Ξέρουμε πως προσβάλλουμε τα πνευματικά δικαιώματα με την κάθε δημοσίευση στο blog και ότι με ένα νεύμα του νόμου και του δημιουργού και του κληρονόμου και του εκδοτικού και του θιγμένου θα μπορούσαμε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να βρεθούμε είτε πίσω από τα κάγκελα, είτε πάνω σ'αυτά. Όμως ό,τι ανεβαίνει, ανεβαίνει από την φυσική διάθεση να μοιραστούμε, να θυμίσουμε, να μονολογήσουμε όπως θα το κάναμε ούτως ή άλλως.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Φ. Άβερμπαχ - Ψυχανάλυση






Ένα ενδιαφέρον ποίημα από τη νεαρή ποιήτρια και συγγραφέα παραμυθιών Φραντσέσκα Άβερμπαχ:

Ο ψυχαναλυτής μου
Έχει μαύρους τοίχους

Κάθε που του χτυπώ την πόρτα
Θέλω να φύγω

Κάθε που τον συναντώ
Κουβαλώ λευκές κιμωλίες
Και συγγράφω

Κείνος με κοιτά απορημένος
Σα να δραπέτευσα
Απ’ τα λουκέτα της φθοράς

Όλο με κοιτά
Που δε τον κοιτώ
Και θέλω να φύγω

Καμιά φορά
Θέλω να φυτέψω
Ένα πιστόλι
Σκοτώνοντάς του
Τη γνώση του
Για μένα

Ο ψυχαναλυτής μου
Κάνει δοσοληψίες ανόητων φαρμάκων
Τα έχω δει να παίζουν κρυφτό
Πίσω απ΄ τα σκοτεινά βιβλία του

Έχει απλώσει έναν πίνακα ζωγραφικής
Έναν ήλιο με πορτοκαλί φτερά
Τι ειρωνεία!
Δε μοιάζω εγώ με ήλιο;

Πολλές φορές
Μου μιλά άσχημα
Φωνάζει
Που κάνω κούνια μπέλα το κορμί μου
Με καθίζει στο παράθυρο
Να δω τους γυμνούς ουρανούς.
Και ερωτώμαι.
Δεν είμαι εγώ ένας ουρανός;

Τι όνειδος! Να συναγελάζομαι με έναν γκρι χιονάνθρωπο.

Δεν είμαι ασθενής κανενός.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου