Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Αργύρης Χιόνης





Ι'

Το καρφί
Παρακαλούσε το σφυρί
Να μην το χτυπάει

Ο τοίχος
Παρακαλούσε το καρφί
Να μην το τρυπάει

Το σφυρί δεν παρακαλούσε κανέναν

Παράξενο..

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Μέλπω Αξιώτη - Κάδμω (θραύσμα)






"Τι θα μπορείς να γίνεις όταν δεν θα είσαι πια άνθρωπος; 
Τίποτα το εγκόσμιο. 
Ένα μικρό μαμουνάτο στην ακρογιαλιά, απολιθωμένο, που θα το βρει τυχαία κανένα παιδί..." 





Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Λόγια από ταινίες (The Verdict 1982)




"Τον πιο πολύ καιρό είμαστε απλά χαμένοι. Λέμε Θεέ μου, φώτισε με, δείξε μου το σωστό, την αλήθεια. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Οι πλούσιοι κερδίζουν, οι φτωχοί είναι ανήμποροι. Κουραζόμαστε από το πολύ ψέμα. Ύστερα από καιρό νεκρωνόμαστε. Πεθαίνουμε. Θεωρούμε τους εαυτούς μας θύματα. Και γινόμαστε θύματα. Γινόμαστε αδύναμοι. Αμφισβητούμε τον εαυτό μας, τα πιστεύω μας." 




Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Διονύσης Μενίδης - Μελέτη Θανάτου



Ποιος είδε ψάρι στο βουνό και θάλασσα σπαρμένη ;
Ένα κουπί ποιος φύτεψε σε θερισμένο κάμπο ;
Πουλιά το βλέπουν στεριανά και το περνούν για σκιάχτρο.
Πάνε δειλά ’πο πιο κοντά, το λένε λιχνιστήρι.
Κι ένας αετός που πέρναγε τον πιάσανε τα γέλια.
Καλά το είπατε πουλιά πως είναι λυχνιστήρι.
Λιχνίζει κύματ’ αρμυρά στ’ αλώνια του πελάγου.
Πίσω να πάει τ’ άχερο μπροστά ο καρπός να πέσει,
Πίσω να παν μέρες πικρές, μπροστά να δεις πατρίδα.
Τ’ ονοματίζουνε κι αλλιώς : του καραβιού φτερούγα.
Κι όσοι θαλασσοδέρνονται το λεν δεξί τους χέρι.
Μ’ αυτός που τό ’φερ’ ώς εδώ στον ώμο κουβαλώντας,
Όσο μπορούσε πιο μακριά ’π’ τη θάλασσα τη χέρσα,
Και τό ’μπηξε βαθιά σε γης π’ αδιάκοπα γεννάει,
Το λέει σταυρό στο μνήμα του : εκεί να τόνε θάψουν.



Τον ποιητή Διονύση Μενίδη (1956 - 2014) τον βρήκα σε ένα ελάχιστο αφιέρωμα του περιοδικού Το Δέντρο (τεύχος 212-213) με ελάχιστες πληροφορίες και καθώς έψαξα γι'αυτόν ελάχιστα εξίσου βρήκα. 



Πηγή

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Ν. Βρεττάκος - 31 Μαρτίου 1958




Νιώθω παράξενα σήμερα. Κάπως
Έτσι περίπου:
 Όπως όταν ανοίγει
ένα παράθυρο στον ήλιο κανείς,
νιώθω σα ν’ άνοιξα
μια τρύπα στη γη
και φωτίζω τον Άδη.



Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ηρακλής Δ. Λογοθέτης - Το αρχιπέλαγος της γραφής [απόσπασμα]



Όχι, δεν υπάρχει πλέον καιρός! —Στις νωχελείς ιδιοσυγκρασίες η σκιά μιας αρνητικής προδιάθεσης πέφτει από την αρχή σχεδόν πάνω στο έργο τους. Η πράξη της γραφής που εκτελείται με δισταγμούς, διαλείμματα απελπισίας, μέσα σε μια επίβουλη πνοή αρχαίας έχθρας, τελειώνει σ' ένα κλίμα εξουθένωσης. Οι νωχελείς συγγραφείς που έχουν την ατυχία να πάσχουν ταυτόχρονα από τη δίψα του απόλυτου ξεπέφτουν συχνά σ' ένα πνιγηρό μηδενισμό. Οι λέξεις τους ξεσκεπάζονται ανελέητα από την αμπώτιδα της κατατονίας. Ίσως γιατί σε μια στιγμή διαύγασης αντιλήφθηκαν ότι έχει ήδη αρχίσει η γενική πρόβα της καταστροφής, δεν μπορούν να μιλήσουν γι' αυτήν αλλά για την αγωνία της επαύριο. Όσο κι αν προσπαθούν να σχίσουν το δίχτυ που τους χωρίζει από τον κόσμο της δράσης, να εκτεθούν, να ταξιδέψουν, να στρατευθούν, γυρίζουν πάντα στο ίδιο τυφλό κι ανεξάλειπτο σημείο της προνομιακής τους όρασης. Τα στηρίγματα τους βρίσκονται στις παύσεις· η σιωπή τους επωάζει μια μουσική γεμάτη μετατονισμούς· τα μοτίβα της εμφανίζονται τσακισμένα από υπέρτερα χτυπήματα. Η πικρία αυτών των συγγραφέων δεν έχει κανένα ρεαλισμό, μοιάζει περισσότερο με το βιαστικό ξήλωμα ενός χρεωκοπημένου τσίρκου.


~ Το βιβλίο κυκλοφορεί. Το απόσπασμα ωστόσο πάρθηκε από το περιοδικό Λεβιάθαν, που δεν κυκλοφορεί. 



Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Ν. Βρεττάκος - Μάλωμα





Κοίταξέ με στα μάτια. Τι έκανες;
Ανεβαίνοντας πάνω στο λόφο που βλέπει
πέρα απ' τον άνεμο, άργησες.
               Κλαις;
Γιατί δε μιλάς;
Τι σου 'λεγε ο ήλιος;


Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Φ. Κάφκα: γράμματα στην Φελίτσε




[σκίτσο του Κάφκα, Ο Στοχαστής, 1913]



Για το γράψιμο μου χρειάζομαι απομόνωση 
όχι «όπως ένας ερημίτης», αυτό δεν θα αρκούσε 
αλλά όπως ένας νεκρός.


Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Λόγια από ταινίες (Mephisto)



Τι θέλουν τέλος πάντων από μένα; 
Στο κάτω κάτω εγώ δεν είμαι παρά ένας ηθοποιός. 


Jacques Prévert: Ολίγα ποιήματα


Έχουμε ανάγκη κάθε τόσο έναν Πρεβέρ να μας θυμίζει πως η ποίηση γράφεται και με τις πιο απλές της λέξεις. 




Η ΩΡΑΙΑ ΕΠΟΧΗ

Νηστική χαμένη παγωμένη
Ολομόναχη άφραγκη
Μια κοπέλα δεκάξι χρόνων
Ακίνητη όρθια
Πλατεία Ομονοίας
Μεσημέρι Δεκαπενταύγουστου.






Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου
ο εργάτης σταματάει ξαφνικά
o ωραίος καιρός τον τράβηξε απ' το σακάκι
κι όπως γυρίζει
και τον ήλιο ατενίζει
όλον κόκκινο όλον στρογγυλό
να χαμογελάει μέσα στον ουρανό του από μόλυβδο
κλείνει το μάτι
με οικειότητα
Για πες λοιπόν σύντροφε Ήλιε
δε βρίσκεις
πως είναι μάλλον μαλακία
να δίνεις μία τέτοια ημέρα
σε ένα αφεντικό;



ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ

Η μητέρα πλέκει
Ο γιος πολεμά
Το βρίσκει πολύ φυσικό η μητέρα
Και ο πατέρας τι κάνει ο πατέρας;
Κάνει επιχειρήσεις
Η γυναίκα του πλέκει
Ο γιος του πολεμά
Αυτός επιχειρήσεις
Το βρίσκει πολύ φυσικό ο πατέρας
Και ο γιος και ο γιος
Τι βρίσκει ο γιος;
Δε βρίσκει τίποτα απολύτως τίποτα ο γιος
Ο γιος η μητέρα του πλέκει ο πατέρας του επιχειρήσεις αυτός πόλεμο
Όταν θα έχει τελειώσει ο πόλεμος
Θα κάνει επιχειρήσεις με τον πατέρα του
Ο πόλεμος συνεχίζεται η μητέρα συνεχίζει πλέκει
Ο πατέρας συνεχίζει κάνει επιχειρήσεις
Ο γιος σκοτώθηκε δε συνεχίζει πια
Ο πατέρας και η μητέρα πηγαίνουν στο νεκροταφείο
Το βρίσκουν πολύ φυσικό ο πατέρας και η μητέρα
Η ζωή συνεχίζεται η ζωή με το πλεκτό τον πόλεμο τις επιχειρήσεις
Οι επιχειρήσεις ο πόλεμος το πλεκτό ο πόλεμος
Οι επιχειρήσεις οι επιχειρήσεις και οι επιχειρήσεις
Η ζωή με το νεκροταφείο.



ΠΡΩΙΝΟ ΓΕΥΜΑ

Έβαλε τον καφέ στο φλιτζάνι
Έβαλε το γάλα στο φλιτζάνι με τον καφέ
Έβαλε τη ζάχαρη στον καφέ με το γάλα
Με το κουταλάκι
Γύρισε
Ήπιε τον καφέ με το γάλα
Και ξανάφησε το φλιτζάνι
Χωρίς να μου μιλήσει
Άναψε ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια
Με τον καπνό
Έβαλε τις στάχτες
Στο τασάκι
Χωρίς να μου μιλήσει
Χωρίς να με κοιτάξει
Σηκώθηκε
Έβαλε
Το καπέλο του στο κεφάλι του
Έβαλε
Το αδιάβροχό του
Γιατί έβρεχε
Κι έφυγε
Μέσα στη βροχή
Χωρίς μια κουβέντα
Χωρίς να με κοιτάξει
Και ’γω πήρα
Το κεφάλι μου μέσα στα χέρια
Κι έκλαψα.



[Κουβέντες, μτφρ. Μιχάλης Μεϊμάρης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1994]


Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Διαβάζοντας ένα βιβλίο


Το να μάθεις να διαβάζεις, ισοδυναμεί με το να μάθεις να ανάβεις φωτιά.
Κάθε συλλαβή που διατυπώνεται, είναι μία σπίθα.
~ Βίκτορ Ουγκώ 


Φωτογραφίες από γνωστούς (κατά βάση) ανθρώπους που διαβάζουν. 



James Dean: Γιατί ακόμη και το διάβασμα, θέλει στυλ. 



Ο Allen Ginsberg φωτογραφίζει τον W. Burroughs, το 1950.



Ο E. Pound δε θα διάλεγε κάτι λιγότερο από το The Scrolls and Christian Origins να διαβάσει (1962)


Ομαδική ανάγνωση με τον A. Chekhov en tête. Τι διαβάζουν; Φυσικά τον Γλάρο


Συγκοινωνούντα δοχεία H. Keller και βιβλίο. 


Ο Langston Hughes συνομιλεί με τον Ted Joanes.



Ο I. Calvino διαβάζει με τον δικό του τρόπο το Palomar (1984). 


Μία από τις ελάχιστες φωτογραφίες του J.D. Salinger που υπάρχουν και σ'αυτή διαβάζει το Φύλακα στη Σίκαλη


H. Hemingway, γυμνός, New York Times. 


H S. de Beauvoir χαμένη στο διάστημα της. 


Μέχρι κι ο Σόγιερ διαβάζει Ayn Rand. 


Η V. Woolf διαβάζει. 


Και η P. Smith διαβάζει. 


T. Hughes και S. Plath κάνουν ότι διαβάζουν. 


Όμως η R. Gilmore διαβάζει S. Plath. 


O J. Kerouac διαβάζει ποίηση [του] στο Seven Arts Cafe, το 1959 στη Νέα Υόρκη.


Και η J. Kennedy διαβάζει το Στο Δρόμο. Μικρός ο κόσμος. 


Αξιοποίηση όλων των χώρων από τον C. Bukowski. 


Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. 




Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Anti-Narrative 18 Μαρτίου στο Animfest Athens 2017



Η performance συγγραφής Anti-Narrative στο 12ο ATHENS ANIMFEST που ξεκινάει την Πέμπτη 16 Μαρτίου και διαρκεί έως την Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017. 


Πού: Αίθουσα «Ν. Εγγονόπουλος», Πάρκο Μ. Θεοδωράκης (πρώην ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια
Πληροφορίες: 6974371054


Πότε: Το Σάββατο στις 18/3 στις 17:00


Περισσότερα: εδώ και εδώ 

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Adrienne Rich - XIII (Αφιερώσεις)



Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
αργά, λίγο πριν φύγεις από το γραφείο
με το δυνατό κίτρινο σποτάκι και το παράθυρο που σκοτεινιάζει
μέσα στο λήθαργο ενός κτιρίου που 'χει ησυχάσει
πολύ μετά την ώρα αιχμής. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
όρθια σ' ένα βιβλιοπωλείο μακριά απ' τον ωκεανό
μια γκρίζα μέρα της πρώιμης άνοιξης, με τις αραιές νιφάδες να χορεύουν
στις αχανείς πεδιάδες που απλώνονται γύρω σου.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
σ' ένα δωμάτιο όπου έχουν συμβεί πολλά που δεν αντέχεις
τα σκεπάσματα σπείρες ακίνητες στο κρεβάτι
και η ανοιχτή βαλίτσα μιλάει για αναχώρηση
αλλά εσύ δεν μπορείς ακόμα να φύγεις. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
καθώς το υπόγειο τρένο κόβει ταχύτητα και πριν ανεβείς
τρέχοντας τις σκάλες
προς ένα καινούργιο είδος αγάπης
που η ζωή ως τώρα δεν σου 'χε επιτρέψει.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα δίπλα στο φως
που ρίχνει η τηλεόραση καθώς εικόνες χωρίς ήχο γλιστρούν σπασμωδικά
κι εσύ περιμένεις το δελτίο ειδήσεων για την ιντιφάντα.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα σε μια αίθουσα αναμονής
που τη μοιράζεσαι με ξένους,
καθώς οι ματιές σας σμίγουν και τραβιούνται αμήχανα.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα κάτω απ' τις λάμπες φθορισμού
στην ανία και την αγγαρεία των νέων που δεν μετράνε,
κι ούτε οι ίδιοι μετρούν τον εαυτό τους, από πολύ μικροί. Ξέρω
διαβάζεις αυτό το ποίημα με όραση που χάνεται, οι χοντροί
φακοί μεγεθύνουν τούτα τα γράμματα πέρα από κάθε νόημα αλλά εσύ συνεχίζεις
γιατί ακόμα και το αλφάβητο είναι πολύτιμο.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα καθώς πηγαινοέρχεσαι δίπλα στην κουζίνα
ζεσταίνοντας γάλα, μ' ένα μωρό στον ώμο που κλαίει, ένα βιβλίο
στο χέρι
γιατί η ζωή είναι σύντομη κι εσύ διψάς πολύ.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα που δεν είν' στη γλώσσα σου
μαντεύοντας λέξεις ενώ άλλες σε σπρώχνουν να συνεχίσεις
και θέλω να μάθω ποιες λέξεις είν' αυτές.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα στήνοντας αυτί για κάτι, διχασμένη
ανάμεσα σε πίκρα και ελπίδα
επιστρέφοντας στο καθήκον που δεν μπορείς να αρνηθείς.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα γιατί δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να διαβάσεις
εκεί που προσγειώθηκες, ολόγυμνη όπως είσαι.

Μτφ. Χίλντα Παπαδημητρίου

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Γιώργος Σαραντάρης - Να κοιμάσαι νηστικός



Να κοιμάσαι νηστικός σε μία σοφίτα
Να είσαι ο τεμπέλης του σπιτιού
Να γίνεσαι σκουπίδι
Όταν ανοίγεται ένα λερωμένο στόμα
Θα σηκώσω το γιακά
Για να φύγω σαν ένας ληστής
Από το δικό μου σπίτι
Θα κοιμηθώ στους δρόμους
Για να νιώσω ολάκερη την πολιτεία
Να τουρτουρίζει μαζί μου
Στο παλτό μου έχω ένα λεκέ
Αλλά είναι καλό που δεν τον βλέπω
Θα το ξαπλώσω χάμω
Και θα στρωθώ πάνω του
Να πιώ λίγη βραδυά
Στη γωνιά του έρημου κήπου
Θα αιστανθώ τη σελήνη
Όπως δεν αιστάνθηκα τίποτε
Στη ζωή μου
Θα την αιστανθώ στα χείλια μου
Σαν ένα αχλάδι
Στα μάγουλα
Σαν άλλα μάγουλα.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Πάνος Κυπαρίσσης - Ο Οδυσσέας δεν ήταν ναυαγός


Ανέβηκε στην πέτρα
πήρε ανάσα 
και πήρε βροχή
Ένα ζευγάρι κάλτσες
μια φανέλα 
αριθμός 333
Οδυσσέας 333
Άπλωσε τα χέρια του στη θάλασσα
στο νου
Η φρίκη θάλλει
Ο αργαλειός πίσω και πάνω στην πλάτη μας
Πήρε να φιλιώνει με τον τόπο
Ήρθε ο επιλοχίας ο Θωμάς
είχε μυαλό Τζέιμς ο Θωμάς
μυαλό Μ1  επαναληπτικό
Τον γύρισαν λιώμα
δεν τον γνώρισαν ούτε τα σκυλιά 

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Γιώργος Κακουλίδης

Πόθε κορσικανέ
κάνεις κομμάτια το καθρεφτάκι
που έχωσαν στα δόντια τ'αγοριού
και κυκλωμένος τώρα από παντού
βγάζει τη γλώσσα την πενικιλίνη
ό,τι αγαπώ η κατάρα το γυρνά
κι εγώ το πνίγω αμέσως στη λεκάνη
μα βγαίνει πάλι η γάτα η σύφιλη
και κάνει βάρδια επάνω μου το βράδυ
η σάρκα του κελιού μου είναι η θάλασσα
σ' αυτήν ξεμολογιέμαι σαν χτυπάει
η ώρα για να βγω απ' αυτή την κόλαση
κι ο δαίμονας που μου 'σπειραν στη ράχη
τρελό περήφανο καλπάζει άτι
πάνω στο νυφικό σας το κρεβάτι.

Από τη συλλογή "Η αίρεση της τίγρης"

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

ΦΑΡΟΥΚ ΑΣΒΑΤ - ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Ο Φαρούκ Ασβάτ γεννήθηκε στη Νότιο Αφρική το 1953, που σημαίνει ότι στη νεότητα του βίωσε τις ταραχώδεις αλλαγές στην ήπειρο της Αφρικής, που σημαίνει ότι την περίοδο του 1970 του απαγορεύθηκε η έκδοση διαβατηρίου και κάθε καλλιτεχνικής δραστηριότητας, που σημαίνει ότι από τα τέλη της δεκαετίας το '70, μέχρι και το 1995 δέχθηκε πάμπολλες απειλές για τη ζωή του από την Ασφάλεια της Αστυνομίας και από το καθεστώς του Απαρτχάιντ γενικώς, που σημαίνει ότι τον Φαρούκ Ασβάτ δεν τον αφήσανε ήσυχο, που σημαίνει ότι γι'αυτό το λόγο έγραφε. Ή λόγω αυτού. 




Έν’ απ’ τα δύο θα συμβεί
θα σε βρουν δεν θα σε βρουν
κι αν δεν σε βρουν τότε πάει καλά
αν όμως πες σε βρουν
εν’ απ’ τα δύο θα συμβεί
θα σ’ αφήσουν δεν θα σ’ αφήσουν
κι αν σ’ αφήσουν πάει καλά
αν όμως δεν σ’ αφήσουν
έν’ απ’ τα δύο θα  συμβεί
θα γλυτώσεις την κράτηση δεν θα τη γλυτώσεις
κι αν τη γλυτώσεις πάει καλά
αν όμως δεν γλυτώσεις την κράτηση
εν’ απ’ τα δύο θα συμβεί
θα βρούνε κάτι δεν θα βρούνε
κι αν δεν σου βρούνε κάτι πάει καλά
αν όμως βρούνε κάτι
εν’ απ’ τα δύο θα συμβεί
θα σε κηρύξουν ένοχο δεν θα σε κηρύξουν
κι αν δεν σε κηρύξουν ένοχο πάει καλά
αν όμως σε κηρύξουν
έν’ απ’ τα δύο θα συμβεί
αναστολή ή φυλακή
κι αν πρόκειται γι’ αναστολή πάει καλά
αν όμως μπεις στη φυλακή
έν’ απ’ τα δύο θα συμβεί
αποφυλάκιση αφού εκτίσεις την ποινή

ή απ’ το δέκατο πάτωμα πτώση στην αυλή 


[πρώτη δημοσίευση: Η Λέξη]


Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Β. Συμπόρσκα - Τέσσερις το πρωί





Η ώρα της νύχτας μέσα στη μέρα.
Η ώρα του γυρίσματος από πλευρό σε πλευρό.
Η ώρα για τους μεσόκοπους.

Η καθαρή ώρα για το λάλημα των πετεινών.
Η ώρα που μας απαρνιέται η γή.
Η ώρα των σταγόνων από σβησμένα άστρα.
Η ώρα του "τι κι αν μετά από μας δεν υπάρχει τίποτα".

