Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

1ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Ποίησης και Διηγήματος Anima



Η νέα εκδοτική Anima έχει την τιμή και τη χαρά να σας προσκαλέσει να συμμετάσχετε στον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος που διοργανώνει. Θέματά της:

για τον διαγωνισμό ποίησης:  “Επιστροφή στο θεμέλιο του κόσμου”
για τον διαγωνισμό διηγήματος:  “Σταγόνες του χειμώνα”


Ο διαγωνισμός ξεκίνησε την Τρίτη 15 Απριλίου 2014 και θα διαρκέσει μέχρι και την Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014

Στον διαγωνισμό μπορούν να συμμετέχουν όσοι είναι άνω των 18 χρόνων με ένα ποίημα μέχρι και 32 στίχους ή/και με ένα διήγημα μέχρι 6 δακτυλογραφημένες σελίδες.

Τα διαγωνιζόμενα έργα, πρέπει να είναι γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα, και οι συμμετοχές να αποστέλλονται μέσω συστημένου ταχυδρομείου στη διεύθυνση της εκδοτικής υπ ́ όψιν Άννας Ραζή, με την ένδειξη: ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ «Σταγόνες του χειμώνα» ή αντίστοιχα ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ «Επιστροφή στο θεμέλιο του κόσμου». 

Το βραβείο είναι η έκδοση σε συλλογή των 12 διηγημάτων για τους νικητές στην κατηγορία διήγημα, και η έκδοση μιας ποιητικής συλλογής του νικητή στην κατηγορία ποίηση.

Η ανακοίνωση των νικητών θα γίνει σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στις 20 Σεπτεμβρίου 2014. 


Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον διαγωνισμό επικοινωνήστε με τις εκδόσεις Anima στο 2155510304 ή μέσω mail στοinfo.anima@yahoo.gr ή επισκευτείτε μας στο animapublications.blogspot.com

Anima Εκδοτική
Φαιδριάδων 8 Κυψέλη
ΤΚ 11364
Τηλ: 215510304
e- mail: info.anima@yahoo.gr
Διεύθυνση Εκδόσεων: Άννα Ραζή
animapublications.blogspot.com

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Μάγια Αγγέλου - Όταν έρχεσαι


Όταν έρχεσαι σε μένα, απρόσκλητος,
Κάνοντάς μου νόημα
Σε αλλοτινά δωμάτια,
Όπου στέκουν οι αναμνήσεις,

Προσφέροντάς μου, καθώς σ’ ένα παιδί,
Μία σοφίτα, συναντήσεις
Ημερών τόσο λιγοστών,
Μπιχλιμπίδια κλεφτών φιλιών,
Ψευτοκοσμήματα από δανεικές αγάπες,
Μπαούλα μυστικών λέξεων,

Εγώ κλαίω.


6ο Ιβηροαμερικάνικο Φεστιβάλ ΛΕΑ


6ο Ιβηροαμερικάνικο Φεστιβάλ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

14 χώρες, 10 ημέρες
[2-14 Ιουνίου 2014]
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ-ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ-ΑΦΗΓΗΣΗ-ΘΕΑΤΡΟ-ΜΟΥΣΙΚΗ


Μπορείτε να βρείτε αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ: Φεστιβάλ, αλλά ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε (χωρίς προσπάθεια για την οποιαδήποτε διαφήμιση) κάποιες λογοτεχνικές στιγμές που θα λάβουν χώρα στο φεστιβάλ. 

- Τρίτη 3 Ιουνίου, 20:00 Βραδιά ποίησης. Αφιέρωμα στον Πέδρο Ματέο και παρουσίαση της δίγλωσσης συλλογής «Δι’ ελιγμών» (εκδ. Γαβριηλίδης). Για τον ποιητή και το έργο του θα μιλήσουν ο ποιητής και εκδότης του περιοδικού Φρέαρ, Δημήτρης Αγγελής και η φιλόλογος Βιρχίνια Λόπεθ 
Ρέθιο και θα απαγγείλουν ποιήματα η Μαρία Χοσέ Μαρτίνεθ, ο Άνχελ Γκοθάλεθ Σίγκλερ, ο 
Εδουάρδο Λουθένα. Στα Ισπανικά. Πολιτιστικό περιοδικό FREAR, Ινστιτούτο Θερβάντες και 
Εκδόσεις Γαβριηλίδης. 
Ο Πέδρο Ματέο (Ισπανία, 1954) είναι ποιητής, μεταφραστής και καθηγητής του Ινστιτούτου 
Θερβάντες. Ζει στην Ελλάδα 33 χρόνια. 
(Στη Βιβλιοθήκη «Χουάν Κάρλος Ονέτι» του Ινστιτούτου Θερβάντες. Μητροπόλεως 23, Σύνταγμα.)

Tετάρτη 4 Ιουνίου, 20:30 Παρουσίαση του βιβλίου «Αθήνα» του Χουάν Βιθέντε Πικέρας, παρουσία του συγγραφέα. Θα μιλήσουν ο Πέτρος Μάρκαρης και ο Πέδρο Ολάγια. Στα ισπανικά και στα ελληνικά. Σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Γραβριηλίδης και την Πρεσβεία της Ισπανίας. 
Μουσική στη συνέχεια. 
(Στο Art bar Poems & Crimes, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι.) 

Αφιέρωμα στον Ελ Γκρέκο και τον Καζαντζάκη 

Πέμπτη 12 Ιουνίου, 12:30 Στρογγυλό τραπέζι: «Ο Ελ Γκρέκο και ο Καζαντζάκης, οικουμενικοί Έλληνες». Ο Γιάννης Σμαραγδής, ο Νίκος Μαθιουδάκης, ο Πέδρο Ολάγια και η Μαργαρίτα Λαριέρα 
συζητούν για την κληρονομιά του Ελ Γκρέκο και του Καζαντζάκη στον παγκόσμιο πολιτισμό. 
Στα ελληνικά με μετάφραση στα ισπανικά. Σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος. 
(Στο Ίδρυμα «Μαρία Τσάκος», Μέγαρο «Μακεδονία», λεωφ. Συγγρού 367, Παλαιό Φάληρο.)

