Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Φ. Άβερμπαχ - Ψυχανάλυση






Ένα ενδιαφέρον ποίημα από τη νεαρή ποιήτρια και συγγραφέα παραμυθιών Φραντσέσκα Άβερμπαχ:

Ο ψυχαναλυτής μου
Έχει μαύρους τοίχους

Κάθε που του χτυπώ την πόρτα
Θέλω να φύγω

Κάθε που τον συναντώ
Κουβαλώ λευκές κιμωλίες
Και συγγράφω

Κείνος με κοιτά απορημένος
Σα να δραπέτευσα
Απ’ τα λουκέτα της φθοράς

Όλο με κοιτά
Που δε τον κοιτώ
Και θέλω να φύγω

Καμιά φορά
Θέλω να φυτέψω
Ένα πιστόλι
Σκοτώνοντάς του
Τη γνώση του
Για μένα

Ο ψυχαναλυτής μου
Κάνει δοσοληψίες ανόητων φαρμάκων
Τα έχω δει να παίζουν κρυφτό
Πίσω απ΄ τα σκοτεινά βιβλία του

Έχει απλώσει έναν πίνακα ζωγραφικής
Έναν ήλιο με πορτοκαλί φτερά
Τι ειρωνεία!
Δε μοιάζω εγώ με ήλιο;

Πολλές φορές
Μου μιλά άσχημα
Φωνάζει
Που κάνω κούνια μπέλα το κορμί μου
Με καθίζει στο παράθυρο
Να δω τους γυμνούς ουρανούς.
Και ερωτώμαι.
Δεν είμαι εγώ ένας ουρανός;

Τι όνειδος! Να συναγελάζομαι με έναν γκρι χιονάνθρωπο.

Δεν είμαι ασθενής κανενός.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου