πρώτα βραβεία θα δοθεί το Ειδικό Βραβείο Γιώργης Χαλατσάς σε διήγημα που θα αναφέρεται στα Καστέλλια. Θα δοθούν ακόμη 12 έπαινοι.

Τα διηγήματα υποβάλλονται ταχυδρομικά με την ένδειξη
Για τον Γ’ διαγωνισμό διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας» ως ακολούθως:

Παραλήπτης
Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια»
Κτίριο Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών
Σίνα και Δαφνομήλη 1Α, ΑΘΗΝΑ 106 80

Διηγήματα παραλαμβάνονται από τις 15 Ιανουαρίου του 2013Τελευταία ημέρα κατάθεσης ορίσθηκε η 30η Ιουνίου του 2013, με αποδεικτικό στοιχείο τη σφραγίδα του Ταχυδρομείου.

Τα διηγήματα υποβάλλονται δακτυλογραφημένα σε επτά (7) αντίτυπα. Κάτω απ’ τον τίτλο του διηγήματος αναγράφεται υποχρεωτικά ψευδώνυμο του συγγραφέα. Μέσα στο φάκελο αποστολής πρέπει να υπάρχει δεύτερος κλειστός φάκελος αλληλογραφίας, που εξωτερικά θα φέρει το ψευδώνυμο. Μέσα είναι τα πραγματικά στοιχεία όπως: όνομα, επώνυμο, πατρώνυμο, έτος και τόπος γέννησης, διεύθυνση μόνιμης κατοικίας, τηλέφωνα επικοινωνίας και ηλεκτρονική διεύθυνση (e-mail). Οι φάκελοι με τα πραγματικά στοιχεία θα ανοιχθούν μόνο στην περίπτωση διάκρισης του διηγήματος.
Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η βράβευση θα γίνει σε ειδική πανηγυρική εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί το Νοέμβριο στην Αθήνα.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Αν είχα ένα όνειρο...


Αν είχα ένα όνειρο και ήλπιζα γι' αυτό θα ήταν το εξής: να μπορεί δηλαδή ο κόσμος να αγαπήσει! Μα ακόμα και αν δεν μπορεί να κάνει τούτο τότε θα τον παρακαλούσα να μην πει άλλα ψέματα! γιατί ποιος δεν καταλαβαίνει, ποιος δεν αντιλαμβάνεται πως η αγάπη έγινε ένα ψέμα, ένας σκάρτος διαλογισμός, μια ηχορύπανση και αλόγιστη κατανάλωση του σάλιου μας; Ε λοιπόν ας το μάθουμε αυτό. Και αν δεν μπορούμε να αγαπήσουμε ή να αγαπηθούμε, τότε ας μην μιλάμε. Και τότε ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε οι λέξεις αρχίζουν σιγά σιγά να αποκτήσουν το νόημα που τους αρμόζει!!  

άγνωστος συγγραφέας.

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Ζητείται ποίημα One OFF



(Συγγνώμη για τις καθυστερημένες αναρτήσεις- ξεμπροστιάζω ένα από τα μειονεκτήματά μου...)

Ο δημιουργός Βαγγέλης Ευαγγελίου απευθύνει πρόσκληση μέσα από το δικτυακό του τόπο vaeva.gr για τη δημιουργία ενός συλλογικού ψηφιακού βιβλίου ποιημάτων:

Εδώ, με μία νέα ιδέα, αλλά με μία πολύ παλιά έκφραση! One Off λοιπόν, που σημαίνει Ένα στο είδος του. Μοιάζει με την πιο γνωστή έκφραση One of a kind μόνο που προηγήθηκε! Στη δική μας περίπτωση, θέλουμε ένα ποίημα.

Που σημαίνει πως κι ένα μόνο ποίημα να έχεις γράψει, μπορείς να συμμετάσχεις. Άλλωστε καθημερινά βλέπω νέες καλές πένες στο διαδίκτυο. Ανθρώπους που γράφουν ποίηση και είναι σημάδι, πως κάποιοι ακόμα ονειρευόμαστε! 


Η πρόταση αυτή ισχύει από 1η Ιανουαρίου έως 1η Μαρτίου 2013. 
Περισσότερες πληροφορίες στο site http://vaeva.gr/archives/3159  




Διαγωνισμός Συγγραφής Διηγήματος (εκδόσεις Πανέκτυπον)




Τὸ Πανέκτυπον καὶ ὁ Ὀργανισμὸς γιὰ τὴν διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας (ΟΔΕΓ) προσφέρουν σὲ νέους συγγραφεῖς, στοὺς ὁποίους δὲν εἶχε δοθεῖ μέχρι σήμερα ἡ εὐκαιρία νὰ ἐκδώσουν τὰ ἔργα τους, τὴ δυνατότητα προβολῆς καὶ ἔκδοσης.



Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, διενεργεῖται διαγωνισμὸς διηγήματος, ἀπὸ σήμερα (19 Ἰανουαρίου) ἕως καὶ τὶς 24 Μαρτίου, μὲ θέμα «τὸ ταξίδι...». Στοὺς τρεῖς πρώτους νικητὲς τοῦ διαγωνισμοῦ θὰ δοθεῖ ὡς ἔπαθλο ἡ δυνατότητα ἔκδοσης ἑνὸς βιβλίου τους ἀπὸ ἐμᾶς δωρεάν, ἐνῶ τὰ δέκα καλύτερα διηγήματα θὰ συμπεριληφθοῦν σὲ ἠλεκτρονικὸ τόμο, ποὺ θὰ διατίθεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο.



Τὰ διηγήματα θὰ πρέπει νὰ ἔχουν αὐτοβιογραφικὸ χαρακτῆρα, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ὑπόθεσή τους εἶναι φανταστική, καὶ νὰ μὴν ξεπερνοῦν τὶς 15.000 λέξεις. Ἡ ὑποβολή τοῦ ἔργου συνεπάγεται αὐτομάτως τὴν δέσμευση τοῦ συγγραφέα ὅτι δὲν καταπατᾶ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο πνευματικὰ δικαιώματα ἄλλων. 



Μπορεῖτε νὰ στέλνετε τὰ ἔργα σας στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση info@panektypon.com. Γιὰ περισσότερες πληροφορίες μπορεῖτε νὰ ἐπικοινωνήσετε μέ τὸ Πανέκτυπον.



Επίκαιρα...






~ Έχω αρχίσει να μπερδεύω μέχρι απελπισίας δύο λέξεις :    

εσύ   και   εγώ . . .  ~




Μπ. Παστερνάκ

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Λόγια από ταινίες

Λόγια και σκέψεις που έχουν παρθεί από ταινίες... 




"Σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα αποσύρεται κανείς απ'τον κόσμο. Ταξίδεψα... Μέχρι που έφτασα σε μια δική μου ζωή. Εκείνο που συγκροτεί το εγώ μας είναι ασύλληπτο... 
Είναι πέρα από τη γνώση. Παραδινόμαστε στον έρωτα γιατί δίνει μια αίσθηση του αγνώστου. 
Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία στο τέλος." 

(Damage, 1991) http://www.youtube.com/watch?v=VEHz2gN8ESg



~ ~ ~ ~


"Διότι οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσαν." 

(Ας περιμένουν οι γυναίκες, 1998) http://www.youtube.com/watch?v=locmzva0wwI



~ ~ ~ ~


"Eίπε: Ο άνεμος θα πάρει και το τρελό σου το κεφάλι. Ο άνεμος θα πάρει και το τρελό μου το κεφάλι..."

(Το γάλα, 2011) http://www.youtube.com/watch?v=Urq0aV6-5sQ



~ ~ ~ ~ 


"Είναι το μόνο γύρω σου το αίμα και η λάσπη; Είμαι Θεϊκός. Είμαι η λησμονιά. Είμαι ο Θεός που κατεβαίνει απ'τον ουρανό και τρέπει τη γη σε παράδεισο. Είμαι η αγάπη." 

(Philadelphia, 1993) http://www.youtube.com/watch?v=cl4B9AU45P4



~ ~ ~ ~ 


"Η αντιμετώπιση της μοναξιάς χωρίς παρακμή και χωρίς κανένα υλικό αγαθό να την εκχυδαΐζει οδηγεί σε ένα πνευματικό επίπεδο..." 

(Οι Επιζήσαντες, 1993) http://www.youtube.com/watch?v=ECptmjSML1I



~ ~ ~ ~ 



"Με σένα μέσα μου αποκτώ γνώση του θανάτου μου." 

(Candy, 2006) http://www.youtube.com/watch?v=bdOgiN2HSs0



~ ~ ~ ~



"Πολλές φορές ανακαλύπτω με φρίκη ότι δεν πιστεύω πια σε οτιδήποτε. Τότε ξαναγυρνάω στο κορμί μου. Μονάχα αυτό μου θυμίζει ότι είμαι ζωντανή." 

(Ταξίδι στα Κύθηρα, 1984) http://www.youtube.com/watch?v=0UZt5jZpPX0



~ ~ ~ ~


"Ποιανού δουλειά είναι αυτή; Πιθανότατα του διαβόλου..."  *

(Harrison's Flowers, 2000) http://www.youtube.com/watch?v=sg6VcVECmqo 
* Μιλάει για τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. 



~ ~ ~

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Αργύρης Χιόνης (πώς γίνεται ένας ποιητής να πεθάνει;)




Πέφτεις απ'το κλαδί και κλαις
γιατί;
δεν το'ξερες πως είσαι φύλλο; 




Η ποίηση πρέπει να'ναι ένα 
ζαχαρωμένο βότσαλο
πάνω που θα'χεις γλυκαθεί
να σπας τα δόντια σου. 




Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες που ονειρεύονται κήπους. 





Είναι δυο  άνθρωποι :
Ο ένας με μαχαίρι,  ο άλλος άοπλος.

Αυτός με το μαχαίρι λέει στον άλλον. "Θα σε σκοτώσω"

"Μα γιατί" ρωτά ο άοπλος, 
"τι σου ΄χω κάνει; Πρώτη φορά βλεπόμαστε. Ούτε σε ξέρω, ούτε με ξέρεις"

"Γι αυτό ακριβώς θα σε σκοτώσω. Αν γνωριζόμασταν, μπορεί να σ αγαπούσα"  
λέει αυτός με το μαχαίρι.

"'Η και να με μισούσες"  λέει ο άοπλος, 
"να με μισούσες τόσο, που με χαρά μεγάλη θα με σκότωνες. Γιατί να στερηθείς μια τέτοια απόλαυση ;  Ελα να γνωριστούμε"

"Κι αν σ αγαπήσω"  επιμένει ο οπλισμένος,   "αν σ αγαπήσω, τι θα κάνει τούτο το μαχαίρι ;"

"Ω, μη φοβάσαι..." λέει ο άοπλος..
"σκοτώνει ακόμη κι η αγάπη..   Και τότε...  είναι ακόμη πιο μεγάλη η απόλαυση" ...



Όποιος χαράζει τ'όνομά του στη φλούδα ενός δέντρου, πράξη τελεί ερωτική ημιτελή. 
Αν θέλει να ολοκληρωθεί αυτή η πράξη, πρέπει και στη δική του φλούδα να χαράξει το
όνομα του δέντρου. Μονάχα τότε θα θροΐσουν γλυκά τα φύλλα της καρδιάς του. 



Ποιητής, μετανάστης- για 20 περίπου χρόνια οργώνει την Ευρώπη. Έπειτα- από διάφορες δουλειές- εγκαθίσταται πάλι στην Ελλάδα, σε ένα χωριό της ορεινής Κορινθίας. Αυτή τη φορά οργώνει τη γη. Απομονώνεται και μοναδικό του ενδιαφέρον αποτελεί η ποίηση και η διαβίωσή του. Πίστεψε στο υπαρξιακό αδιέξοδο και το παράλογο της ζωής. Η Βίβλος, ο Κάφκα και ο Μπέκετ ήταν αυτοί που τον επηρέασαν στο τελευταίο θέμα. Παρόλα αυτά ένα παράλογο του επιφυλάσσει η ζωή: τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα περνάει στην εξοχή- φορώντας "το βρακί του χώματος" (σύμφωνα με δικά του λόγια) βρίσκοντας την ουσία της υπάρξεως μέσα από την απομόνωση και όχι από την αποξένωση, μακριά από τις μεγαλουπόλεις, ωστόσο τα Χριστούγεννα του 2011 πεθαίνει στην Αθήνα βρισκόμενος για επίσκεψη σε σπίτι φίλων. 
Και εμείς αναρωτιόμαστε: πώς γίνεται ένας ποιητής να πεθάνει...; 

Στη μνήμη του Αργύρη Χιόνη. 








Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Αδυναμία





Άγουρος έρωτας
Στάζει και με λιώνει

Οξύ και αμμωνία
Παραστρατήσαμε ...
Χα-νό-μα-στε.





Αδυναμία - Ηλέκτρα Λ. 

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Τάσος Ψαράς: Μύθοι και αλήθειες για τον Κώστα Καρυωτάκη


Τάσος Ψαράς: Μύθοι και αλήθειες για τον Κώστα Καρυωτάκη
Από την Κατερίνα Αγγελιδάκη
«Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες», γράφει για τους ποιητές ο «Κωνσταντίνος Γεωργίου Καρυωτάκης, δημόσιος υπάλληλος εξ Αθηνών, μετατεθείς εις Πρέβεζαν εσχάτως» (Γ. Δάλκου, 1986). Και στο σημείωμα του τέλους, λίγο πριν αυτοκτονήσει με πιστόλι, αφού ματαίως είχε προσπαθήσει την προηγούμενη μέρα να πνιγεί: «Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου».
Μύθος και πραγματικότητα, εικασίες και ντοκουμέντα, σκοτεινές περιοχές και ανεξιχνίαστες όψεις, διώξεις, εκβιασμοί, έρωτες και πάθη ενός από τους πλέον εμβληματικούς ποιητές της Ελλάδας, του «ποιητή της θλίψης» όπως τον αποκαλούν, έρχονται ξανά στο προσκήνιο από τον Τάσο Ψαρρά, σκηνοθέτη και σεναριογράφο της επιτυχημένης ομώνυμης σειράς που προβάλλεται από την κρατική τηλεόραση. Εγχείρημα μεγάλο και δύσκολο, συνειδητά ανατρεπτικό της εικόνας του καταθλιπτικού και βουτηγμένου στην απόγνωση ποιητή που μας κληροδότησε το φαινόμενο του Καρυωτακισμού, με πρωταγωνιστή τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο («σοβαρός, όχι ψηλός, με ειρωνικό χαμόγελο και χιούμορ, ευαίσθητο και ανθρώπινο», όπως τον ήθελε ο σκηνοθέτης). Ο Τάσος Ψαρράς, ύστερα από έρευνα σχεδόν μιας δεκαετίας, δραματοποιεί τη ζωή του Καρυωτάκη με εμμονή στην εξονυχιστική αναπαράσταση της δεκαετίας του 1920 και μετατρέποντας σε προφορικό λόγο όλο το ογκώδες υλικό που συγκέντρωσε από ντοκουμέντα, επιστολές, ημερολόγια, σημειώσεις αλλά και κείμενα του ποιητή.
Στο σενάριό σας πού σταματάει ο μύθος και αρχίζει η αλήθεια για τον Καρυωτάκη;
ΤΑΣΟΣ ΨΑΡΡΑΣ: Πολλές φορές κυνηγώντας τον μύθο κινδυνεύουμε να χάσουμε ουσιαστικά στοιχεία της πραγματικότητας, η οποία συχνά ξεπερνάει τον μύθο. Στο σενάριό μου ό,τι παραθέτω στηρίζεται σε ντοκουμέντα που υπήρχαν και σε δική μου έρευνα που ξεκίνησε εδώ και 9 χρόνια, από τότε που έκανα ένα ντοκιμαντέρ για τον ποιητή στην εκπομπή «Εποχές και Συγγραφείς», και αφορά κυρίως στρατιωτικά αρχεία, αρχεία του υπουργείου Εσωτερικών και Νομαρχιών. Σε γενικές γραμμές, απέφυγα να χρησιμοποιήσω στοιχεία εντυπωσιασμού που δεν μπορούσα να τεκμηριώσω.
Πάντως με χαροποιεί το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων αλλά και συγγενείς των οικογενειών Καρυωτάκη και Πολυδούρη επικροτούν το εγχείρημα. Βεβαίως, σε μια δραματοποιημένη σειρά, ο σκηνοθέτης έχει την ελευθερία να συμπληρώσει τα κενά όταν του λείπει το τελευταίο στάδιο που θα κλειδώσει τα στοιχεία και όταν η συνείδησή του και η πίστη του τον οδηγούν, μέσα από μια διαλεκτική σχέση με ντοκουμέντα και μαρτυρίες, να το τολμήσει. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένας φιλόλογος, που έχει μια πιο αυστηρή ματιά.
Εχετε πει ότι η πιο μεγάλη παρεξήγηση για τον Καρυωτάκη είναι ότι υπήρξε παθολογικά καταθλιπτικός.
Τ. Ψ.: Ναι… Ο πρώτος βιογράφος του Καρυωτάκη που δημιούργησε εν πολλοίς την εικόνα του πεισιθάνατου ποιητή, ο Χαρίλαος Σακελλαριάδης, έγραψε ένα βιβλίο το ’38 κατά παραγγελία. Παρουσίασε τον Καρυωτάκη θλιμμένο, μελαγχολικό, καταθλιπτικό, πιθανό για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις της οικογένειας με την Εκκλησία, που απομόνωνε τους αυτόχειρες, εκτός κι αν έπασχαν από κάποιο ψυχικό νόσημα. Ομως, ο ίδιος ο Σακελλαριάδης, που υπήρξε φίλος του ποιητή και συναντιούνταν συχνά πριν αρχίσουν οι διορισμοί και οι μεταθέσεις του Καρυωτάκη, αυτοαναιρείται καθώς περιγράφει πώς πήγαιναν μαζί σε ταβέρνες, σε χορούς, γλεντούσαν και χαίρονταν τη ζωή με κάθε τρόπο. Υπάρχει επίσης ένα κείμενο του Αλέξη Μινωτή στη Νέα Εστία, όπου μιλάει για τον συμμαθητή του στο 1ο Γυμνάσιο Χανίων Κώστα Καρυωτάκη και τον περιγράφει σαν τον καπετάν φασαρία, πρώτο στον πετροπόλεμο, χαρούμενο, ζωηρό, υγιή. Δεν μπορεί ένα παιδί που παίζει, κάνει πλάκες, φάρσες και αργότερα, ως νέος -όπως ξέρουμε από άλλες πηγές- γλεντάει στα dancing της Αθήνας, χορεύει με κοπέλες και χαίρεται τη ζωή, να πάσχει από κατάθλιψη.
Πέρα από τον μύθο και τις σκοπιμότητες, η πεσιμιστική ατμόσφαιρα των ποιημάτων του δεν βοήθησε στη δημιουργία αυτής της εικόνας;
Τ. Ψ.: Ο Βασίλης Ρώτας έγραψε μια αρνητική κριτική όταν κυκλοφόρησε το «Ελεγεία και Σάτιρες», κατηγορώντας τον για τον πεσιμισμό του. Και ο Καρυωτάκης του απάντησε -δεν άφηνε ποτέ τίποτα αναπάντητο- αν στ’ αλήθεια πίστευε ότι η εποχή ταίριαζε περισσότερο στη δική του αισιοδοξία ή στο δικό του πεσιμισμό. Είχε λόγους να μελαγχολεί σε μια περίοδο που η Ελλάδα πήγαινε από δικτατορία σε δικτατορία, που ζούσε γελοία πραξικοπήματα, σαν του Γαργαλίδη, του Πάγκαλου και του Κονδύλη, που η ελληνική δημοκρατία έδειχνε αδύναμη και οι άνθρωποι βίωναν τα δεινά του Μεγαλοϊδεατισμού και του Πολέμου. Επομένως, ήταν φυσικό ο Καρυωτάκης να νιώθει απόγνωση και μελαγχολία. Ο πεσιμισμός του όμως ήταν κοινωνικός πεσιμισμός.
Τι άνθρωπος ήταν στ’ αλήθεια ο Καρυωτάκης; Πώς θα τον περιγράφατε;
Τ. Ψ.: Ηταν ευαίσθητος, άνθρωπος με κοινωνική συνείδηση, βεβαίως ελιτίστας στο πνεύμα, μελετηρός, με σφαιρική γνώση, οξυδερκής, ένας ποιητής που ερμήνευσε την εποχή του και είχε το θάρρος να γράφει τις απόψεις του. Ηταν από τους πρώτους εισηγητές της μοντέρνας ποίησης στην Ελλάδα και άνοιξε δρόμους για τη μετέπειτα γενιά του ’30. Είχε, επίσης, μια χιουμοριστική πλευρά, έκανε φάρσες, έβγαλε σατιρική εφημερίδα κι έγραψε επιθεωρήσεις. Τα συμπεριλαμβάνω στο σενάριο όλο αυτά.
Στα ποιήματα και στα πεζά του στηλίτευσε συχνά την εξουσία. Αυτός δεν ήταν ο λόγος που υπέστη διώξεις από τους προϊσταμένους του στη δημόσια διοίκηση;
Τ. Ψ.: Ηταν ένας μαχόμενος άνθρωπος. Υπήρξε συνδικαλιστής, εκλέχτηκε γενικός Γραμματέας της Ενωσης Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών, δεν συνδιαλέχτηκε με την κεντρική εξουσία, γι’ αυτό και μετατέθηκε στην Πάτρα και τέλος στην Πρέβεζα, όπου αυτοκτόνησε το 1928. Διώκτης του θεωρείται ότι ήταν ο Μιχαήλ Κύρκος, υπουργός Υγιεινής και Πρόνοιας στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Μπορεί να είχε παραπληροφορηθεί, δεν μπορώ να το ξέρω, αυτός πάντως υπέγραψε ποινές, στερήσεις μισθών και άδικες μεταθέσεις του ποιητή. Οταν ο Καρυωτάκης γράφει το «Ανάγκη Χρηστότητας: Το δημοσιοϋπαλληλικό ζήτημα», ένα κείμενο που θα το ζήλευε σήμερα η ΑΔΕΔΥ, φυσικά ενοχλεί, συγκρούεται με το κατεστημένο και διώκεται εξοντωτικά. Ζήτησα πριν από τρία χρόνια από τον κ. Λεωνίδα Κύρκο αν έχει στοιχεία περί του αντιθέτου να μου τα δώσει, είπε θα ψάξει, δεν μου έδωσε τίποτε. Εν πάση περιπτώσει, ο ίδιος ο Μ. Κύρκος στη συνέχεια διαγράφει μια ιδιαίτερα προοδευτική και αγωνιστική διαδρομή, υφίσταται διώξεις και ταλαιπωρίες. Τότε όμως ήταν ο υπουργός.
Πιστεύετε ότι (ο Καρυωτάκης) ήταν φιλοαριστερός;
Τ. Ψ.: Παρ’ όλο που προερχόταν από μια συντηρητική, φιλοβασιλική οικογένεια που ανήκε στο Λαϊκό Κόμμα και γαλουχήθηκε με αυτές τις αρχές, ανέπτυξε μια έμμεση σχέση με την Αριστερά, επηρεάστηκε από τον Ιωσήφ Ραφτόπουλο και στη συνέχεια από τον Πέτρο Πικρό, αλλά η προσωπικότητά του ήταν τέτοια που δεν του επέτρεπε να ενταχθεί σε ένα κόμμα. Είχε έντονα κριτική ματιά, υποστήριζε πάντα προοδευτικές απόψεις και ήταν πολύ ευαίσθητος απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα. Πολλά κείμενα του Καρυωτάκη ήταν πολιτικά ρεπορτάζ. Το ποίημά του «Στο Αγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο» είναι βαθιά πολιτικό, σαν να γράφτηκε σήμερα. Και στο πεζό του «Κάθαρσις» ο Καρυωτάκης, που δεν έγραφε τίποτε τυχαία, χρησιμοποιεί τους όρους «Ο κύριος Αλφα», «ο Βήτα», «ο Γάμα» για να καταλήξει στον «Δέλτα», μιλώντας για «ληστεία υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία». Ο Καρυωτάκης, που είχε διατελέσει υπάλληλος στο υπουργείο Πρόνοιας για την αποκατάσταση των προσφύγων της Μικράς Ασίας, είχε δει πολλά. Στον Αυτόνομο Οργανισμό Αποκατάστασης Προσφύγων, όταν ιδρύθηκε, μετείχαν ένας Αμερικανός, ένας εκπρόσωπος της Κοινωνίας των Εθνών και δύο Ελληνες, ο Περικλής Αργυρόπουλος και ο Στέφανος Δέλτας (βλέπε Γ. Δάλκου «Κωνσταντίνος Γεωργίου Καρυωτάκης»). Ο συσχετισμός είναι εμφανής. Ο Αλέξης Ζήρας στα «Μικροφιλολογικά» διατυπώνει την αντίρρησή του, αλλά δεν μπορώ να φαντασθώ ότι ο Καρυωτάκης χρησιμοποίησε τυχαία το αλφάβητο για να αριθμήσει τα παραδείγματά του σε ένα κείμενο που είναι άμεσα πολιτικό.
Έχετε καταλήξει στο τι τον οδήγησε τελικά στην αυτοκτονία; Οι διώξεις και οι μεταθέσεις, η απογοήτευση, η σύφιλη από την οποία έπασχε;
Τ. Ψ.: Συγκλίνουν πολλά σε αυτήν την κατάληξη. Το γεγονός ότι έπασχε από σύφιλη το γνώριζε ήδη από το 1922. Λίγο μετά εξάλλου δημοσίευσε το ποίημα «Ωχρά Σπειροχαίτη», κίνηση αδιανόητη για δημόσιο υπάλληλο της εποχής, να παραδεχθεί δημοσίως ότι πάσχει από αφροδίσιο νόσημα. Πριν μετατεθεί στην Πρέβεζα πρέπει να είδε έναν ειδικευμένο γιατρό στο Παρίσι, ο οποίος του μίλησε για επιδείνωση. Αυτό σε συνδυασμό με τις αλλεπάλληλες άδικες μεταθέσεις και τις πολιτικές διώξεις βάρυναν αναμφίβολα την ψυχολογική του κατάσταση. Και, τέλος, ένας εκβιασμός που του έγινε, σύμφωνα με την αλογόκριτη τελευταία επιστολή του, για τον οποίο δεν έχουμε σαφή αντίληψη παρά μόνον ενδείξεις. Αυτές αφορούν πιθανότατα, κατά τον Γ. Σαββίδη, το όπιο και τις κοινές γυναίκες. Ο Καρυωτάκης πιθανόν να έκανε περιστασιακά χρήση οπίου, επηρεασμένος από τους καταραμένους ποιητές και ιδιαίτερα τον Μποντλέρ. Τα «Νηπενθή» του αναφέρονται ευθέως στον Μποντλέρ, ο οποίος χρησιμοποιεί την ομηρική λέξη «νηπενθές», φάρμακον νηπενθές, δηλαδή αυτό που διώχνει τη λύπη. (Λίζυ Τσιριμώκου «Ποιητική Αλχημεία, Μπωντλαίρ-Καρυωτάκης», 1997).
Επίσης είναι γνωστό -και ο Σακελλαριάδης το αναφέρει ρητά- ότι ο Καρυωτάκης είχε σχέσεις με γυναίκες ελυθερίων ηθών. Πριν φύγει στην Πρέβεζα πίστευε πως μία απ’ αυτές τον αγαπούσε και λογάριαζε μάλιστα να ζήσει μαζί της. Αυτά ήταν αρκετά στοιχεία για να εκβιάζεται από την Ασφάλεια, και όχι μόνο γιατί ήταν συνδικαλιστής. Στην Πρέβεζα θα συναντήσει τον Πικρό, με τον ιδιότυπο πολιτικό λόγο, ο οποίος ήταν υποψήφιος με το «Μέτωπο Εργατών, Αγροτών και Προσφύγων», εκλογική συμμαχία του ΚΚΕ στις προσεχείς εκλογές, και κόκκινο πανί για την Ασφάλεια, αφού μόλις είχε βγει απ’ τις φυλακές. Έχει λεχθεί ακόμη ότι ο Καρυωτάκης εκβιαζόταν επειδή είχε ομοφυλοφιλικές τάσεις, πράγμα αναληθές.
Πού βασίστηκε το επιχείρημα της ομοφυλοφιλίας;
Τ. Ψ.: Είναι απολύτως αναληθές ότι ο Καρυωτάκης ήταν ομοφυλόφιλος. Κάτι τέτοιο δεν ανιχνεύεται καθόλου στην ποίησή του ούτε σε κάποιο στοιχείο της ζωής του. Είναι γνωστοί οι έρωτες του Καρυωτάκη με γυναίκες, πλατωνικοί μεν, λόγω των αυστηρών ηθών, αλλά απολύτως τεκμηριωμένοι. Υπήρξαν κάποιες αναφορές που έλεγαν ότι όταν αυτοκτόνησε φορούσε γυναικείο εσώρουχο. Έκανα έρευνα για το θέμα και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι φορούσε τα άγνωστα εκείνη την εποχή στην Ελλάδα ανδρικά σλιπ, τα οποία είχε αγοράσει στο Παρίσι. Έγραψα στην εταιρεία και μου απάντησαν ότι η παραγωγή τους ξεκίνησε το 1913 και ότι από το 1920 ήταν πολύ διαδεδομένα και αγοράζονταν από πολλούς ξένους επισκέπτες. Άλλωστε πώς είναι δυνατόν ο Καρυωτάκης να φορούσε γυναικείο εσώρουχο, ενώ είχε αποφασίσει να αυτοκτονήσει;
Η σχέση του με τη Μαρία Πολυδούρη ήταν έντονη και πολυτάραχη. Εχει λεχθεί ότι εκείνη ήταν πολύ ερωτευμένη, αλλά όχι και ο Καρυωτάκης.
Τ. Ψ.: Αυτήν την εικόνα τη δημιούργησε ο Σακελλαριάδης. Δεν ξέρω τι κίνητρα είχε. Προσωπικά τον διαβάζω με σχετική καχυποψία, όταν μάλιστα δέχεται να δημοσιευθεί λογοκριμένη η τελευταία επιστολή του ποιητή, χωρίς καν αποσιωπητικά στα επίμαχα σημεία. Αξιοπρόσεχτο είναι πως κατά τη διάρκεια της σχέσης Καρυωτάκη-Πολυδούρη ο Σακελλαριάδης δεν εμφανίζεται στη ζωή του Καρυωτάκη ούτε διά ζώσης ούτε με συχνή αλληλογραφία όπως άλλοτε. Εγώ πιστεύω πως ο Καρυωτάκης αγαπούσε και θαύμαζε τη Μαρία, η οποία ήταν πολύ ισχυρή προσωπικότητα, κι επιπλέον ψηλή και ωραία κοπέλα. Εχουν δημοσιευθεί επιστολές του προς την Πολυδούρη όπου δεν κρύβει την αγάπη του.
Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν ολοκλήρωσαν τη σχέση τους;
Τ. Ψ.: Μην ξεχνάμε ότι και οι δύο είναι παιδιά συντηρητικών οικογενειών και γνωρίζονται λιγότερο από 4 μήνες. Κατά τη διάρκεια της σχέσης ο Καρυωτάκης μαθαίνει ότι πάσχει από σύφιλη και το λέει στη Μαρία. Εάν είχαν ολοκληρωμένες σχέσεις, μόλις μάθαινε η Μαρία πως ο σύντροφός της είχε σύφιλη θα πάθαινε ένα μικρό σοκ. Η σύφιλη ήταν τότε αντίστοιχη με το AIDS, και η πιθανότητα μετάδοσης ήταν 35-40% με την πρώτη κιόλας επαφή. Πουθενά απ’ τα γραπτά της ή το ημερολόγιό της δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, του προτείνει να ζήσουν μαζί κι ας μην κάνουν παιδιά (πιθανώς να εννοεί έρωτα). Ο Καρυωτάκης, φυσικά, αρνείται, είναι πολύ υπερήφανος για να το δεχτεί… Επιπλέον πρέπει να βλέπουμε τη συμπεριφορά των ατόμων σε σχέση με την εποχή τους. Οχι με τα σημερινά δεδομένα. Και οι συνήθειες της εποχής απαιτούν «τα νόμιμα κρεβάτια», όπως γράφει σαρκαστικά και ο ίδιος…

Νίκος Σφαμένος - "Άγιες, αιματόβρεκτες και άχρηστες λέξεις"




Ο Νίκος Σφαμένος γεννήθηκε το 1982 στη Μυτιλήνη. 
Σπούδασε Αγγλική γλώσσα και φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, όπως Ίαμβος, Ένεκεν, Νέα Αριάδνη, καθώς και στο - αναπόφευκτο- διαδίκτυο. 
Από το 2007 ως σήμερα έχει κυκλοφορήσει, εκ πεποιθήσεως σε ιδιωτικές εκδόσεις, πέντε ποιητικές συλλογές:
"Ακούγοντας βαλς στο σκοτάδι", 2007
"Οργή και λουλούδια σε μια χώρα νεκρών", 2007
"Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως", 2008
Άγιες, αιματόβρεκτες και άχρηστες λέξεις", 2008
"Ανθισμένες νύχτες", 2010.


ΥΓ: Ας αφήσουμε λίγο την ασφάλεια των κλασικών ποιητών, των γνωστών- αυτών που τόσο πολύ έχουν βραβευθεί και έχουν αναγνωρισθεί και ας εμπιστευθούμε τους νέους, ας τους αφιερώσουμε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο μας. Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο. Για να αποδείξουμε σε όλους ότι η ποίηση ζει. Ότι η λογοτεχνία δεν έχει σβήσει ακόμη...


~*~

είμαι εδώ
στη πραγματικότητα πάντα ήμουν εδώ
στη τσέπη του σακακιού μου
σε μια άκρη του λιμανιού
στους λερωμένους τοίχους
στα γράμματα που δεν έφτασαν
ήμουν εδώ
ανέπνεα
σε σκουριασμένα μέλη
παρέα με ρυτιδιασμένες σκιές
ω ναι είμαι εδώ
πάντα ήμουν εδώ
μιλώντας με γριές διαβάτισσες
τις βροχερές νύχτες
ψιθυρίζοντας παλιές μελωδίες
στάζοντας θλίψη
φτύνοντας όνειρα
είμαι εδώ
εδώ
να με κοιτάξεις:
ποτέ δεν έφυγα

~*~

τώρα περπατάς θριαμβευτικά
στους βρώμικους δρόμους
τα μαλλιά σου ανεμίζουν
στη κόκκινη τσάντα το κραγιόν σου
λίγα φτηνά περιοδικά
και δυο τρεις φωτογραφίες
χαμογελάς ευχαριστημένη
η θεά της πόλης
λίγο πριν βρέξει
λίγο πριν νυχτώσει
τα αγόρια θα αυτοκτονούν
και οι γέροι θα ξενυχτάνε
κοίτα
όλα κύλησαν σα ψέμα

~*~

το μόνο που συμβαίνει
είναι η αλλαγή των χρωμάτων στους τοίχους
είναι οι κινήσεις των χεριών
χαμένος νικητής
κοιτάζω με τις ώρες το ταβάνι
με ένα ιδρωμένο φανελάκι
έξω είναι οι πόλεμοι
υποθέτω όλο και πιο πολλοί
θα σκοτώνονται όσο περνά ο καιρός
στους δρόμους
στη δουλειά
στα σπίτια
στη τηλεόραση
ελάχιστοι δραπέτευσαν
πολύ λίγο ενδιαφέρον
πολύ λίγο κουράγιο
ενώ
έξω οι βόμβες σκάνε
οι μέρες φεύγουν
κι εδώ
δε συμβαίνει τίποτα

~*~

θυμάμαι τις νύχτες
όλες εκείνες τις βουβές
σκυθρωπές πένθιμες
νύχτες
το μόνο που έμενε ήταν να γραφεί
ένα ποίημα
-χαμένη η υπόσχεση πως δε θα
ξαναγράψεις-
άλλο ένα ποτήρι
άλλο ένα μπουκάλι
άχρηστα ποιήματα που γράφτηκαν
και ποτέ δε διαβάστηκαν
το όνειρο να γίνεις συγγραφέας
οι απορρίψεις
και η μουσική να παίζει
και τα αστέρια να πέφτουν
όλες εκείνες οι βουβές
σκυθρωπές πένθιμες νύχτες
ήταν τόσο ωραίες

~*~

και μετά
δεν θα ξέρει κανείς
πως υπήρξαμε μέσα στα
δισεκατομμύρια
μόνο να κοιτάξεις
να κοιτάξεις αυτές
τις λέξεις που θα ξεχυθούν
σαν περιστέρια
και θα καταλάβεις
το τρόπο που προσπαθήσαμε να
νικήσουμε
όλους εκείνους τους
βασανιστικούς
τρομακτικούς
μικρούς θανάτους
λίγο πριν
το μεγάλο
τέλος

~*~

το γράψιμο ερχόταν πάντα από
μόνο του
περπατώντας σ’ ένα βρώμικο στενό
κοιτώντας τ’ αστέρια μια βουβή νύχτα
στα κορίτσια που μας χαμογελούσαν
αυτό που έμενε ήταν να γεμίσει λέξεις ένα χαρτί
δεν είχαμε τίποτα κι αυτά που ζητούσαν οι άλλοι
μας φαινόταν περιττά
μόνο ένα ποίημα περίμενε
ένα άγιο ιερό ποίημα γραμμένο πάνω
στους λερούς τοίχους
γεννιόταν
η σύγχρονη ποίηση μας φαινόταν ανούσια , βαρετή
χωρίς σπίθα
κι εμείς περιμέναμε
περιμέναμε κάτι μαγικό
που θα ερχόταν ξαφνικά ένα κρύο βράδυ
το ποτό μας συνόδευε πάντα
είμασταν ευτυχισμένοι καθώς παραπατούσαμε
άλλο ένα ποίημα
άλλη μια υπέροχη νεκρή νύχτα :
τι υπέροχο να τραγουδάς μόνος
στους έρημους νυχτερινούς δρόμους

~*~ 

κοίτα
η χοντρή άσχημη γριά
κρατάει από το χέρι το κοριτσάκι
στη μέση της αυλής
τούτη την αυγουστιάτικη νύχτα
και χορεύουν
γέλια χαράς
καθώς ή ζέστη είναι ανυπόφορη
η μουσική παίζει
και τα αστέρια λάμπουν

~*~

οι νταήδες μας τα ‘λεγαν
στα σχολεία
στα πανεπιστήμια
στο στρατό
στη δουλειά
τους βλέπαμε ατάραχους
αδιάφορους
στα χοντρά κορμιά τους
να γελάνε μαζί μας
«ρε σεις πως θα προχωρήσετε έτσι
είστε αξιολύπητοι»
παρατούσαν τις γυναίκες τη μια
μετά την άλλη
εκείνες έκλαιγαν γι αυτούς
έδερναν τους φίλους τους
και εμείς
δεν ξέραμε ποτέ πως να φερθούμε
είχαμε το ποτό
τις λέξεις
τις άσκοπες νύχτες
-χαμένοι από χέρι-
έπειτα βολεύτηκαν στα γραφεία τους
με όμορφες γυναίκες που τις απατούσαν
κάθε τόσο
μαζεύοταν τις Κυριακές με τους φίλους
για τους αγώνες
έκαναν παιδιά
-ήταν έτοιμοι και ό,τι πρέπει-
οι υπόλοιποι
κλείστηκαν σε τρελάδικα
αυτοκτόνησαν
πυρπολήθηκαν
έγιναν ερημίτες
και οι χειρότεροι απ’ όλους
ποιητές

~*~

αυτό το βράδυ
θα πετάξω ψηλά τι καπέλο μου
και θα βγω στους δρόμους της Μεσοποταμίας
θα πιάσω ένα αστέρι και
θα το κρύψω στη μασχάλη μου μαζί με ένα τόπι
θα πιάσω κουβέντα με γέρους βαρκάρηδες
για περασμένες εποχές
και θα κοιμηθώ σε ένα φωτισμένο στενό
τούτο το βράδυ
οι φίλοι μου θα ανάψουν φωτιά
και θα βουτήξω σε ένα πορφυρό λιμάνι τραγουδώντας
και τα κορίτσια
και οι γριές
και οι αλαφροΐσκιωτοι
θα ψέλνουν ανοιξιάτικους σκοπούς
σε ανεξερεύνητα βασίλεια

~*~

μου ’παν πως θα βρέξει
εδώ και καιρό
στέκομαι
κοιτάζω τα σύννεφα
κι όταν μεθάω
κι όταν παραμιλάω
κοιτάζω τα σύννεφα
μου ’παν πως θα βρέξει
κι έτσι διψασμένος σακάτης
περιμένω
περιμένω
περιμένω
κουράστηκα να γέρνω στους τοίχους
τα χαμένα χρόνια γελάνε
οι χαμένοι έρωτες γελάνε
κοιτάζω τα σύννεφα
όλα τα βράδια που περίμενα να βρέξει με αγωνία
τα κρύα
θλιμμένα
σιωπηλά βράδια
τα βιβλία ακουμπισμένα στο τοίχο
οι νυχτερινοί περίπατοι στη πόλη
τα ποιήματα
τα όμορφα κορίτσια
τα παραμιλητά
εκλιπαρώντας
απλώνοντας το χέρι
ζητιανεύοντας
λίγη βροχή

~*~

ναι ρε
συνεχίζουμε να είμαστε κλεισμένοι
στα ίδια δωμάτια
δε θα μας βρεις πουθενά
εντωμεταξύ
υπάρχουν πολλές αργίες να περάσεις καλά
πολλά σαββατοκύριακα
πολλές εκπομπές να ανακαλύψεις το
ταλέντο σου και να γίνεις φίρμα
-αν είσαι τυχερός εξώφυλλο-
πολλά μαγαζιά που δέχονται πιστωτικές
πολλοί εκδοτικοί οίκοι
ναι ρε
εμείς θα υπάρχουμε
ευτυχισμένοι
οι μέρες άδεια βαγόνια εδώ
θα γράψουμε αυτές τις λέξεις
ένα βράδυ του οκτώβρη
και θα τις μοιράσουμε σε καναδυό φίλους
κοίτα μας
δεν έχουμε τίποτα και τραγουδάμε τα βράδια
εδώ
στις πολύχρωμες πολιτείες μας
εδώ
η ζωή και ο θάνατος μας
χαμογελούν
και ξέρουμε και οι δύο
πως δεν θα συναντηθούμε
ποτέ