Πέμπτη 12 Ιουνίου, 18:00 Διάλεξη του Λουίς Πουλίδο Ρίτερ: «Ο Αρμάντο Φορτούνε και οι φυλετικές διασταυρώσεις στην παναμέζικη πολιτιστική ταυτότητα». Στα ισπανικά με μετάφραση στα ελληνικά. Σε συνεργασία με την Πρεσβεία του Παναμά. 
Στο Polis Art Café - Πεσμαζόγλου 5 (αίθριο Στοάς του Βιβλίου). 

Παρασκευή 13 Ιουνίου, 13:30 Παρουσίαση βιβλίου: «Ανθολογία σύγχρονης ισπανόφωνης ποίησης», εκδόσεις Vakxikon.gr . Με την παρουσία της ποιήτριας Φλάβια Κομπάνυ, του μεταφραστή Τάσο Ψάρρη, και της μεταφράστριας Άτης Σολέρτη. Στα ισπανικά και στα ελληνικά. 
(Στο Λεξικοπωλείο - Στασίνου 13, Παγκράτι.)

Παρασκευή 13 Ιουνίου, 18:00 Αφιέρωμα στον Οκτάβιο Πας και το Χούλιο Ραμόν Ριμπέιρο από τον Εδουάρδο Λουθένα. Ο Εδουάρδο Λουθένα γεννήθηκε στην Κόρδοβα της Ισπανίας, είναι καθηγητής ισπανικής γλώσσας και λογοτεχνίας και ηθοποιός. Ζει στην Αθήνα. Στα ισπανικά. Σε συνεργασία με τις Πρεσβείες του Μεξικού και του Περού και με το Abanico.
(Στο Ινστιτούτο Θερβάντες. Αίθουσα Εκδηλώσεων.)


Το 6ο Φεστιβάλ ΛΕΑ στις 11 και 14 Ιουνίου θα ταξιδέψει και Θεσσαλονίκη...







37η Γιορτή Βιβλίου




Από τις 4 ως τις 15 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα η 37η «Γιορτή Βιβλίου», που φέτος αλλάζει τοποθεσία και κατεβαίνει στο κέντρο της πόλης, στο εμβληματικό κτήριο του  Ωδείου Αθηνών (Ρηγίλλης και Βασ. Γεωργίου Β΄ 17-19).

Δίπλα στο Λύκειο του Αριστοτέλη, στο μοναδικής αξίας Bauhaus κτίριο όπου στεγάζεται το Ωδείο αλλά και ως σήμερα το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η έκθεση με τίτλο «Ανάγνωση 2.0», θα χαράξει μια ανοιχτή διαδρομή ανάγνωσης στην Αθήνα.

Δεκάδες εκδότες θα εκθέσουν τα βιβλία τους στο περιστύλιο του κτιρίου, ενώ εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν τόσο στον κήπο όσο και στις αίθουσες του Ωδείου.

Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα-Πέμπτη: 6:00-10:00 μ.μ. 
Παρασκευή και Σάββατο: 6:00-10:30 μ.μ. 
Κυριακή: 11:00 π.μ.-2:30 μ.μ. και 6:00-10:00 μ.μ.


Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Α. Σολζενίτσιν - Περί ιδεολογίας





«Η ιδεολογία! Αυτή δίνει την απαιτούμενη δικαίωση στο κακούργημα και την απαραίτητη μακρόχρονη διάρκεια στον κακούργο. Αυτή είναι η θρησκευτική, κοινωνική θεωρία που κάνει τις πράξεις του να φαίνονται καλές τόσο στα δικά του μάτια όσο και στα μάτια των άλλων, έτσι ώστε να μην ακούει μομφές και κατάρες αλλά επαίνους κι εγκώμια. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους, οι Ιεροεξεταστές ισχυρίζονταν ότι αποβλέπουν στην εδραίωση του Χριστιανισμού, οι κατακτητές ότι θέλουν να μεγαλώσουν την πατρίδα τους, οι αποικιοκράτες ότι επιδιώκουν τη διάδοση του πολιτισμού, οι ναζί ότι περιφρουρούν την καθαρότητα της φυλής τους, και οι επαναστάτες ότι θέλουν να εξασφαλίσουν την ισότητα, την αδελφοσύνη, και την ευτυχία των μελλοντικών γενεών».


Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Ν. Καζαντζάκη - Ασκητική. Salvatores dei (Δ' Μέρος)


Η ΣΙΓΗ

Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραμμή που ανηφορίζει. Τρεμάμενο αίματερό φωσφόρισμα, που σούρνεται σαν έντομο ερωτεμένο μέσα από τους αποβροχάρικους γύρους του μυαλού μου.
Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσματα από χώμα και μυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεμογγάστρωτες ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε.
"Από πού ερχόμαστε; Πού πηγαίνουμε; Τί νόημα έχει τούτη η ζωή;" φωνάζουν οι καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος. Και μια φωτιά μέσα μου κίνησε ν' απαντήσει. Θα 'ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να καθαρίσει τη γης. Θα 'ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή είναι η Δευτέρα Παρουσία.
Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και μάχεται να πυρπολήσει τον κατασκότεινο όγκο του κόσμου. Μια μέρα όλο το Σύμπαντο θα γίνει πυρκαγιά. Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού μου. Ανάμεσα σε δυο μεγάλες πυρές χορεύουμε και κλαίμε. Λαμποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασμοι και τα κορμιά μας. Γαλήνιος στέκουμαι ανάμεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα μου ακίνητα μέσα στον ίλιγγο και λέω: "Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής. Δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! Βιάζουμαι"! Κι ολομεμιάς ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται, γίνεται αίωνιότητα, το κάθε σημείο -θες έντομο, θες άστρο, θες Ιδέα- γίνεται χορός. Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάμες μέσα λευτερώνουνται και το σημείο δεν υπάρχει πια! Ο ανώτατος αυτός βαθμός της άσκησης λέγεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόμενο είναι η ακρότατη άφραστη απελπισία για η ακρότατη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί είναι η ακρότατη γνώση, που δεν καταδέχεται να μιλήσει, για η ακρότατη άγνοια, που δεν μπορεί.
Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας. πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει. Ωριμάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια με το Σύμπαντο. Αρμοδέθηκε πια, σοφίλιασε με την άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός με το σπλάχνο της γυναίκας. Είναι πια η άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα
σωθικά της, μετουσιώνει το αίμα της, γελάει, κλαίει, ανεβαίνει, κατεβαίνει μαζί της, δεν την αφήνει!

Μέσα στη βαθιά Σιγή, όρθιος, άφοβος, πονώντας και παίζοντας, ανεβαίνοντας ακατάπαυτα από κορφή σε κορφή, ξέροντας πως το ύψος δεν έχει τελειωμό, τραγουδά, κρεμάμενος στην άβυσσο, το μαγικό τούτο περήφανο ξόρκι:
Πιστεύω σ'ένα Θεό, Ακρίτα, Διγενή, στρατευόμενο, πάσχοντα, μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ'ακρότατα σύνορα, στρατηγό αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δύναμες, τις ορατές και τις αόρατες. 


Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Dorothy Parker: witticism for writers



If you have any young friends who aspire to become writers, the second greatest favor you can do them is to present them with copies of The Elements of Style. The first greatest, of course, is to shoot them now, while they're happy.

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Ν. Καζαντζάκης - Ασκητική. Salvatores dei (Μέρος Γ')


Η ΠΡΑΞΗ
Α': ΣΧΕΣΗ ΘΕΟΥ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Το βαθύ, ανθρώπινο χρέος μας είναι όχι να ξεδιαλύνουμε και να φωτίσουμε το ρυθμό της πορείας του Θεού, παρά να προσαρμόσουμε, όσο μπορούμε, μαζί του το ρυθμό της μικρής, λιγόχρονης ζωής μας. Έτσι μονάχα κατορθώνουμε να έχτελουμε κάτι αιώνιο εμείς οι θνητοί, γιατί συνεργαζόμαστε με κάποιον Αθάνατο. Έτσι μονάχα νικούμε τη λεπτομέρεια, τη θανάσιμη αμαρτία, νικούμε τη στενότητα του μυαλού μας, μετουσιώνουμε τη σκλαβιά τουχωματένιου υλικού, που μας δόθηκε να δουλέψουμε, σ' ελευτερία.

Ο Θεός μου δεν είναι παντοδύναμος. Αγωνίζεται, κιντυνεύει κάθε στιγμή, τρέμει, παραπατάει σε κάθε ζωντανό, φωνάζει. Ακατάπαυτα νικιέται και πάλι ανασηκώνεται, γιομάτος αίμα και χώματα και ξαναρχίζει τον αγώνα. Είναι όλος πληγές, τα μάτια του είναι γιομάτα φόβο και πείσμα, τα σαγόνια και τα μελίγγια του είναι συντριμμένα. Μα δεν παραδίνεται, ανεβαίνει, με τα πόδια, με τα χέρια, δαγκάνοντας τα χείλια, ανεβαίνει ανένδοτος.
Ο Θεός μου δεν είναι πανάγαθος. Είναι γιομάτος σκληρότητα, άγρια δικαιοσύνη, και ξεδιαλέγει, ανήλεα, τον καλύτερο. Δε σπλαχνίζεται, δε νοιάζεται για ανθρώπους και ζώα, μήτε γι' αρετές κι Ιδέες. Όλα τούτα τ' αγαπάει μια στιγμή, τα συντρίβει αιώνια και διαβαίνει. Είναι μια δύναμη που χωράει τα πάντα, που γεννάει τα πάντα. Τα γεννάει, τ' αγαπάει, και τ' αφανίζει. Κι αν πούμε: ο Θεός είναι ένας άνεμος ερωτικός που συντρίβει τα κορμιά για να περάσει, κι αναθυμηθούμε πως πάντα μέσα στο αίμα και στα δάκρυα, ανήλεα εξαφανίζοντας τ' άτομα, δουλεύει ο έρωτας, τότε λίγο πιότερο προσεγγίζουμε το φοβερό του το πρόσωπο. Ο Θεός μου δεν είναι πάνσοφος. Το μυαλό του είναι ένα κουβάρι από φως και σκοτάδι και πολεμάει να το ξετυλίξει μέσα στο λαβύρινθο της σάρκας. Παραπατάει, ψαχουλεύει. Αγγίζει δεξιά, γυρίζει πίσω. στρέφεται ζερβά, οσμίζεται. Αγωνιά πάνω
στο χάος. Σουρτά, μοχτώντας, ψάχνοντας ακαταμέτρητους αιώνες, νιώθει αργά να φωτίζουνται οι λασπεροί γύροι του μυαλού του. Μπροστά από το βαρύ κατασκότεινο κεφάλι του, με ανείπωτον αγώνα αρχίζει και δημιουργάει μάτια για να δει, αφτιά για ν' ακούσει.

Ο Θεός κιντυνεύει. Δεν είναι παντοδύναμος, να σταυρώνουμε τα χέρια, προσδοκώντας τη σίγουρη νίκη. Δεν είναι πανάγαθος να προσδοκούμε μ' εμπιστοσύνη πως θα μας λυπηθεί και θα μας σώσει.

Όχι ο Θεός θα μας σώσει. Εμείς θα σώσουμε το Θεό, πολεμώντας, δημιουργώντας, μετουσιώνοντας την ύλη σε πνέμα.



Β': ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Όλοι είμαστε ένα, όλοι είμαστε μια κιντυνεύουσα ουσία. Μια ψυχή στην άκρα του κόσμου που ξεπέφτει, συντραβάει στον ξεπεσμό της και την ψυχή μας. Ένα μυαλό στην άκρα του κόσμου που βυθίζεται στην ηλιθιότητα, γιομώνει τα μελίγγια μας σκοτάδι. Γιατι ένας στα πέρατα τ' ουρανού και της γης αγωνίζεται. Ο Ένας. Κι αν χαθεί, εμείς έχουμε την ευθύνη. Αν χαθεί, εμείς χανόμαστε. Να γιατί η σωτηρία του Σύμπαντου είναι και δική μας σωτηρία κι η αλληλεγγύη με τους ανθρώπους δεν είναι πια τρυφερόκαρδη πολυτέλεια παρά βαθιά αυτοσυντήρηση κι ανάγκη. Ανάγκη, όπως σ' ένα στρατο που μάχεται, η σωτηρία του παραστάτη σου.
Μα η ηθική μας ανηφορίζει ακόμα αψηλότερα. Όλοι είμαστε ένας στρατός και μαχόμαστε. Μα δεν ξέρουμε με βεβαιότητα αν θα νικήσουμε, δεν ξέρουμε με βεβαιότητα αν θα νικηθούμε.
Υπάρχει σωτηρία, υπάρχει ένας σκοπός που τον υπηρετούμε κι υπηρετώντας τον βρίσκουμε τη λύτρωση μας; ή δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει σκοπός, όλα είναι μάταια κι η συνεισφορά μας δεν έχει καμιάν αξία;
Μήτε το ένα μήτε το άλλο. Ο Θεός μας δεν είναι παντοδύναμος, δεν είναι πανάγαθος, δεν είναι σίγουρος πως θα νικήσει, δεν είναι σίγουρος πως θα νικηθεί. Η ουσία του Θεού μας είναι σκοτεινή, ωριμάζει ολοένα, ίσως η νίκη στερεώνεται με κάθε γενναία μας πράξη, ίσως κι όλες τούτες οι αγωνίες για λυτρωμό και νίκη είναι κατώτερες από τη φύση της θεότητας. Ό,τι κι αν είναι, εμείς πολεμούμε χωρίς βεβαιότητα, κι η αρετή μας, μη όντας σίγουρη για την αμοιβή, αποχτάει βαθύτατη ευγένεια.

Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: "Σώσε με"!
Ο Θεός φωνάζει στους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στην ύλη: "Σώστε με"! 'Ακου την καρδιά σου κι ακλούθα τον. Σύντριψε το σώμα σου κι ανάβλεψε: Όλοι είμαστε ένα!
Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ.
Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατι ήσουνα συ, και τώρα σε ακλουθούν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.
Αγάπα το σώμα σου. Μόνο μ' αυτο στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις και να πνεματώσεις την ύλη.



Γ': ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΗΣ

Όλος τούτος ο κόσμος που θωρούμε, γρικούμε κι αγγίζουμε είναι η προσιτή στις ανθρώπινες αίστησες, όλο Θεό συμπύκνωση των δυο τεράστιων δυνάμεων του Σύμπαντου.
Μια δύναμη κατηφορίζει και θέλει να σκορπίσει, ν' ακινητήσει, να πεθάνει. Μια δύναμη ανηφορίζει και ζητάει ελευτερία κι αθανασία.
Αιώνια τα δυο τούτα στρατέματα, τα σκοτεινά και φωτερά, τα στρατέματα της ζωής και του θανάτου, συγκρούονται. Τα ορατά για μας χνάρια της σύγκρουσης τούτης είναι τα πράματα, τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι.

Με τη βοήθεια του νου μας βιάζουμε την ύλη να 'ρθει μαζί μας. Ξεστρατίζουμε τις δυνάμες που κατηφορούν, αλλάζουμε το ρέμα, μετουσιώνουμε τη σκλαβιά σε λευτερία.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα κύκλο δικό του από πράματα, από δέντρα, ζώα, ανθρώπους, Ιδέες και τον κύκλο τούτον έχει χρέος αυτός να τον σώσει. Αυτός, κανένας άλλος. Αν δεν τον σώσει, δεν μπορεί να σωθεί.
Είναι οι άθλοι οι δικοί του που έχει χρέος να τελέψει προτού πεθάνει. Αλλιώς δε σώζεται. Γιατί η ίδια η ψυχή του είναι σκορπισμένη, σκλαβωμένη στα πράματα τούτα γύρα του, στα δέντρα, στα ζώα, στους ανθρώπους, στις Ιδέες, κι αυτή, την ψυχή του, σώζει τελώντας τους άθλους.
Αν είσαι αργάτης, δούλευε τη γης, βόηθα τη να καρπίσει. Φωνάζουν οι σπόροι μέσα από τα χώματα, φωνάζει ο Θεός μέσα από τους σπόρους. Λευτέρωσε τον. Ένα χωράφι προσμένει από σένα τη λύτρωση, μια μηχανή προσμένει από σένα την ψυχή της. Πια δεν μπορείς να σωθείς, αν δεν τα σώσεις.
Αν είσαι πολεμιστής, μη λυπάσαι, δεν είναι στην περιοχή του χρέους σου η συμπόνοια. Σκότωνε τον οχτρό ανήλεα. Μέσα από το σώμα του οχτρού άκου το Θεό να φωνάζει: "Σκότωσε το σώμα τούτο, μ' εμποδίζει. Σκότωσε το να περάσω"!
Αν είσαι σοφός, πολέμα στο κρανίο, σκότωνε τις Ιδέες, δημιούργα καινούριες. Ο Θεός κρύβεται μέσα σε κάθε Ιδέα, όπως μέσα σε σάρκα. Σύντριψε την Ιδέα, λευτέρωσε τον! Δώσε του μιαν άλλη Ιδέα, πιο απλόχωρη, να κατοικήσει.

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Φρανσουάζ Σαγκάν: Η αιώνια έφηβη




«Μα αστειεύεστε; Φυσικά και πιστεύω στο πάθος. Σε τίποτε άλλο». Η Φρανσουάζ Σαγκάν «σωματοποίησε» το πνεύμα του αντικομφορμισμού και της ελευθεριότητας με την αδυναμία της στα γρήγορα αμάξια, στις ιπποδρομίες, στον τζόγο, στους ωραίους άνδρες και στις ωραίες γυναίκες. Ζούσε στα κράσπεδα της ηθικής ¬ παρέσυρε ακόμη και τον Μιτεράν στο οικονομικό σκάνδαλο της εταιρείας ELF. Η ζωή της ήταν ένα πυροτέχνημα που έληξε άδοξα. Πέθανε σε συνθήκες απόλυτης ένδειας το 2004 σε ηλικία 69 ετών.

Το πώς μια 19χρονη γοήτευσε με το πρώτο βιβλίο της, το πασίγνωστο Καλημέρα θλίψη, τον Ρενέ Ζουλιάρ, τον διάσημο και οπορτουνιστή εκδότη του οίκου Julliard, είναι μια άλλη ιστορία. Είναι ωστόσο ενδεικτική του ταμπεραμέντου της Σαγκάν που την έκανε ακαταμάχητη. Στο πρώτο ραντεβού που της ζήτησε, στις 11 το πρωί στο γραφείο του, τον έστησε επειδή κοιμόταν. Οταν συναντήθηκαν, στις 5 το απόγευμα, απαίτησε 25.000 φράγκα. Εκείνος διπλασίασε την τιμή. «Θα αγοράσω μια Τζάγκουαρ» απάντησε εκείνη ανέμελα. Το βιβλίο εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1954. Τον Σεπτέμβριο είχαν πουληθεί 45.000 αντίτυπα. Η Σαγκάν ήταν ήδη βεντέτα και εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τη νέα της θέση στην κοινωνία.

Το 1957 η 22χρονη Φρανσουάζ περίμενε τη Μελίνα Μερκούρη και τον Ζυλ Ντασσέν για δείπνο στη βίλα που νοίκιαζε στο Σεν Τροπέ, αλλά εκείνοι τηλεφώνησαν ότι θα καθυστερήσουν. Ανυπόμονη καθώς ήταν, βγήκε στους δρόμους με τη νέα Aston Martin της. Το αυτοκίνητο ντελαπάρισε και την πλάκωσε ενάμιση τόνος ατσάλι. Η Φρανσουάζ Σαγκάν έπεσε σε κώμα ¬ ο Τύπος βιάστηκε να την αποκαλέσει «θηλυκό Τζέιμς Ντιν», αφού εκείνος είχε σκοτωθεί πριν από έξι μήνες ¬ αλλά ως εκ θαύματος σώθηκε. Στην κλινική Μαγιό, όπου θεραπευόταν, εθίστηκε στη μορφίνη. Παίρνοντας εξιτήριο από το νοσοκομείο εισήχθη σε κλινική απεξάρτησης. Βγαίνοντας και από εκεί ανακάλυψε τελικά το αλκοόλ. Μέρος του «Toxique» (1964, έκτο μυθιστόρημα της Σαγκάν) γράφτηκε ενόσω προσπαθούσε να συνέλθει. Το 1966, για να επιβραβεύσει τον εαυτό της μετά την επιτυχία του «La Chamade», αγόρασε μια Φεράρι.

Οι μεγαλοαστοί του Παρισιού λάτρεψαν τον τυχοδιωκτισμό της Σαγκάν. Ο έρωτας κυριαρχούσε στη ζωή της αλλά δεν έπαυε να γράφει σαν μανιακή. Τα θεατρικά της έργα συγκέντρωναν πάντα στη σκηνή μεγάλους σταρ. Ο Ροζέ Βαντίμ μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το «Château en Suède» με πρωταγωνιστές τη Μόνικα Βίτι και τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν.
Παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος της γάμος με τον Γκυ Σελέρ το 1958 δεν κράτησε ούτε έναν χρόνο. Το 1964 παντρεύτηκε έναν αμερικανό playboy ονόματι Μπομπ Γουέστοφ διότι έμεινε έγκυος. Πρέσβευε όμως ότι «η μοιχεία είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσεις τη διάρκεια ενός γάμου».
Ποτέ δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλική της κλίση. Από τα δίχτυα της δεν είχε γλιτώσει, όπως υπονοεί και η βιογράφος, ούτε η Αβα Γκάρντνερ. Πρώτη της ερωμένη ήταν η Πάολα Σανζίστ ντι Τεουλάντα, από το γένος Στερν και Ρότσιλντ. Εζησαν μαζί στο Παρίσι σε ένα είδος κοινοβίου, με την πόρτα ανοιχτή σε άλλους φιλελεύθερους αστούς όπως ο Υβ Σεν Λοράν και ο Πιερ Μπερζέ, το πρώτο επίσημο ζευγάρι ομοφυλοφίλων στη Γαλλία.

Η Μαρί-Ντομινίκ Λελιέβρ υποστηρίζει ότι οι γυναίκες την πλήγωσαν περισσότερο από τους άνδρες. «Ανεπούλωτη πληγή» ήταν η Ελκε, κληρονόμος της οικογενείας Mercedes. Αρχές της δεκαετίας του 1970 η Φρανσουάζ διοργανώνει ένα από τα λαμπερά της πάρτι στο hotel particulier της στο Παρίσι. Παρούσες και οι Ζαν Μορό, Μελίνα Μερκούρη, Μαρί Ελέν ντε Ρότσιλντ («η βασίλισσα του Παρισιού»). Οταν όμως εμφανίστηκε η Μανούς, η νέα προστατευόμενή της και χήρα διαβόητου μαφιόζου, η καλή κοινωνία αποχώρησε από τη γιορτή προσβεβλημένη. Ανάμεσά τους και η Ελκε, η οποία επέστρεψε στο Μόναχο. Η Φρανσουάζ πήρε τη Μαζεράτι και έτρεξε να τη βρει.

Το 1973, είκοσι χρόνια μετά το «Καλημέρα θλίψη», με άφθονο ποτό, γάμους, έρωτες, ξενύχτια, ναρκωτικά, η Φρανσουάζ Σαγκάν πάσχει από βαριά κατάθλιψη και εισάγεται σε νευρολογική κλινική. Οταν γίνεται 40 ετών, ελαττώνει το ποτό διότι μια τεράστια κύστη έχει αναπτυχθεί στο πάγκρεας. Επισκεπτόταν τα φαρμακεία με βουλιμία και κατάπινε χαπάκια σαν να ήταν Smarties. Ηρεμιστικά για να χαλαρώσει, διεγερτικά για να σηκωθεί από το κρεβάτι, αμφεταμίνες για να πάρει εμπρός, ασπιρίνες σε κάθε ευκαιρία: να μην υποφέρει, αυτό ήταν το κύριο μέλημά της. Επαιρνε Maxiton τη δεκαετία του 1950, Corydrane τη δεκαετία του 1960, προτού βυθιστεί στην κοκαΐνη. Κατανάλωνε τρία-τέσσερα γραμμάρια κοκαΐνης καθημερινά.

Το 1989 η Φρανσουάζ χάνει τον αδελφό της Ζακ Κουαρέζ, τη μητέρα της που έπασχε από αλτσχάιμερ, τον Μπομπ Γουέστοφ και λίγο αργότερα τη στυλίστρια Πεγκί Ρος, τον πιο σταθερό δεσμό της ζωής της. «Με ποιον θα κοιμάμαι τώρα;» αναρωτήθηκε. Εξουθενωμένη, έπεσε στο στόμα του λύκου, εναπόθεσε την τύχη της στα χέρια του Μαρκ Φρανσελέ, ενός περιθωριακού πρώην δημοσιογράφου. Αυτός θα την παρασύρει στο σκάνδαλο ELF, της μεγάλης πετρελαϊκής εταιρείας, που έσκασε στη ζωή της σαν τελευταίο χτύπημα.

Το 1991 ο Φρανσελέ και ο Αντρέ Γκελφί, υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας, φιλοδοξούσαν να εκμεταλλευτούν πετρελαιοπηγές στο Ουζμπεκιστάν, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας αρνούνταν να διαπραγματευθεί με μια μη δημοκρατική χώρα. Οι δύο συνεταίροι αποφάσισαν να ζητήσουν από τη Φρανσουάζ να μεσολαβήσει ώστε ο Μιτεράν να δεχθεί τον Γκελφί στο προεδρικό μέγαρο. Υπολογιζόταν ότι από το deal θα έβγαζαν 17.000.000 ευρώ και η Σαγκάν θα μπορούσε να πάρει τα μισά. Θρίαμβος, ο πρόεδρος δέχθηκε το ραντεβού. Είχε ιδιαίτερη αδυναμία στη Φρανσουάζ. Δύο χρόνια αργότερα ζήτησε από τον Μιτεράν να δεχθεί στο Μέγαρο των Ηλυσίων τον πρόεδρο του Ουζμπεκιστάν Ιβάν Καρίμοφ. Το 1994, κατά τη διάρκεια ενός επίσημου ταξιδιού, ο Φρανσουά Μιτεράν πραγματοποίησε μια απρόβλεπτη επίσκεψη στο Ουζμπεκιστάν και το 1995 ο Καρίμοφ βρισκόταν στη Γαλλία. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Αντρέ Γκελφί κλείστηκε στη φυλακή με την κατηγορία ότι δέχθηκε αμοιβή 40 εκατ. γαλλικών φράγκων από εξωκυβερνητικές πηγές. Δήλωσε ότι η Σαγκάν είχε λάβει προμήθεια ύψους 4 εκατ. γαλλικών φράγκων. Ποτέ όμως δεν βρέθηκε στοιχείο που να πιστοποιεί την ύπαρξη αυτής της συναλλαγής.

Στις 26 Φεβρουαρίου 2003 καταδικάστηκε σε δώδεκα μήνες φυλάκιση με αναστολή για φορολογική απάτη. Της πήραν τη βίλα και τα συγγραφικά της δικαιώματα, παρόντος και παρελθόντος. Δεν είχε λεφτά ούτε για ένα πακέτο τσιγάρα. Αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο. Η κοκαΐνη της είχε ρουφήξει το αίμα, είχε απορροφήσει κάθε ικμάδα ζωντάνιας. Λίγο πριν από τον θάνατό της πήγε στην Πορτογαλία με τη φίλη της Φλοράνς. Κατέβαινε στην παραλία με μια μπουκάλα ουίσκι ανά χείρας. Το φορολογικό χρέος της Φρανσουάζ Σαγκάν παραμένει ακόμη ανοιχτό. 

(Κατερίνα Δαφέρμου - Το Βήμα, 27/1/2008)

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Φ. Αγγουλές - Οι χιονάνθρωποι


(Josef Sudek)


Προσπαθήστε συνάνθρωποι,
να τους καταλάβετε
τους χιονάνθρωπους.
Μας μισούνε γιατί,
ξέρουνε πως σαν έβγει ο ήλιος,
ό,τι είναι φτιαγμένο από χιόνι,
θα λιώσει.





Αμίρι Μπαράκα: Ο τελευταίος





Γεννήθηκε το 1934 στο Νιου Τζέρσεϊ ως Έβερετ Λιρόι Τζόουνς. Απασχόλησε λιγότερο τους λάτρεις της Beat γενιάς, ωστόσο, όσο το κίνημα αυτό έφθινε, ο Μπαράκα ήταν ίσως από τους μόνους που συνέχισε να διαμαρτύρεται μέσα από τα ποιήματά του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα εξαιρετικά και αφοπλιστικά ποιήματά του για την 11η Σεπτεμβρίου. Πέθανε το 2013.








Μία αγωνία. Όπως τώρα

Βρίσκομαι μέσα σε κάποιον
που με μισεί. Κοιτάζω
μέσα από τα μάτια του. Μυρίζω
όσες βρωμερές μελωδίες εισέρχονται
στην αναπνοή του. Αγαπώ τις
αξιολύπητες γυναίκες του.

Σχισμές στο μέταλλο, για ήλιο. Εκεί που
τα μάτια μου στριφογυρίζουν, στην ψύχρα
η λάμψη του φωτός, ή η σκληρή σάρκα
που τρίβεται πάνω μου, μια γυναίκα, ένας άντρας,
χωρίς σκιά, ή φωνή, ή νόημα.

Αυτός είναι ο εγκλεισμός (η σάρκα,
όπου η αθωότητα είναι όπλο. Μια
αφαίρεση. Άγγιγμα. (Όχι δική μου.
Ή δική σου, αν είσαι η ψυχή που είχα
και εγκατέλειψα όταν ήμουν τυφλός και έβαζα
τους εχθρούς μου να με κουβαλήσουν σαν νεκρό
(αν είναι όμορφος, ή τον οικτίρουν.

Μπορεί να είναι πόνος. (Όπως τώρα, καθώς όλη του
η σάρκα με πληγώνει.) Μπορεί να είναι αυτό. Ή
πόνος. Όπως τότε που εκείνη έτρεξε μακριά μου μέσα
στο δάσος.
————-Ή πόνος, το μυαλό
ασημένια σπείρα εκτοξεύεται ενάντια στον
ήλιο, ψηλότερα ακόμα κι από εκεί που οι παλιοί πίστευαν
πως βρίσκεται ο Θεός. Ή πόνος. Και το άλλο. Το
ναι. (Μέσα στα βιβλία του, στα δάχτυλά του. Είναι
μαραμένα κίτρινα λουλούδια και ποτέ τους δεν ήταν
όμορφα.) Το ναι. Χαμένη μου ψυχή, θα πεις
«ομορφιά». Ομορφιά, εφαρμοσμένη, όπως το δέντρο. Το
αργό ποτάμι. Ένας λευκός ήλιος στις υγρές του προτάσεις.
Ή, οι ψυχροί άνθρωποι στην καταιγίδα. Έκσταση. Σάρκα
ή ψυχή. Το ναι. (Οι μανδύες τους κυματίζουν στον αέρα. Τα κύπελλά τους
άδεια. Τραγουδάνε πεσμένοι στα δικά μου πόδια, όχι στα δικά σου.) Σάρκα
ή ψυχή, εξίσου διεφθαρμένα. Όπου η απάντηση κινείται τόσο γρήγορα.
Όπου και ο Θεός είναι μια ύπαρξη, τελικά.)

Κρύος άνεμος φυσάει μέσα από σχιστά τυφλά μάτια. Σάρκα,
λευκό πυρωμένο σίδερο. Λάμπει σαν τη μέρα με τον ήλιο της.
Ανθρώπινη αγάπη είναι, μέσα της κατοικώ. Σ’ έναν κοκκαλιάρη σκελετό
που αναγνωρίζεις σαν λέξεις ή απλό συναίσθημα.

Αλλά δεν αισθάνεται τίποτα. Σαν το μέταλλο, είναι καυτός, δεν είναι,
δοσμένος στην αγάπη.

Καίει αυτό που
είναι μέσα του.




Monday in B-Flat

I can pray 
    all day 
    & God 
    wont come.

But if I call 
            911
        The Devil 
            Be here

        in a minute! 





In Memory of Radio

Who has ever stopped to think of the divinity of Lamont Cranston?
(Only jack Kerouac, that I know of: & me.
The rest of you probably had on WCBS and Kate Smith,
Or something equally unattractive.)

What can I say?
It is better to haved loved and lost
Than to put linoleum in your living rooms?

Am I a sage or something?
Mandrake's hypnotic gesture of the week?
(Remember, I do not have the healing powers of Oral Roberts...
I cannot, like F. J. Sheen, tell you how to get saved & rich!
I cannot even order you to the gaschamber satori like Hitler or Goddy Knight)

& love is an evil word.
Turn it backwards/see, see what I mean?
An evol word. & besides
who understands it?
I certainly wouldn't like to go out on that kind of limb.

Saturday mornings we listened to the Red Lantern & his undersea folk.
At 11, Let's Pretend
& we did
& I, the poet, still do. Thank God!

What was it he used to say (after the transformation when he was safe
& invisible & the unbelievers couldn't throw stones?) "Heh, heh, heh.
Who knows what evil lurks in the hearts of men? The Shadow knows."

O, yes he does
O, yes he does
An evil word it is,
This Love.




Μπρέχτ- Ποιήματα


1. Εγώ που επέζησα

Το ξέρω βέβαια : τυχαία μονάχα
επέζησα απ΄ όλους τους φίλους.
Μα απόψε στ΄ όνειρό μου
άκουσα τους φίλους να λένε για μένα :
Οι δυνατοί επιζούν
Και μίσησα τον εαυτό μου.
...
Σε σκοτεινές εποχές
θα υπάρχουν ακόμα τραγούδια;
Θα υπάρχουν ακόμα τραγούδια
για τις σκοτεινές εποχές
...

 Πάντα λοιπόν
ο νικητής του νικημένου γράφει την ιστορία,
το πρόσωπο του χτυπημένου παραλλάζει,
εκείνος που τον χτύπησε. Απ᾽ τον κόσμο
φεύγει ο αδύναμος, και πίσω μένει
το ψέμα.

2. Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ

Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ,
όπως εκείνο το δείλι που σε άφησα
με κατάπιε το βαθυγάλαζο δάσος,
ψυχή μου,
που πάνω του, στα δυτικά,
κρέμονταν κιόλας
χλωμά τα άστρα.

Γέλασα αρκετά,
καρδιά μου,
γιατί συγκρούστηκα παίζοντας
με το σκυθρωπό πεπρωμένο
την ίδια ώρα
μέσα στο γαλανό δείλι του δάσους
αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα.

Εκείνο το μοναδικό σούρουπο
όλα ήταν τόσο γλυκά
όσο δεν ήταν ποτέ ξανά να γίνουν
αλλά αυτό που μου απόμεινε είναι
μόνο πουλιά μεγάλα
που το δείλι
πετούν πεινασμένα στον
σκοτεινιασμένο ουρανό

3. ´Αννα μην κλαις

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους και πάλι
Άννα, μην κλαις, θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ το μπακάλη
Μιλάνε για του έθνους ξανά την τιμή
Άννα, μην κλαις, στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί.
Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
Άννα, μην κλαις, εμένα δε με βάζουν στο χέρι
Ο στρατός ξεκινά, Άννα, μην κλαις, θα γυρίσω ξανά
Θα ακολουθώ άλλες σημαίες, ο στρατός ξεκινά.


Γ. Πρεβερουδάκης: Αναμάσημα beat ποίησης


Είδα τις καλύτερες γενιές του μυαλού μου
διαλυμένες απ’ τη φαιδρότερη Λογική
υστερικές, γυμνές και χρεωμένες
να σέρνονται σε βαλκάνιους δρόμους την αυγή γυρεύοντας
τρόπους για να πληρωθεί μια αναγκαία δόση. 


Κάπως έτσι ξεκινάει το ποίημα του Γιώργου Πρεβερουδάκη, από την τελευταία του ποιητική συλλογή "Κλέφτικο". Και συνεχίζει στο ίδιο στυλ:


ρεμπέτες-άγγελοι που τσάκισαν τη ράχη τους μεταφέροντας πίτσες,
φιλέτα ροφού σβησμένα σε σαμιώτικο, έπιπλα «κάν’ το μόνος σου» και είδη υγιεινής,
που φτωχοί στήθηκαν καπνίζοντας μπροστά από υπερφυσικές οθόνες
μ’ έναν τρόμο παράλυτο για τα βιογραφικά τους,
που βρήκαν την κόμισσα Seroxat να σέρνεται ξημερώματα στην Ηπείρου
συντροφιά με τον βαρόνο Tavor και τη μακρινή εξαδέλφη του ―
αναιμική δεσποινίδα του ιδιωτικού παροράματος ―Xanax,

που σκάλισαν μ’ έναν ξεκούρδιστο τζουρά
χιτζάζ, ουσάκ, σαμπάχ και πειραιώτικους δρόμους,
αυλακωμένα απομεσήμερα με καύσωνα
μέσα σε τυφλά δυάρια και γρίλιες ασφυκτικές,
που πάρκαραν τα Cherokee τους στα λιθόστρωτα του Ψυρρή
κι έχασαν το σκαλπ τους για μια φυσική ξανθιά –που δεν ήταν φυσική ξανθιά–


... Η ιστορία δε ειπωμένη. Θλίψη και θυμός, όταν συνειδητοποιώ ότι μετά από τόσα χρόνια, σε μία εντελώς διαφορετική χώρα, διαφορετική κατάσταση, διαφορετικοί άνθρωποι, το μάρκετινγκ μετονομάζεται σε ποίηση. Πουλούσε τότε στην Αμερική ο Γκίνσμπεργκ με το περίφημο "Ουρλιαχτό", πουλάει τώρα στην Ελλάδα το κακέκτυπό του. Και βιάστηκαν όλοι οι άνθρωποι της τέχνης να το αγκαλιάσουν- επιτέλους! Η Ελλαδίτσα μας απόχτησε το δικό της Γκίνσμπεργκ, που ο Carl Solomon αντικαταστήθηκε από κάποιον Παγουλάτο και συντηρήθηκαν τα ναρκωτικά και τα ψυχοφάρμακα και η ακαταστασία και ο χαμός της κρίσης, μα προστέθηκε και ο Μάλαμας με το τραγουδάκι του και οι τράπεζες και οι άγγελοι- ρεμπέτες. 
Όλα, λοιπόν, σε τιμή ευκαιρίας, τώρα που η τέχνη είναι πιο φθισικιά από ποτέ. 
Κι έπειτα σκέφτεσαι... η ποίηση πέθανε; Πέθανε, πέθανε, σου λένε όλοι και όλα! Εμείς την σκοτώσαμε.