Μια άδεια ώρα.
Άχαρη, στείρα.
Απ' όλες τις ώρες η χειρότερη.

Κανένας δεν ειναι στα καλά του στις τέσσερις το πρωί.
Κι αν άσπρα μυρμήγκια νιώθουν ωραία στις τέσσερις το πρωί
- ας συγχαρούμε τα μυρμήγκια. Κι ας γίνει πέντε η ώρα
αν σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να ζούμε.

(μτφρ. Βασίλης Καραβίτης)


Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Σ. Μπέκετ - Συνδεδεμένος



1.
Είναι τέτοια η απελπισία στο να κρύβεις τις λέξεις που θες να πεις
Που δεν είναι καλύτερο να αποτυγχάνεται η προσπάθεια
Απ’ το να μη γίνεται καθόλου;
Οι ώρες μετά τη φυγή σου πέφτουν πάνω μου βαριές
σύντομα θ’ αρχίσουν σιγά-σιγά να σέρνονται
πάνω σ’ ένα κρεβάτι απ’ τη δική σου έλλειψη
όπου οι μάχες αρπάζονται τυφλά
αναζωπυρώνοντας αναμνήσεις από αγάπες παλιές
αντικρίζοντας ματιές εκεί όπου κάποτε έβλεπα τα δικά σου μάτια
αλλά όλα είναι προτιμότερο να συμβαίνουν σύντομα παρά ποτέ
η ανάγκη μου, μαύρη και σκοτεινή πιτσιλάει τα πρόσωπά τους
και σου λέω ξανά πως εννέα μέρες  δεν είναι ποτέ αρκετές
γι’ αυτούς που αγαπάμε
ούτε εννέα μήνες
ούτε εννέα ζωές


2.
Και σου λέω πάλι
εάν εσύ δεν με διδάξεις δεν θα μάθω
σου λέω πάλι υπάρχει πάντα κάτι το τελευταίο
ακόμα και τις τελευταίες φορές
τις τελευταίες φορές που ικετεύεις
τις τελευταίες φορές που αγαπάς
ξέροντας πως να μη ξέρεις να προσποιείσαι
κάτι το τελευταίο ακόμη και την τελευταία φορά που σου λέω
εάν εσύ δεν μ’ αγαπήσεις δε θ’ αγαπηθώ ποτέ
εάν εγώ δεν σ’ αγαπήσω δε θ’ αγαπήσω ποτέ
η ανατάραξη των περασμένων λέξεων κατευθείαν στην καρδιά και πάλι
Αγάπη αγάπη αγάπη σαν γδούπος βαρύς ενός παλιού εμβόλου
χτυπώντας τους αναλλοίωτους σωρούς των λέξεων
κι εγώ τρομοκρατημένος και πάλι
πως ίσως δεν αγαπηθώ
πως ίσως αγαπήσω αλλά όχι εσένα
πως ίσως αγαπηθώ αλλά όχι από εσένα
ξέροντας πως να μη ξέρω να προσποιούμαι
εγώ και όλοι οι άλλοι που θα σε αγαπήσουν
αν σε αγαπήσουν
εκτός κι αν δεν σ’ αγαπήσουν

(μτφ. Κατερίνα Καντσού)

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Κωστής Μόντης - Τελευταίος


Ἡ θάλασσα, ἕνα καφενεδάκι, μιὰ καρέκλα

κ’ ἐσύ.

Τελευταῖος ἐσύ. Κι’ ἀπ΄ τὴ θάλασσα

κι ἀπ’ τὸ καφενεδάκι κι ἀπ’ τὴν καρέκλα.

Μὴν μοῦ τὰ λὲς ἐμένα αὐτά·

κι ἀπ’ τὸ καφενεδάκι κι ἀπ’ τὴν καρέκλα

κι ἀπ’ ὅλα

τ ε λ ε υ τ α ῖ ο ς.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Μαργαρίτα Καραπάνου - Μαμά




- Πεινάς; με ρωτάει η μαμά.
- Όχι.
- Διψάς;
- Όχι.
- Τι θέλεις, τέλος πάντων;
- Να ζήσω...
- Δεν ζεις; ρωτάει.
- Όχι.
- Τι θέλεις για να ζήσεις;
- Να πεθάνεις...
- Πώς;
- Βίαια