~*~

δεν μπορώ να το εξηγήσω
είναι λυπηρό
οι μέρες εναλλάσσονται
και τα ηλιοβασιλέματα δεν
μου λένε τίποτα
κοιτάζω απ’ το παράθυρο
και η μουσική παίζει
παίζει αργά γλυκούς σκοπούς
περπατώ από το ένα
δωμάτιο στο άλλο
νικημένος
όμως ίσως μ’ ανακηρύξουν
ποιητή της χρονιάς
-ελπίζω της δεκαετίας-
καθώς κοιτώ μια λευκή κόλλα
οι νύχτες φεύγουν γρήγορα
ο καιρός ψυχραίνει
το όνειρο γίνεται
άσχημο
κοιτάζω τα δυο μου χέρια
ενώ η μουσική ακούγεται όλο και
πιο βαθιά
όλο και πιο μακριά
και πέρα στην άκρη του ορίζοντα
ήχοι μηχανής τρένου

~*~

εκείνος ο ποιητής είναι
επιχειρηματίας με
σπουδές στο εξωτερικό και
πρόεδρος σε κάποιο ινστιτούτο
δίνει συχνά ποιητικές βραδιές
και πρόσφατα γνωστός εκδοτικός
οίκος κυκλοφόρησε
με τιμές
το βιβλίο του
με την εικόνα του να
φιγουράρει σε πολλά
καθώς πρέπει
περιοδικά
μείνετε ήσυχοι:
ούτε που το άνοιξα
θλίψεις που χορέψαμε
τόσες νύχτες μαζί
κι όμως
δεν μάθαμε ποτέ το όνομα τους
————-



Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

To Όνειρο - NGEOU- YANG SIEOU


Το όνειρο

Ο κύριος και συμβίος μου μ'έχει εγκαταλείψει-
θα γυρίσει ποτέ; Και πότε θα γυρίση; Φεύγει
κομματιασμένος ο καιρός, κύμα το κύμα. Λίγο
καιρό πιο πριν, μαζί στεκόμασταν πάνω στη με-
    γάλη
ταράτσα, - κι άξαφνα έμεινα μόνη,
παρατημένη πλάι στο βράχο. Αχ, άπληστοι' ναι
για ζωή μακρόχρονη οι άνθρωποι. Μα η ζωή 
που στον άνθρωπο εδόθη, δε μπορεί, το σύνορό
    της,
να ξεπεράση. Τι μπορούμε να κάνουμε όταν έρθη
πια ο θάνατος; Οι νεκροί δεν επιστρέφουν. 
Ό,τι μπορώ είναι να ξεσκίζω το λαιμό μου 
με το θρήνο μου. Φωνή πια δεν έχω 
τον πόνο μου να συντροφιάσω με τον πόνο
των άλλων, κι ανίκανη άλλο να θρηνώ μαζί τους,
μόνη, καταπίνω τον πόνο μου, θλιμμένα
τραγουδώντας. Μα το τραγούδι μου δεν παίρνει 
μορφή, κόβεται, σπάζει. Δάκρυα πέφτουν, 
γρήγορα, και σε κύματα κυλούνε. Τον γυρεύω, 
περπατώντας. Και δεν τον συναντώ. Κοιμούμαι,
και τον στοχάζομαι και δεν ξέρω που' ναι. 
Μόνο στον ύπνο μου τον βλέπω, αλλ' είναι
ο ύπνος μου λίγος κ' η αγρύπνια μου μεγάλη. 
Και, κάποτε, μια φορά μόνο, μες σε δέκα
όνειρα, να τον δω. Και τότε πάλι ενώ' ναι
εκεί, και το νιώθω, δεν τον βλέπω. Εμπρός μου
φαίνεται ξαφνικά και ξαφνικά πάλι
χάνεται. Κ'είναι τη μία στιγμή κοντά μου
πολύ και την άλλη απλησίαστα μακρυά μου. 
Και πότε η ορασια' ναι σε σκοτάδι
πηχτό πνιγμένη, και πότε διάφεγγη. Μα όλα
προτιμώτερα, απ'το να μην τον βλέπω. Αχ, να
    'ταν τρόπος
να παρατείνω τον ύπνο μου, έστω και για λίγα 
μόνο λεπτά. Και τα έντομα ακόμη με λυπούνται
και δε μ'ανησυχούν με το βουητό τους- ως κ'οι
     μυίγες
λυπούνται για την τύχη μου και μόνο
για με δε θορυβούν. Κοντά του, ελπίζω,
καιρό πολύ, έτσι, ότι θα μείνω - απότομα όμως 
τ'όνειρό μου ταράζεται. Τόσο γρήγορα κιόλας!
Με τ'όνειρο κ'η ορασιά σβήνει. Πάλι λάμπει
με πολύχρωμες λάμπες η κάμαρα. Έχουνε να
     πούνε
πώς μια πνοή' ναι μόνον οι νεκροί. Μπροστά μου
σαν έρχεται, οι νεκροί μια πνοή ναι μόνον; 
αναρωτιέμαι. Λένε ακόμη: Αυτό που βλέπεις
ξύπνιος, πραγματικό' ναι, μα ό,τι στ'όνειρό σου
θα δης, μια φαντασία είναι μονάχα. Αχ, της 
     καρδιά μου
ό,τι η παρηγοριά' ναι η μόνη, γιατί να γυρέψω
να βρω αν αληθινό ή φανταστικό' ναι; Τα μαλ- 
     λιά μου
λευκάθηκαν, με το να σκέφτωμαι μονάχα
τον κύριο και συμβίο μου. Το κορμί μου
κάτισχνο από τη λύπη μου έγινε. Ποτέ
δε θα ξεχάσω την αγάπη του. Η καρδιά μου
περίσσια είναι θλιμμένη κ'η φωνή μου
γεμάτη οδύνη. Να'ταν πιο βιαστικός μονάχα
ο ήλιος! Να'ταν πιο αργό μονάχα το φεγγάρι!
Να'ταν η νύχτα πιο μεγάλη από τη μέρα!
Να'ταν ο χρόνος μόνο ένας χειμώνας!
Μεγάλη η απόσταση' ναι, από τα αισθήματά μας
στα λόγια μας. Γι'αυτό κι αυτά τα λόγια, 
που θα τα'θελα βαριά απ'τα αισθήματά μου, 
τόσον είναι θαμπά και τόσο αόριστα' ναι...



"Anthologie raisonnee"