Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Fur Elize


Ας διαβαστεί αυτό το ποίημα ακούγοντας παράλληλα το ομώνυμο μουσικό κομμάτι του Μπετόβεν, αλλά και τις ψιχάλες της βροχής!

Βρέχει. Κι ο αέρας ζωγραφίζει

λοξές σταλαγματιές στον τοίχο.
Βρέχει. Κι' αρχίνισε να θροΐζει,
αθέατη, η βροχή απ' τον κήπο.

Ένα φυτό λησμονημένο

γέλασε στο παράθυρό μου,
σαν πρόσωπο παιδιού κλαμένο.
Τί συλλογιέται τ' όνειρό μου;

(Ναι, τ' όνειρό μου...) Κάποιο πιάνο

παίζει, θαρρώ, κάτι  όπως τότε...
- κι η βροχή στην ψυχή απάνω
πεθαίνοντας χτυπάει τις νότες.

Κι η μνήμη που ξυπνάει, κι η μνήμη,

που τοιμαζότανε να γείρει,
μετέωρη βροχή έχει γίνει
στο μαύρο,αντίκρυ, παραθύρι.

(Πουλιά ήταν, που γοργά περάσαν;

Άνεμος, που έσβησε στα φύλλα;)
Μύρισε χωματένια ανάσα,
μύρισε νοτισμένη γρίλλια.

(Τάχα αγαπώ τη θύμησή σου,

ή είναι το πιάνο, που επιμένει;)
Κάπου εδώ, πέρασε η μορφή σου
ωραία - μά όσο ποτέ χαμένη...

Κώστας Στεργιόπουλος, Τα τοπία του φεγγαριού, 1953



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου