Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Ημερολόγιο: "Πολιτική λογοτεχνία"



Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας και το Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνουν για ένατη χρονιά τη σειρά διαλέξεων «Ζητήματα Επικοινωνίας».

Η δεύτερη εκδήλωσή έχει θέμα: «Πολιτική και Λογοτεχνία»

Η πολιτική στο σύγχρονο κόσμο πρέπει να διέπεται από δυο τουλάχιστον αναγκαιότητες: την αναγκαιότητα της λογικά συνεπούς δράσης η οποία όμως δεν θα παρακάμπτει την πολιτική ηθική και την αναγκαιότητα της ιστορικής κατανόησης των αιτιωδών νόμων που διέπουν το γίγνεσθαι.
Και τις δυο αυτές αναγκαιότητες υπηρετεί η κρυμμένη στα βιβλία σοφία. Μπορεί όμως η ανάγνωση βιβλίων και η συναφής γνώση να διαφοροποιήσουν ή να αλλάξουν ριζικά τις αντιλήψεις και τις ιδέες των πολιτικών (;).
Οι λέξεις, οι σκέψεις, οι έννοιες σχηματίζουν νοήματα που βοηθούν τους πολιτικούς να διαμορφώσουν πιο σαφή και συνεκτική κοσμοαντίληψη (;) ή τους παρέχουν το απαραίτητο ηθικό, γίνονται δηλαδή εργαλείο δουλειάς, για να «περάσουν» ευκολότερα τις προ-ειλημμένες αποφάσεις τους στην κοινή γνώμη (;).
Το λογοτεχνικό έργο, το φιλοσοφικό δοκίμιο, το ιστορικό μυθιστόρημα συνιστούν άραγε μέρος της γενεαλογίας της σύγχρονης πολιτικής σκέψης και μήτρα της πολιτικής πράξης (;).
Ο πολιτικός πρέπει να ακονίζει την ιστορική/φιλοσοφική/κοινωνιολογική σκέψη σαν να ’ταν πολιτική πράξη ή πρέπει να ακονίζει την πολιτική πράξη σαν να ’ταν ιστορική/φιλοσοφική/κοινωνιολογική σκέψη (;).
Αυτοί που ξέρουν (επιστήμονες, διανοούμενοι) και αυτοί που κυβερνούν (πολιτικοί) σε ποιο σημείο συναντώνται άραγε αν όχι στο βιβλίο (;).
Ο συγγραφέας δεν είναι ακούσιος καθρέφτης της κοινωνίας αφού διακατέχεται και αυτός από εμμονές αλλά οφείλει – ιδίως στη μυθοπλασία ιστορικών γεγονότων – να τηρεί τους κανόνες της επιστημονικής αξιοπιστίας.
Το πέρασμα από την Πολιτική Ιστορία στη Λογοτεχνία, και δη στη μυθιστορία, μπορεί να είναι ιδεολογικά φορτισμένο αλλά δεν είναι θεμιτό μέσα από διηγήματα να περνάνε οι συγγραφείς μαύρη προπαγάνδα (κατά προσώπων ή ομάδων ή αντιλήψεων).

Ομιλητές:
Φωτεινή Τσαλίκογλου
καθηγήτρια ψυχολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου «Πονάω κι εγώ μαζί σας»
Η ρητορεία της συμπόνιας στην Πολιτική και η Λογοτεχνία.


Γιώργος Νικολόπουλος 
αναπληρωτής καθηγητής εγκληματολογίας, στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου
Λογοτεχνία και κοινωνικός έλεγχος της παρέκκλισης:
Για μια ριζική κριτική του κανόνα.


Θωμάς Ψύρρας 
βουλευτής ΔΗΜΑΡ
Η χρήση του λογοτεχνικού έργου: από το “πολιτικό” στην πολιτική.


Αλέξης Ζήρας 
κριτικός λογοτεχνίας
Προβλήματα της λογοτεχνικής αναπαράστασης σε περιόδους κρίσης.

Η εκδήλωση θα γίνει την Τρίτη 1 Απριλίου 2014, στο Κεντρικό Κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης», ώρα 6:00 μ.μ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου