Βook Bazaar στο Floral

Η νέα σεζόν ξεκινά με μια μεγάλη ανανέωση τίτλων στα ράφια του βιβλιοπωλείου του Floral. Μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων για μικρούς και μεγάλους σε ασυναγώνιστες τιμές που ξεκινούν από 1 €, θα ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες. Θα βρούμε τίτλους κλασικής λογοτεχνίας και νομπελίστες, πολιτικά δοκίμια, λογοτεχνία τρόμου και φαντασίας, αστυνομικά μυθιστορήματα, ταξιδιωτικούς οδηγούς, φωτογραφικά λευκώματα, μουσικές βιογραφίες, βιβλία μαγειρικής και τέχνης, παιδικά, οδηγούς για το ευ ζην, και όλο τον κατάλογο από τις εκδόσεις Οξύ.

Διεύθυνση: Θεμιστοκλέους 80 Τηλέφωνο: 2103800070
Δευτέρα έως Παρασκευή: 12:00 με 20:00
Σάββατο: 12:00 με 18:00
Από 15 Σεπτεμβρίου 2014

Κ. Ρέξροθ - Ου Φονεύσεις (ΙΙ)

Ο Κένεθ Ρέξροθ, ένας από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας της σκηνής του Σαν Φρανσίσκο (Αναγέννησης του Σαν Φρανσίσκο), στο εξαιρετικό δεύτερο μέρος του μακροσκελούς ποιήματος "Ου Φονεύσεις". 



ΙΙ

Τι συνέβη στο Ρόμπινσον
που συνήθιζε να τρεκλίζει κάτω στην 8η λεωφόρο
με οχτάρια πίνοντας μοναχικό τζιν;
Πού είναι ο Μάστερς, που έσκυβε πάνω από το
δικηγορικό γραφείο του για καταστροφικές δεκαετίες;
Πού είναι ο Λέοναρντ που νόμιζε πως ήταν
ατμομηχανή; Και ο Λίνσεη,
σοφός σαν κύκνος, αθώος
σαν ερπετό, πού είναι;
///////Δειλία θανάτου επέπεσεν επ' εμέ.

Τι απέγινε ο Τζιμ Όπενχαιμ;
Η Λόλα Ριτζ, μόνη σε ένα
κρύο επιπλωμένο δωμάτιο; ο Όρικ Τζονς
που πηδούσε στο σερφ πάνω στο
ένα του πόδι; Η Ελάινορ Γουίλι
που χοροπηδούσε σαν τον Κίρκεγκααρντ;
Η Σάρα Τίσντεηλ, πού είναι;
///////Δειλία θανάτου επέπεσεν επ' εμέ.

Πού είναι ο Τζωρτζ Στέρλινγκ, αυτό το ακίνδυνο ελαφάκι;
O Φελπς Πούτναμ που το ΄σκασε κρυφά;
O Τζακ Γουίλραϊτ που δεν κατάφερε να περάσει τη γέφυρα;
Ο Ντόναλντ Έβανς με το μπαστούνι και
το μονογυάλι, πού είναι;
///////Δειλία θανάτου επέπεσεν επ' εμέ.

O Τζων Γκουλντ Φλέτσερ που δε μπορούσε
να μη ραγίσει τη δυνατή καρδιά του;
Ο Μπόντενχαϊμ που σφάχτηκε μέσα σε βρωμερή
εξαθλίωση; Η Έντνα Μίλεϋ που παρήγγειλε
το τελευταίο της σκέτο ουίσκυ; Η Τζένεβιβ
που αγαπούσε τόσο πολύ, πού είναι;
///////Δειλία θανάτου επέπεσεν επ' εμέ.

Ο Χάρρυ που δεν έδινε δεκάρα;
Ο Χαρτ που γύρισε πίσω στη θάλασσα;
///////Δειλία θανάτου επέπεσεν επ' εμέ.

Πού είναι ο Σολ Φάναροφ;
Τι συνέβη στον Πόταμκιν;
Στον Ίσιντορ Σνάιντερ; Την Κλοντ ΜακΚέι;
Στην Κάουντυ Κάλεν; Στην Κλάρενς Γουάινστοκ;
Ποιος τους ξαναφέρνει σήμερα στη ζωή;
///////Δειλία θανάτου επέπεσεν επ' εμέ.

Πού είναι ο Έζρα, αυτός ο φασαριόζος τύπος;
Πού είναι ο Λάρσον που τα ποιήματά του ήταν σαν προσευχές;
Πού είναι ο Τσαρλς Σνάιντερ, αυτό το ευγενικό
πεισματάρικο αγόρι;
Τι απέγινε;
Η Κάρολ που ήταν τόσο όμορφη, πού είναι;
///////Δειλία θανάτου επέπεσεν επ' εμέ.

Ο Allen Ginsberg περί Γυμνού Γεύματος

Απόγευμα στη Ταγγέρη, καφενείο του Αχμέτ εκεί ήταν που τον είδα για πρώτη φορά, ξερακιανός σιωπηρός, δυσοίωνη αύρα ενός ακοίμητου στοχαστή έτοιμου για όλα, και τα μάτια του; ξεχασμένα πίσω από ένα ζευγάρι γυαλιά με κοκάλινο σκελετό να αντανακλούν τη διεφθαρμένη ραθυμία του καφενείου, οι σκιές σα στιλέτα παραμόνευαν στη γωνία…Το δωμάτιο ήταν γεμάτο από πεταμένες εδώ και εκεί  χρησιμοποιημένες σύριγγες , το γραφομηχανές, σαρανταποδαρούσες που έτρεξαν και κρύφτηκαν τρομαγμένες πίσω από το στερεωμένο νιπτήρα της κουζίνας-μυρωδιά ονείρου έχει ποτίσει το κάθε τετραγωνικό χιλιοστό του δωματίου…η πρώτη φορά που τον επισκέφτηκα και όχι η τελευταία ακολουθώντας πάντα κατά ένα λιγότερο βήμα τις κινήσεις του στο κόσμο-αυτή η η παρακολούθηση τον διασκέδαζε, έκανε κατά ένα υποκριτικό τρόπο τις εφιαλτικές υποψίες του περί απόλυτου ελέγχου, παρακολουθήσεις επί εικοσιτετραώρου βάσεως αληθινές-το παρατσούκλι που μου είχε δώσει ήταν «Δικαίωση» και πρέπει να πω ότι τον ρόλο μου τον έπαιξα όσο καλύτερα γινόταν…Παρίσι, Νέα Υόρκη, διέτρεξα όλη την Αμερική στο κατόπι του, κρυμμένος πίσω από την ταυτότητα ενός παρασιτικού πράκτορα της υπηρεσίας δίωξης ναρκωτικών- ο ίδιος με είχε προμηθεύσει με την ταυτότητα μα ποτέ δεν μου είπε που την βρήκε, μόνο χαμογέλασε  με εσωστρέφεια(μικρό ξερό γέλιο που απευθυνόταν πιο πολύ στο κατόρθωμα του)…τώρα που το καλοσκέφτομαι ποτέ δεν αλλάξαμε πάνω από δύο-τρεις φράσεις μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια-ήταν πάντα οι ίδιες μονότονες, μονοφωνικές φράσεις που χρησιμοποιούσαμε σα χαιρετισμό βεβαιώνοντας ο ένας τον άλλο ότι αναγνωρίζαμε την κοινή μας συνύπαρξη στο χώρο… δύο-τρεις φράσεις που από την πολύ τους χρήση είχαν αποκωδικοποιηθεί, διαστραφεί, μπλεχτεί σ’ ένα Γόρδιο Δεσμό μεταξύ τους, στερημένες νοήματος είχαν μεταμορφωθεί σε όλα τα πιθανά νοήματα, σε όλα τα απίθανα με μιας…ήταν απλοί ήχοι πλέον, χωρίς αρχή, τέλος και ήταν ο καθένας μας υπεύθυνος για την ερμηνεία τους (σωστή, λάθος; αυτό δεν ήταν κάτι που ίσχυε)…είχαν μεταμορφωθεί σε ένα είδος ηχητικών ιδεογραμμάτων – υποδήλωναν καταστάσεις χωρίς να τους δίνουν όνομα, μέγεθος, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δίνοντας τους έτσι την απελευθέρωση…ήταν μια συνειδητή προσπάθεια παραβίασης της αυστηρής λογικής πορείας της «Εξέλιξης», αναίρεση της τυραννίας του λόγου που σαν Ιός προσβάλλει τη συνείδηση και την αναδομεί σε μικρά ασφυκτικά διαμερίσματα που ζέχνουν απομόνωση, αποξένωση και απολιθωμένο ιδρώτα…

Έναν τρόπο άμεσης επικοινωνίας μέσα από ατόφιες εικόνες ζωντανές καθάριες πέρα από τον Ιό της γλωσσικής επικοινωνίας: Λέω μια λέξη και αμέσως η λέξη αυτή έρχεται και εισβάλει μέσα στο υποσυνείδητό σου , το προσβάλλει σα ξενιστής και μετά είναι σχεδόν αδύνατη η ίαση-αυτό είναι που ζητούσαμε ,επιστροφή στον άναρθρο λόγο, στο λόγο που περιέχει εικόνες όχι επεξηγήσεις και που λυτρώνει, Δε σκλαβώνει…Αργότερα ενώ εκείνος είχε εγκατασταθεί πίσω στο St.Louis του Missouri και εγώ συνέχιζα τα ταξίδια μου στο κόσμο του έστελνα κιλά εφημερίδων από τις χώρες που επισκεπτόμουν , κάτι που τον διασκέδαζε αφάνταστα επιτρέποντας του να φτιάχνει τα φανταστικά ενορατικά κολάζ του χρησιμοποιώντας περισσότερες από μια γλώσσες σπάζοντας ακόμα πιο πολύ την τεχνητή κατευθυνόμενη κρούστα της επιφανειακής επικοινωνίας… Είναι κρίμα τώρα που το σκέφτομαι, πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, που έχασε την ευκαιρία να δει την ύψιστη διαστροφή της γλώσσας από τους αγαπημένους του πολιτικούς – να εφευρίσκουν διαρκώς νέες λέξεις, φράσεις, ορολογία ως μέσον παραπληροφόρησης, κουμφούζιου και τελικά δικαιολόγησης των αιμοδιψών τους εθισμών, Παράπλευρες απώλειες, Προληπτικός Πόλεμος! Σίγουρα θα γελούσε ακούγοντάς τα … ο λόγος που εξηγεί και εφόσον υπάρχει εξήγηση υπάρχει δικαιολόγηση, τίποτα Δε φαίνεται πια παράλογο, βίαιο, προϊόν ανεγκέφαλων ακέφαλων μαριονετών, όλα κατανοούνται υπό το λεκτικό πρίσμα ακόμα και η άσκοπη Βία…ο έλεγχος , ο λόγος ως φορείς του Ιού της ψυχής ήταν οι στόχοι των τυχαίων κολάζ-που ο ίδιος πίστευε ότι καθώς τίποτα δεν είναι τυχαίο μπορείς μέσα από αυτό το ‘τυχαίο’ να διαρρήξεις την λογική του χρόνου, να ταξιδέψεις μέσα του και να προβλέψεις το μέλλον-η αυστηρή γραμμική πορεία του χρόνου καταργείται οπότε ο ορίζοντας αναδύεται από την πηχτή ομίχλη της συστηματικής λογικής, αποκτά την πραγματική του άχρονη ταυτότητα…

Είναι πολλά αυτά που θα μπορούσα να θυμηθώ για τον Μπιλλ, επεισόδια αστρικών διακτινισμών, Μαροκινές σκηνές φελαχιανής ομορφιάς, κατά-του προπατορικού αμαρτήματος-στάσεις, όνειρα, ιδέες, ανέκδοτα αλλά συχνά αναρωτιέμαι αν έχω το δικαίωμα να προσβάλλω σε τέτοιο βαθμό τη μνήμη του, χωρίς αιδώ τις εμπειρίες μετατρέποντας σε λέξεις , υποβάλλοντας τον αναγνώστη στο μαρτύριο της ανάγνωσης λέξεων(πάντα διαβάζοντας προφέρεις τις λέξεις που περνάν μπροστά από τα μάτια σου σχηματίζοντας ασυναίσθητα σκληρή άκαμπτη κατάσαρκη βλέννα στον εγκέφαλο που δεν μπορεί να αιματωθεί φυσιολογικά, ασφυκτιά, ατροφεί), να βιάσω τις ιερές εικόνες που μοιραστήκαμε και όλα αυτά γιατί; Να γίνω τυμβωρύχος της μνήμης αδιαφορώντας για τον πολύχρονο αγώνα του προς την ακριβώς διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση; Τη στιγμή μάλιστα που στη σύγχρονη εποχή υπάρχει μια λέξη(πραγματικά οξύμωρο να λέω ‘μία λέξη’)η οποία αποτελεί την ύστατη δικαίωση του άντρα αυτού:ΖΑΡΙΝG…ένα ταχύτατο ακατάσχετο κολάζ ήχων, εικόνων, λέξεων, φράσεων βίαια κομμένων με το σύγχρονο ψαλίδι/τηλεκοντρόλ-καθισμένος στη πολυθρόνα γίνεσαι εσύ ρυθμιστής της κατάστασης, ο σκηνοθέτης του παραλόγου και ο καταιγισμός αποκαλύπτει το πραγματικό γυμνό χαρακτήρα της εποχής αφού τα ιλλουστρασιόν σκηνικά αφαιρούνται, επιβιώνουν μόνο οι καταστάσεις, η διεφθαρμένη απολογία τους καταποντίζεται και το μόνο ηχητικό στοιχείο στη σχεδία πάνω του ναυάγιου που επιβιώνει (;) είναι ο στατικός ήχος της μετάδοσης(και τα Α-Waves)-μόνο εικόνες, στοίβες ντάνες από εικόνες που προβλέπουν το μέλλον-ο αφηγητής δεν είναι άλλος από το ελεύθερο μυαλό του καθενός μας…           

Έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο επηρεάζοντας με από τότε που το διάβασα για πρώτη φορά και ξαναδιάβασα το βιβλίο και άλλα βιβλία του συγγραφέα, αυτή τη φορά ιδιαιτέρως γιατί ήταν συνταρακτικά πρωτοποριακό στο ζήτημα της τίμιας έκφρασης – ακριβώς το τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό του, χωρίς όρια. Εντελώς ολοκληρωτική εξομολόγηση, τα έβαλε όλα κάτω ώστε όλοι να μπορούσαν να το δούνε. Βρήκε τον τρόπο να τα εκφράσει με τη μεγαλύτερη δυνατή οικονομία. Ανακάλυψε μια μέθοδο μωσαϊκού για να τοποθετήσει όλα αυτά τα ετερόκλητα στοιχεία στη σωστή τους θέση. Αλλά το πιο σημαντικό στοιχείο που με συνεπήρε ήτανε το τιτάνιο κουράγιο που χρειάστηκε για να γίνει τέτοια ολική εξομολόγηση. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα κρυμμένο ή που να έχει παραλειφθεί

12/1/1965 Allen Ginsberg 

(υπερασπίζοντας το «Γυμνό Γεύμα» του Μπάροουζ ενώπιον δικαστηρίου λογοκρισίας στη Βοστώνη) 

(Πηγή)

Ημερολόγιο: "Ευρωπαϊκός Λογοτεχνικός Περίπατος"

Κάντε μια βόλτα παρέα με Ευρωπαίους συγγραφείς!
Συγγραφείς και ποιητές διαβάζουν έργα τους σε διάφορα σημεία της Στοάς του βιβλίου. Κάθε ανάγνωση επαναλαμβάνεται παρουσία του συγγραφέα και ακολουθεί συνάντηση με το κοινό. 

Συμμετέχουν :
Pierre Assouline (Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος)
Xaver Bayer (Πρεσβεία της Αυστρίας)
David Harsent (Βρετανικό Συμβούλιο)
Monica Savulescu Voudouri (Πρεσβεία της Ρουμανίας)
David Torres (Instituto Cervantes)
Τεύκρος Μιχαηλίδης (Σπίτι της Κύπρου)

Είσοδος ελεύθερη, διαδοχική μετάφραση

Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 
Ώρες 12.00 – 16.00
Κεντρικός διάδρομος

Γ. Γιεφτουσένκο - Μπάμπι Γιαρ

Ο Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο αφορμάται από τη σφαγή κυρίως των Εβραίων Σοβιετικών πολιτών, που έλαβε χώρα στο φαράγγι βόρεια του Κιέβου το 1941 από τους Ναζί και τους ντόπιους δοσίλογους και το 1962 γράφει το πιο γνωστό του ποίημα ''Μπάμπι Γιαρ". 

Φαράγγι Μπάμπι Γιαρ. Κίεβο, 1941

Στο Μπάμπι Γιαρ μνημεία δεν υπάρχουν.

Απότομη πλαγιά, σαν μια ταφόπλακα χοντροκομμένη.

Φοβάμαι.

Είμαι τόσων ετών,

όσο και ο εβραϊκός λαός.

Τώρα νομίζω πως–

Ιουδαίος είμαι.

Να, περιφέρομαι στην αρχαία Αίγυπτο.

Να, σταυρωμένος στο σταυρό, αργοπεθαίνω,

και μέχρι σήμερα έχω τα σημάδια των καρφιών.

Τώρα νομίζω πως -

Ο Ντρέιφους είμαι.

Ο μικροαστισμός είναι για ‘με

ο καταδότης και ο δικαστής μου.

Βρίσκομαι πίσω από τα κάγκελα.

Έπεσα στην παγίδα.

Κυνηγημένος,

χλευασμένος

συκοφαντημένος.

Και κυριούλες με φραμπαλάδες Βρυξελλών,

Τσιρίζοντας, με χτυπούν με τα ομπρελίνα τους στο πρόσωπο. 

Τώρα νομίζω πως -

ένα αγοράκι στο Μπελοστόκ είμαι. 

Το αίμα χύνεται, απλώνεται στο χώμα. 

Φωνάζουν οι ταγοί του πιόματος του καπηλειού

βρωμοκοπούν βότκα και κρεμμύδι κομμένο στα δυο.

Είμαι αδύναμος, μ’ έχουν κλωτσήσει με την μπότα. 

Άδικα τους φονιάδες παρακαλώ.

Λένε γελώντας δυνατά: 

«Βάρα τους οβριούς, σώσε τη Ρωσία!» -

Βιάζει την μάνα μου ο αλευράς. 

Ω, λαέ μου ρωσικέ! – 

Ξέρω 

πως εσύ

είσαι βασικά διεθνιστής. 

Συχνά πυκνά, εκείνοι που ‘χουν τα χέρια λερωμένα,

Το καθαρό σου όνομα βρωμίζουν.

Την καλοσύνη των χωμάτων σου γνωρίζω.

Τι προστυχιά,

δίχως καν μια φλέβα να κουνήσουν,

που οι αντισημίτες βιαστικά σε ανακήρυξαν

«Ένωση του ρωσικού λαού»! 

Τώρα νομίζω πως -

η Άννα Φρανκ είμαι,  

διάφανη, 

σαν του Απρίλη το κλαράκι.

Αγαπώ.

Τις φράσεις δεν χρειάζομαι. 

Εκείνο που θέλω 

είναι να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον. 

Πόσα λίγα μπορεί να δεις κανείς,

Μυρίζοντας!

Μας απαγορεύουν τα φύλλα,

μας απαγορεύουν τον ουρανό.

Μπορείς όμως πάρα πολλά να κάνεις – 

είναι τόσο τρυφερό

να αγκαλιάζεις τον άλλον σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.

Έρχονται ‘δω; 

Μη φοβάσαι – είν’ η βοή

της άνοιξης – 

αυτή μας πλησιάζει. 

Έλα κοντά μου. 

Τα χείλη δωσ’ μου γρήγορα.

Σπάνουν την πόρτα; 

Όχι – είναι το λιώσιμο των πάγων …

το θρόισμα των αγριόχορτων πάνω στο Μπάμπι Γιαρ.

Τα δέντρα κοιτάζουν σκυθρωπά,

σαν δικαστές. 

Όλα σιωπηλά εδώ κραυγάζουν,

και, βγάζοντας το γούνινο καπέλο,

νιώθω

πως αργά γκριζάρουν τα μαλλιά μου.

Και είμαι εγώ,

σαν πνιχτή, δίχως ήχο, κραυγή,

πάνω από τους χιλιάδες θαμμένους. 

Εγώ είμαι –

καθένας από τους εκτελεσμένους γέροντες.

Εγώ είμαι –

καθένα από τα εκτελεσμένα παιδιά. 

Τίποτα μέσα μου

δεν πρόκειται να το ξεχάσει αυτό! 

Και ας ηχεί η «Διεθνής»,

όταν για πάντα θα θαφτεί

Ο τελευταίος πάνω στη γη αντισημίτης.

Στο αίμα μου δεν υπάρχει ούτε μια στάλα αίμα εβραϊκό.

Με μίσος άγριο εμένα με μισούν

οι αντισημίτες όλοι,

αφού εβραίο με θεωρούν, 

γι’ αυτό και είμαι 

Ρώσος αληθινός! 

Κορνήλιος Λουλούδης: Αυτόν τον ποιητή ποιός θα τον τιμήσει;

Από καιρού ταλανίζομαι με διάφορες σκέψεις, που όμως όλες έχουν ένα κοινό άξονα x και πάνω του τέμνονται όλες οι άλλες, δευτερεύουσες: η ζωή διαφόρων ποιητών. Η πορεία τους μέσα στη ζωή και τα γράμματα, οι κακουχίες τους και τέλος ο αθόρυβος παράταιρος θάνατός τους. Η ζωή διαφόρων Ελλήνων ποιητών. Αμ, εκεί σας θέλω...! σκέφτομαι... Στο μυαλό μου έρχονται με την πρώτη αυτά τα μεγάλα ονόματα των γνωστών, χιλιοακουσμένων και χιλιοδιαβασμένων ποιητών και ποιητριών. Μάλιστα. Και οι άλλοι, οι μικροί και απόμεροι τι θα απογίνουν; Πώς να τους χωρέσει αυτό το ψοφίμι- η ελληνική κοινωνία, με την tv και τα μπουζούκια της, με τις ξαπλώστρες στην Ακτή Βουλιαγμένης και τα frozen yoghurt, με τα ογκωδέστατα, κακόγουστα smartphones ανά χείρας και τα κομματικά φυλλάδια χωμένα στην κωλότσεπη; Ποιός θα τους ακούσει αυτούς τους ποιητές που δεν τους αναφέρει κανένα φιρμάτο ιστολόγιο και περιοδικό, τα οποία αναλώνονται χρόνια και χρόνια με το να γεμίζουν τις σελίδες τους για τους ίδιους πολυδιαβασμένους πεθαμένους ποιητές; Ποιός γύρισε να ψάξει τον Λουλούδη, που χρόνια γύριζε μονάχος και εξόριστος; Και ο Λουλούδης πέθανε. Και μήτε εγώ, μήτε κανένας άλλος δεν θα άκουγε γι'αυτόν, αν κάποιοι φίλοι του δεν το αναφέρανε. 

Και μην απορήσετε όταν γυρίσετε το κεφάλι σας να ψάξετε για ποιητές και δεν βρείτε ούτε έναν, παρά μόνο Πολιτικούς Μηχανικούς, Δικηγόρους, Προγραμματιστές, Μαθηματικούς, Διεθνολόγους... 

Γιατί αυτό είμαστε. Γιατί μας αξίζει η ακινησία μας, όπως μας αξίζει η νεκρή μας τέχνη. 

 ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΚΟΛΠΑ

Και τι δεν κάνω
για να
σε αποκτήσω,
γη και ουρανό
πάω να γκρεμίσω,
σκέφτομαι
τ' αδύνατα,
τα φτιάχνω 
δυνατά.
Πως θα κατορθώσω
να σε πάρω αγκαλιά;

Σχέδια και κόλπα
σκέφτομαι πολλά,
δόκανα σου στήνω
να σε πιάσω μια φορά.


ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΣΣΑΒΕΤΕΙΑΣ 1975
ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΣ

Φαντάζεσαι 
απίθανες,
αλλόκοτες εικόνες,
την σκέψη σου
ληστέψανε
δαιμόνοι
και δαιμόνες.

Δραπέτευσες
και χάθηκες,
στο πουθενά
πλανιέσαι,
περιπλανώμενη
γυρνάς,
στο τίποτα
τραβιέσαι.


ΗΡΘΕ ΚΑΙΡΟΣ

Μια ζωή
στα ναυπηγεία,
μια ζωή
στα ξυλουργεία,
φτιάξε 'κείνα,
φτιάξε τ' άλλα,
μεροκάματο
μια στάλα.

Ήρθε καιρός
αλλοιώς
να τους τα πεις,
ήρθε καιρός
την ψυχή τους
να τους πιεις.


ΦΥΛΑΚΗ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ 1974

ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ

Θα κουβαλάς ισόβια
στα εσωτερικά σου
της μορφής μου 
την σκιά,
θα είμαι 
η χαρά σου.


Είμαι μέσα σου
βαθειά,
ρίζωμα βαθύ,
θ' ακούς
επ' άπειρον
την δική μου μουσική.



*Για τον Κορνήλιο Λουλούδη μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ. 

Brion Gysin - About poetry...